Το ταξίδι με τις κάρτες στο οποίο έχουμε εμπλακεί είναι πιο αληθινό απ' ότι νομίζουμε, έχει και υλική υπόσταση και τελικά κανείς απ' όσους ανέβηκαν στο καράβι δεν θα αποφύγει τις συνέπειες. Προειδοποιώ όλους τους συνταξιδιώτες, όπως έχω κάνει και άλλες φορές μέχρι σήμερα, ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία να κατεβείτε από το καράβι. Δεν νομίζω ότι θα δοθεί άλλη ευκαιρία για ξεκούραση.
Friedrich Nietzsche : Η σιωπηλότατη ώρα :
''Τί μου συνέβη φίλοι μου ; Με βλέπετε ταραγμένο, σαν διωγμένο, απρόθυμο και μαζί πειθήνιο, έτοιμο να φύγω, αχ να φύγω μακρυά από σας ! Ναι, για άλλη μια φορά, πρέπει να αποτραβηχτεί ο Ζαρατούστρα στη μοναξιά του, δίχως ευχαρίστηση όμως γυρίζει τώρα η αρκούδα στη σπηλιά της. Τί μου συνέβη ;
Ποιός λοιπόν με διατάζει ; Αχ, η θυμωμένη αφέντρα μου το θέλει αυτό, μου μίλησε. Σας είπα ποτέ το όνομά της ; Χθες το βράδυ μου μίλησε η σιωπηλότατη ώρα μου, αυτό είναι το όνομα της φοβερής αφέντρας μου. Και να τι συνέβη, - γιατί πρέπει να σας τα πω όλα για να μην σκληρύνει η καρδιά σας εναντίον εκείνου που ξαφνικά σας εγκαταλείπει.
Ξέρετε τον τρόμο εκείνου που κοιμάται ; Τρομάζει από την κορφή ως τα νύχια, επειδή το έδαφος υποχωρεί κάτω από τα πόδια του και το όνειρο αρχίζει. Αυτό σας το λέω σαν παραβολή.
Χθες, την πιο σιωπηλή ώρα, υποχώρησε το έδαφος κάτω απ'τα πόδια μου : το όνειρο άρχισε.
Ο δείκτης της ζωής μου προχωρούσε, το ρολόι της ζωής μου έπαιρνε αναπνοή, ποτέ δεν είχα ακούσει τέτοια σιωπή γύρω μου, τόσο που η καρδιά μου φοβήθηκε....Τότε κάτι μου μίλησε δίχως φωνή...
''Δεν θέλεις Ζαρατούστρα ; Eίναι αλήθεια αυτό ;''
....Κι εγώ απάντησα
''με κορόιδεψαν όταν βρήκα και τράβηξα το δικό μου δρόμο, κι αληθινά το πόδια μου έτρεμαν τότε. Κι έτσι μου μίλησαν : ξέμαθες το δρόμο. Τώρα ξεμαθαίνεις και το περπάτημα !''
Τότε μου μίλησε πάλι δίχως φωνή : ''Ποιός λογαριάζει τις κοροιδίες τους ! Είσαι ένας που έχει ξεμάθει την υπακοή, τώρα πρέπει να διατάζεις ! Δεν ξέρεις ποιόν έχουν ανάγκη περισσότερο : αυτόν που διατάζει κάτι μεγάλο. Το να πραγματοποιήσεις κάτι μεγάλο είναι δύσκολο, αλλά το δυσκολότερο είναι να διατάζεις κάτι μεγάλο.
Αυτό είναι το πιο ασυγχώρητο πράγμα σε σένα : το ότι έχεις τη δύναμη και δεν θες να κυριαρχήσεις''.
Κι εγώ αποκρίθηκα
: ''Μου λείπει η φωνή του λιονταριού για να διατάζω''.
Τότε μου μίλησε πάλι σαν ψίθυρος :
''Οι σιωπηλάτατες λέξεις είναι εκείνες που φέρνουν την καταιγίδα. Σκέψεις που έρχονται με πόδια περιστεριών οδηγούν τον κόσμο. Ω Ζαρατούστρα, πρέπει να πηγαίνεις σαν ίσκιος εκείνου που θα έρθει αναγκαστικά, έτσι θα διατάζεις και θα προχωρείς διατάζοντας''.
Κι εγώ απάντησα : ''ντρέπομαι''.
Τότε μου μίλησε πάλι δίχως φωνή : ''πρέπει να γίνεις ακόμα παιδί και δίχως ντροπή. Η περηφάνια της νιότης είναι ακόμη πάνω σου, αργά έγινες νέος. 'Οποιος θέλει να γίνει παιδί όμως, πρέπει να υπερνικήσει ακόμα και την νιότη του''.
Κι εγώ σκεφτόμουν πολύ ώρα και έτρεμα.
Στο τέλος όμως είπα αυτό που είχα πει στην αρχή :
''ΔΕΝ ΘΕΛΩ''.
Τότε ακούστηκε ένα γέλιο γύρω μου. Αλίμονο, πόσο μου ξέσκισε τα σπλάχνα μου και μου σπάραξε την καρδιά μου το γέλιο αυτό.
Και μου μίλησε για τελευταία φορά : ''Ω Ζαρατούστρα
, οι καρποί σου είναι ώριμοι, εσύ όμως δεν είσαι ώριμος για τους καρπούς σου! Γι'αυτό πρέπει να γυρίσεις πίσω στη μοναξιά : γιατί πρέπει να ωριμάσεις καλά''.
Και πάλι γέλασε και πέταξε : 'Υστερα σώπασαν όλα γύρω μου, και η σιωπή θαρρείς ήταν διπλή. Εγώ πάντως ήμουν ξαπλωμένος στο έδαφος, κι ο ιδρώτας κυλούσε απ'τα μέλη μου.
Τώρα τα ακούσατε όλα, και το λόγο για τον οποίο πρέπει να επιστρέψω στη μοναξιά μου. Δεν σας απέκρυψα τίποτα φίλοι μου. Μ'ακούσατε όμως επίσης να λέω ποιός είναι ο πιο εχέμυθος από τους ανθρώπους, και θέλει να είναι !
'Οταν όμως είπε αυτά τα λόγια ο Ζαρατούστρα, τον κυρίεψε η δύναμη του πόνου και ότι πλησίαζε η στιγμή που θα αποχωριζόταν τους φίλους του, σε σημείο που τον πήραν τα κλάμματα δυνατά και κανένας δεν ήξερε πως να τον παρηγορήσει. Τη νύχτα όμως έφυγε μόνος του και παράτησε τους φίλους του.
[FONT="]
[/FONT]
