1. Μια άσχημη κοπέλα γνωρίζει οτι δεν θα βρει εξίσου εύκολα φίλο με μια όμορφη. Άρα όταν κάποιος τη φλετρτάρει, αν δεν της κάνει κλικ, ενώ μια όμορφη θα τον απέρριπτε πιο εύκολα γιατί ξέρει οτι έχει επιλογές, μια άσχημη θα προβληματιστεί περισσότερο, διότι ξέρει οτι πιθανότατα θα αργήσει η επόμενη ευκαιρία. Δηλαδή, μια όμορφη κοπέλα συμβιβάζεται λιγότερο.
Έτσι είναι και χειρότερα.
2. Μια όμορφη κοπέλα είναι πιθανότερο να έχει σχέση, άρα όταν φλερτάρει να το κάνει απλά για το παιχνίδι και όχι για να γίνει κάτι. Ο άλλος όμως θα εκλάβει την απόρριψη ως "το παίζει δύσκολη η γκόμενα" και όχι ως "είναι με άλλον".
Δεν την κάνει αυτόματα ψωνάρα, όταν νομίζει ότι μπορεί να παίζει έτσι με τον κόσμο? Για να φτάσει να θεωρηθεί απόρριψη το φλίρτ έχει προχωρήσει περισσότερο από το αρχικό στάδιο. Τι ξεκινάει κάτι που έτσι και αλλιώς δεν θα θέλει να συνεχίσει? Και δίνει θετικά σημάδια στον άλλον? Για να επιβεβαιώση την ομορφιά της? Λες και δεν το ξέρει? Η θέλει να νιώσει ακόμα πιο όμορφη από όσο είναι? Η μήπως είναι η πόρωση της εξουσίας?
5. Η κοινωνία περιμένει απο μια όμορφη κοπέλα να είναι με κάποιον εξίσου όμορφο. Όταν δεν συμβαίνει αυτό, οι περισσότεροι θα βγάλουν το συμπέρασμα οτι είτε κάτι στραβό είχε η κοπέλα, είτε είναι μαζί του για τα λεφτά. Αυτό ορισμένους χαρακτήρες τους επηρεάζει στις επιλογές τους.
Βασικά για μένα η κοινωνία περιμένει μια όμορφη να είναι με ένα λεφτά. Θα το εξηγήσω παρακάτω.
6. Μια όμορφη κοπέλα λογικά θα έχει το κόμπλεξ οτι ακόμα και μετά απο ώρες συζήτησης μπορεί ο άλλος να τη θέλει μόνο για την εμφάνιση της (μόνο για το σεξ δηλαδή) και απλά υπομένει τα όσα λέει χάριν αυτού. Επίσης παίζει και αυτό που είπε η torry, να τη θέλει δηλαδή κυρίως για "μόστρα". Έτσι γίνεται πιο επιφυλακτική.
Και εμένα μπορεί να με θέλουν μόνο για τα λεφτά μου! Οι προσωπικές ανασφάλειες μου είναι πρόβλημα μου, και όχι αιτία να τα πρήζω στους άλλους
Άρα καταλήγω στο οτι ναι, οι όμορφες κοπέλες πιστευω οτι είναι πιο "δύσκολες".
Τουλάχιστον
Προσωπικά αν και λάθος πιστεύω ότι όλη στην κοινωνία έχουμε ένα προσόν το οποίο και πουλάμε. Μάλλον θα ενοχλήσει πολύ μερικούς αυτό που θα πω αλλά κοιτάχτε πως το βλέπω.
Ο καθένας μας έχει διαφορετικά φυσικά χαρίσματα. Δηλαδή χαρκτηριστικά του είναι μας που παράγουν αποτελέσματα που άλλοι δυσκολεύονται απίστευτα. Παράδειγμα η έφεση στα Μαθηματικά. Αυτός θεωρεί δεδομένα και τα πράγματα να έρχονται τόσο φυσιολογικά μόνα τους, ενώ άλλοι όχι.
Τέτοια χαρίσματα είναι κάποια έφεση σε μια κατεύνση, εξωτερική εμφάνιση, μέγεθος στα γενητικά όργανα, αθλητικό σωματότυπο, ηγετικότητα κα.
Ανάλλογα με το χάρισμα έχουμε και διαφορετικές περιόδους στην ζωή μας που μπορούμε να το πουλήσουμε. ΄΄Οσο και αν ακούγεται κακό, η εξωτερική εμφάνιση είναι κάτι που πουλάμε. Δηλαδή ένας θεός θα εκμεταλευτεί το χάρισμα αυτό για να επιζήσει. Ένα πχ καλός στο μπλα μπλα θα το εκμεταλευτεί στην δικηγορία και πάει λέγοντας. Η διαφορά στις περιόδους είναι ότι πχ η εξωτερική εμφάνιση είναι εκμεταλεύσιμη μέχρι τα 30-35 και ξεκινάει νωρίτερα από τα διανοητικά χαρίσματα. Συνεπώς οι όμορφοι στο σχολείο είναι συνήθως και οι πιο δημοφιλείς και οι έξυπνοι είναι οι πιο αντιπαθείς. Αργότερα όμως στην ζωή ο απλά όμορφος πρέπει να προσκολήσει σε κάποιοιν από τους διανοούμενους που κορόιδευε για να επιζήσει με την ίδια άνεση.
Το χάρισμα είναι bonus όπλο με το οποίο παλεύουμε στην ζωή. Κάποιοι τυχεροί έχουν δύο και περισσότερα κάποιοι όχι. Η χρήση αυτού του όπλου είναι δεκτή και θεμιτή καθαρά από σκοπιάς επιβιωσιμότητας. Αυτά που λέω επιβεβαιώνονται στους αιώνες των αιώνων.
Το κακό είναι ότι συνήθως αυτό το χάρισμα προστάζει και την εξέλιξη του χαρακτήρα με την εξής για παράδειγμα μορφή. Μια θεά δεν χρειάζεται να εξελίσει τον χαρακτήρα της καθώς πάντα επειδή είναι θεά θα την πλησιάζουν άλλοι. Από την άλλη μια άσχημη θα πρέπει να γίνει γαμώ τα παιδιά, για να μπορέσει να έχει ένα κοινωνικό κύκλο. Δηλαδή θα πρέπει να αντισταθμίσει την έλλειψη ομορφιάς με άλλο χάρισμα. (
Εδώ ένα σχόλιο: Δεν είναι λογικό λοιπόν ένας θεός ή λεφτάς που έχει αμελήσει την εξέλιξη του χαρακτήρα του να τον πλησιάζουν για το σεξ ή τα λεφτά του? Ο ίδιος τα πρόκαλεσε. Μην έχει και παράπονο). Δεν είναι και τυχαίες οι απόψεις ξανθιάς-ηλίθιας,όμορφης-χαζοφερώμενης,έξυπνος-σνομπ
Το ζήτημα είναι όμως και εδώ ξεκινάει το στραβό ότι αν θέλουμε να λεγόμαστε μια εξελιγμένη κοινωνία κάποια πράγματα δεν δουλεύουν σωστά. Το βασικότερο που δεν δουλεύει είναι το πόσο εύκολα καταδικάζουμε τους μη έχοντες του χαρίσματος μας. Δηλαδή οι πανέξυπνοι γίνονται ψωνάρες και οι όμορφη στο σχολείο κοροϊδεύουν τα παιδιά που επειδή δεν είναι ακριβώς προσεγγίσιμα δυσκολεύονται στο θέμα κοινωνικότητα.
Δύο πράγματα όμως διαφοροποιούν τα χαρίσματα ομορφίας από τα χαρίσματα διανόησης.
1)Τα χαρίσματα ομορφιάς είναι κατεμέ πιο επιφανιακά και με ημερομηνία τέλους
2)Τα χαρίσματα διανόησης παράγουν και την απαιτούμενη κρίση ώστε να καταλάβει ότι δεν είναι εύκολο για όλους και φυσικά δεν γίνεται να έχουν όλοι το ίδιο χάρισμα. Συνεπώς είναι και λιγότερο στατιστικά ψωνάρες στο χάρισμα τους.
Το εκπλητικότερο όλων όμως είναι (και είναι δείγμα της σαπίλας της κοινωνίας) του πόσο τελικά προωθείτε ως πρότυπο,must-have τα εξωτερικά χαρίσματα. Πάρτε παράδειγμα τα αμερικάνικα σχολεία και το πως πρακτικά μέσα από τα αθλήματα και cheerleading διαχωρίζουν τα παιδιά σε εξωτερικά-χαρισματικούς και όχι και πως οι πρώτοι τα έχουν όλα εύκολα και τελικά καταλήγουν καταστραμένοι. Ίσως οι καταστρεμένοι να είναι ο πιο εύκολος στόχος μαζοποιημένου ελέγχου. Επίσης το να ασχολείσαι με τα κάλη σου όλη την ώρα, αφαιρεί χρόνο επένδυσης στην ποιότητα του χαρακτήρα σου άρα είσαι πάλι και πιο εύκολα θύμα εκμετάλευσης και πλύσης εγκεφάλου.
Εξαιρέσεις προσγειωμένων χαρισματικά όμρφων ανθρώπων υπάρχουν και συνήθως είναι άτομα που το χάρισμα της εμφάνισης το απέκτησαν προς το τέλος της ανάπτυξης και συνεπώς είχαν αναγκαστεί να δούνε και την άλλη πλευρά και κυρίως να χτίσουν και χαρακτήρα.
Δεν είναι τυχαίο πάντως που ανέκαθεν στην ιστορία και πριν οι γυναίκες απεκτήσουν ανεξαρτησία, οι λεφτάδες είχαν πάντα τις πιο όμορφες του χωριού. Και σήμερα πως καταλήγουν τελικά οι πιο όμορφες με κάποιον οικονομικά επιτυχημένο και στο σχολείο με κάποιον δημοφιλή.
Είναι αυτό που λέει η Μισελ. Όταν το δείγμα σου είναι μεγάλο τότε τα αυστηρότερα κριτήρια παράγουν πλήθος άναλλογα με μικρότερο δείγμα και χαλαρώτερα κριτήρια. Με άλλα λόγια είναι δύσκολες τουλάχιστον πάντα, γιατί συνήθως έχει και κακιά έκφανση η δυσκολία τους.
