Αυτό!!
Κάθε βιβλιοφάγος που σέβεται τον εαυτό του επιβάλλεται να έχει καμία 30αρια αδιάβαστα!
Εγώ προσωπικά έχω σίγουρα, καθώς έχω και το άλλο κακό: διαβάζω ανάλογα με τη διάθεση, mood reader που λένε
μπορεί τα βιβλία που έχω τώρα πχ στη λίστα μου να μην έχω όρεξη να τα διαβάσω οπότε να πρέπει να ψάξω κάτι άλλο που θα έχω διάθεση
Κι εγω το χω αυτό!
Όταν είμαι βυθισμενος στην κατάθλιψη, μου αρεσει να διαβάζω για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ηρεμώ απίστευτα, γαληνευω και μετα απο λίγο πάω και κανω εναν γλυκο ύπνο μουρλια.
Όταν είμαι πιο ζωηρός, διαβάζω για τη Μικρασία, φαντάζομαι τον εαυτό μου στο κάθισμα του Βενιζέλου να οργανώνει καλύτερα τη χώρα, βλαστημάω τους Βασιλόφρονες και ετοιμάζομαι να πάρω την Άγκυρα.
Κι όταν εχω διάθεση για κουτσομπολιό, διαβάζω τις περιπετειες του Αυτοκρατορος Ηράκλειου που πήδαγε την ανεψιά του τη Μαρτίνα και ειχαν φρικιάσει όλοι στην Κωνσταντινούπολη.
Επίσης αντίθετα με τον αδερφό Γιάννη, δεν έχω ΠΣΥΧΑΝΑΓΚΑΖΜΟΥΛΗ να τα τελειωνω απνευστί, ίσα ίσα μ αρεσει να τα ανακατεύω, να τα εναλλάσσω, βαριέμαι ευκολα, γρήγορα και εχω πολλες αλλαγες διάθεσης άρα και βιβλίων, γρήγορα.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 7 Οκτωβρίου 2024
Πω αυτό τρελαίνει τον ψυχαναγκασμό μου. Πάντα όταν διαβάζω ένα βιβλίο έχω δίπλα μου τετράδιο σημειώσεων όπου σημειώνω ό,τι με κάνει εντύπωση ή ό,τι θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω σε μελλοντική έρευνα ή επιχείρημα σε συζήτηση. Είναι ιεροτελεστία όταν διαβάζω ένα βιβλίο, οπότε αν το έκανα αυτό θα γίνονταν αχταρμάς
Αυτο το κάνω μονο σε βιβλία που τα διαβάζω επι συγκεκριμένου σκοπου, που τα βαριέμαι και τα βλέπω τελείως χρηστικά και ψυχρά πχ. στρατηγική διαπραγματεύσεων σε business deals.
Όταν αρχίζει να υπεισέρχεται η αναψυχή σε συνδυασμό με κατι σκόπιμο (πχ charts, χρηματιστηριακά κλπ), τα περισσότερα προτιμώ να τα μαθαινω εμπειρικά ή και οπτικά. Το θεωρω απόλυτη προσβολή και αντιπαραγωγικό να κατσω να διαβάσω σα μαθητούδι μια πηγή και να την εξαντλήσω. Εκει θα μπει ο συγκριτισμός, θα βάλω διαλέξεις, θα βαλω websites, θα διαβάσω άρθρα, θα διαβάσω ψυχολογικά άλλους χρηματιστές πως ενεργούν, και τέλος θα κατεβάσω τσαμπα βιβλία που θα τα βαλω διπλα διπλα για να δω ποιο με εξυπηρετει καλύτερα απλά και μονο για οτι θελει μια εμβαθυνση.
Όταν όμως γίνεται τελείως αναψυχή το θεμα, πχ ΒΠΠ ή Βυζάντιο, είναι σα να είμαι τελείως άλλη προσωπικότητα. Δεν μπορώ να καθομαι να πηγαινω στις πηγές ή να σημειώνω, τρελαίνομαι από την πειθαρχία που χρειάζεται, καταπιέζομαι και αντιδρώ, καθως θέλω να απορροφήσω όλη τη βασική πληροφορια του βιβλίου γρήγορα σαν αυτοματη φωτογραφική μηχανή και χωρίς περισπασμούς.
Ενας ψυχιατρος να τα διαβασει ολα αυτά, πάρτι θα κάνει.