Και τι άλλο είναι αυτό που κάνουμε εδώ;;;
Το απόγευμα έγραψα κάτι σε μια πολύ φορτισμένη στιγμή. Τολμάω να το δώσω ελεύθερα. Είναι αυτό που εννοώ αληθινή απελευθέρωση της γυναίκας και ανύψωση. Δεν πιστεύω ότι η απελευθέρωση της θα περάσει μέσα απ'την Κόλαση της Λίλιθ ούτε απ'τον Παράδεισο της Εύας. Ούτε Μαρκήσιος της χρειάζεται ούτε Σωκράτης. Η Εδέμ είναι καθαρά συμβολική στο γραπτό μου, θα μπορούσε να'ταν και ''Φυγή απ'την Κόλαση'', θα μπορούσε να ταν και ''Φυγή απ'την Εδέμ''. Φυγή απ'τη φαντασίωση γενικά. 'Οποιες ποθούν να υποτάξουν τον άντρα, το κάνουν από πόνο. 'Οποιες ποθούν να υποταχθούν από τον άντρα, το κάνουν από φόβο. 'Οποιες ονειρεύονται παραδείσους και κολάσεις χάνουν την μαγεία της ζωής. Και επειδή τυχαίνει - τυχαίνει ? - η επόμενη κάρτα να 'ναι οι Εραστές, αυτό το ποίημα είναι και η άποψή μου για τον 'Ερωτα και τους εραστές.
Προτροπή αποστασίας
Φύγε απ'τον κήπο της Εδέμ γυναίκα,
εγκατέλειψε το παγωμένο κρεββάτι
που έμαθες να στρώνεις πάντα με
τον ίδιο τρόπο για τον άντρα σου.
Πολύ καιρό ξεδιψούσες με
τα δηλητηριασμένα νερά
κι έμαθες να τα βαφτίζεις αγιασμό
μέσα στη μοναξιά σου
Πάψε να προσφέρεις θυσίες
σε βωμούς σκληρών θεών
σκοτώνοντας τα όνειρά σου
για μια τακτοποιημένη ζωούλα.
Κλώτησε το πανέρι με τα
άνοστα φρούτα που με μόχθο
μάζεψες απ'το χωράφι
που καλλιεργούσες τόσο καιρό.
Πολλούς αιώνες έτριψες τα γόνατά
σου στο χώμα προσευχόμενη
να' ρθουν να σε σώσουν οι πρίγκηπες
του παραμυθιού με τις χρυσές
πανοπλίες,
κι άφησες την καρδιά σου αθωράκιστη,
και τα χείλη σου έγιναν χάρτινα,
και τα μάτια σου στέγνωσαν,
κι άγονη έγινε η ψυχή σου.
Τρέξε ελεύθερη στα δάση με τα καθαρά
ποτάμια, εκεί που είναι αναμμένες
μικρές αρσενικές φωτιές που
ζητάνε άγριο άνεμο για να δυναμώσουν
Κι αν δεν βρεις τον βασιλιά της
καρδιάς σου να σε γυρεύει εκεί
- πολύ κουρασμένος κι αυτός απ'το τρέξιμο
θα'ναι - ,
φτιάξε ένα δικό σου βασίλειο
εκεί πέρα και ζήσε μόνη,
καλύτερη λύση από γονοκλυσίες
και κλαψουρίσματά
Σώπα κι αφουγκράσου το θόρυβο
από μακρυά
Αντέχεις να γυρίσεις εκεί πίσω ;
Ο πατέρας σου δεν θα μπορεί
πια να σε φτάσει, όλο και πιο
πίσω θ'αφήνεις τον δυνάστη
της ψυχής σου
Τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς
μακρυά από τα παλιά φαντασματα,
η ταχύτητα ξεγελά τον χρόνο
και σου δίνει σκοπό
Πόσες φορές σου μίλησαν οι διαβάτες
για λατρευτικές νύχτες
κι εσύ γελούσες,
Πόσες φορές χάλασες με το πόδι σου
τα σημάδια του δρόμου
που με κόπο άφηναν
στρατιές αντρών που σε γύρευαν
Ποσο ανυπόμονη ήσουν με τους ποιητές
και τους δημιουργούς
που ήθελαν να ξαναγεννηθούν
για χάρη σου
μεσα απ'τις στάχτες ;
Πώς και δεν σε κολάκευσε
ο ετεροπροσδιορισμός τους ;
Γιατί φυλακίστηκες από το τώρα
αδύναμη να προβλέψεις
το αύριο ;
Τώρα τρέξε, τρέξε μακρυά
από κάθε ψεύτικη Εδέμ