Αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω τον παρακάτω διαχωρισμό προς διευκόλυνση της τοποθέτησής μου: Είναι άλλο πράγμα η Ιατρική, άλλο οι γιατροί και άλλο τα φάρμακα και οι φαρμακοβιομηχανίες. Θεωρώ τεράστιο λάθος να ταυτίζεται η πρώτη με τους δεύτερους και όλα μαζί να τοποθετούνται κάτω από το σκοτεινό μανδύα του κέρδους των τρίτων...
Ειδικά όταν υπάρχουν διαβαθμίσεις ικανότητας, στόχου, κινήτρων, κτλ.
Υπάρχει αδιαμφισβήτητα και θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη στην παρούσα αλλά και σε άλλες συζητήσεις η θετική θέση όλων των εν δυνάμει ασθενών, δηλαδή όλων μας, απέναντι στην ίαση και την καλώς εννοούμενη επιστήμη της Ιατρικής, καθώς και η ευγνωμοσύνη μας απέναντι στους άξιους εκπροσώπους της και να μην χρειάζεται κάθε φορά να αναρτούμε τα σχετικά disclaimers, ώστε να μας επιτραπεί να θίξουμε τα κακώς κείμενα της ιατρικής, των ιατρών και των φαρμακοβιομηχανιών, που σαφώς υπάρχουν και σαφώς θα έπρεπε να θίγονται και πρωτίστως να σχολιάζονται από τους ίδιους τους ανθρώπους της Ιατρικής, που γνωρίζουν το σύστημα εκ των έσω.
Όπως έχω γράψεις και παλαιότερα:
Αυτό που λογικά ενδιαφέρει κάθε ασθενή που δεν είναι επιστήμονας, είναι να διατηρήσει μια υψηλή ποιότητα ζωής κατά τη διάρκεια της θεραπείας, να τύχει ψυχοσωματικής υποστήριξης, να νιώσει ασφάλεια με τη μέθοδο θεραπείας του αλλά και με τον ιατρό του και τέλος να απαλλαγεί από την αρρώστια του.
Μάλλον είναι προτιμότερο να αρχίσω να λέω τι ωραία που είναι να γεννάνε οι γυναίκες έξω στο ύπαιθρο, τι ωραία που είναι να κολλήσουμε όλοι φυματίωση επειδή οι μονδέρνοι δεν εμβολιάζετε τα παιδιά σας, τι ωραία που είναι να γίνουμε μια μπάλα από μεταλλαγμένο κρέας επειδή αρνούμαστε τις χημειοθεραπείες, τι ωραία που είναι να ξαιματώσουμε από εσωτερική αιμορραγία επειδή θα πάθουμε ρήξη ανευρίσματος και θα αυτοϊαθούμε με τη θετική ενέργεια των τεσσάρων τσάκρα και τις μεγάλες και μικρές αρκάνες κτλ.
Μάλλον θα ήταν προτιμότερο να αρχίσεις να μας λες γι' αυτά που
εσένα την ίδια σε ενοχλούν στον κλάδο σου, πριν φέρεις στη συζήτηση τα τσάκρας (που παρεμπιπτόντως είναι επτά) και τις αρκάνες που ουδέποτε έταξαν ίαση σε ρήξη ανευρύσματος.
Τα κακώς κείμενα, είναι κακώς κείμενα, είπε ο κ. Αργυρίου και με βρίσκει σύμφωνη. Αυτά εξετάζει το παρόν θέμα.
Λυπάμαι αλλά δεν είστε υπεραξία. Κανένας δεν είναι υπεραξία.
Θα ήθελα να μου πει ο Πέτρος τι μόρφωση έχει και τι επαγγέλεται.
Απαξιώνεις τη συζήτηση για ποιο λόγο;
Θα μας προσδώσεις αξία σύμφωνα με το μορφωτικό μας επίπεδο και το επάγγελμά μας;
Είναι κι αυτό κριτήριο ως προς την ίαση που δικαιούμαστε;
Τώρα που έμαθες ότι ο κ. Αργυρίου έχει τελειώσει την Ιατρική συνεχίζεις να απαξιώνεις τη συζήτηση;
Αν τα ίδια πράγματα τα ρωτούσε ή τα έθετε προς συζήτηση ένας λιγότερο μορφωμένος άνθρωπος, δεν θα εδικαιούτο απαντήσεις και διάλογο;
όλοι μα όλοι οι κίνδυνοι που διατρέχει ο θεραπευόμενος του γίνονται γνωστοί. Τώρα, κατά πόσο τους αντιλαμβάνεται κάποιος που απευθύνεται σε γιατρούς με την εντύπωση ότι κατά 100% θα θεραπευτεί δεν το γνωρίζω.
Πώς είσαι τόσο βέβαιη ότι ο ασθενής τυγχάνει σωστής και πλήρους ενημέρωσης για την κατάσταση της υγείας του, αλλά και για τους τρόπους θεραπείας και τα όσα πρόκειται να υποστεί; Καλώ τους φίλους συνομιλητές να μας πουν τις δικές τους εμπειρίες για το ιατρικό μας σύστημα, εδώ αλλά και στο θέμα:
Τα δικαιώματα του νοσοκομειακού ασθενούς, και παραθέτω ως παράδειγμα μια άποψη που κατατέθηκε εκεί:
...καθώς η μητέρα μου εργάζεται σε νοσοκομείο ως τραυματιοφορέας δεν ακούω και λίγα για τα πόσα γίνονται εν αγνοία του ασθενή.
Να παραθέσω επίσης απόσπασμα από την ομιλία του
Barry Schwartz ως προς τις επιλογές του σημερινού ανθρώπου:
Ας πάρουμε τον τομέα της υγείας - δεν ισχύει πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες η περίπτωση να επισκεφθείς το γιατρό, κι αυτός να σου πει τι να κάνεις. Αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι οτι πας στο γιατρό, ο οποίος σου λέει, "Λοιπόν, μπορούμε να κάνουμε το Α ή το Β. Το Α έχει αυτά τα θετικά κι αυτούς τους κινδύνους. Το Β έχει αυτά τα θετικά κι αυτούς τους κινδύνους. Ποιο προτιμάς;" Και του λες, "Γιατρέ, ποιο είναι το σωστό για μένα;" Κι ο γιατρός σου λέει, το Α έχει αυτά τα θετικά κι αυτούς τους κινδύνους, και το Β αυτά τα θετικά κι αυτούς τους κινδύνους. Ποιο προτιμάς;" Και του λες, "Γιατρέ, αν ήσασταν στη θέση μου, τι θα κάνατε;" Και ο γιατρός λέει, "Ναι, αλλά δεν είμαι στη θέση σου." Και το αποτέλεσμα; Είναι αυτό που ονομάζουμε "ανεξαρτησία του ασθενούς," που ακούγεται σαν κάτι καλό. Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μετάθεση του βάρους και της ευθύνης λήψης μιας απόφασης από κάποιον που γνωρίζει - δηλαδή το γιατρό - σε κάποιον που δε γνωρίζει τίποτα και που είναι σχεδόν βέβαιο πως ασθενεί και που επομένως δεν είναι και στην καλύτερη θέση να πάρει αποφάσεις - δηλαδή τον ασθενή.
Ο ασθενής φυσικά δεν είναι ιατρός, άρα δεν μπορεί να αξιολογήσει την θεραπεία που του προτείνεται, άρα εκ των πραγμάτων αναγκάζεται να αξιολογήσει το γιατρό. Εκτός από τις περιπτώσεις ιατρικών λαθών που είναι στο πρόγραμμα no matter what, υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις κακής πρακτικής, που οφείλουμε να αναφέρουμε και να μην ποιούμεθα την νήσσαν.
Υπάρχουν ιατροί σε υψηλές θέσεις που πολεμούν καθημερινά για να σταματήσει αυτό το χάος εκμετάλλευσης όμως κανεις δεν τους αναφέρει, κανείς δεν τους εκτιμά. Δυστυχώς, αναζητούμε πάντα έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Blame the scape goat y'all!
Και τους
αναφέρουμε και τους εκτιμούμε και τους επιλέγουμε, όπου και όταν μας δίνεται η ευκαιρία.
Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι η Ιατρική έχει επιτύχει το σκοπό της, όταν στα χείλη του απλού πολίτη κυκλοφορεί με τρόμο η ακόλουθη φράση (καθώς και παραλλαγές της):
"Μωρέ, να έχω την υγειά μου, να μην πέσω στα χέρια τους"
Πώς θα εξασκήσετε αποτελεσματικά το λειτούργημά σας, όταν έχει χαθεί η αξιοπιστία της επιστήμης σας και η πίστη του ασθενούς είναι κομμάτι της θεραπευτικής διαδικασίας; Μήπως είναι ώρα να αφήσουμε τους αφορισμούς και να συζητήσουμε;
Θα κλείσω επαναλαμβάνοντας ένα απόσπασμα από τις δημοσιεύσεις του κ. Αργυρίου που ταυτίζεται και με τους δικούς μου προβληματισμούς:
Ποιος μηδενίζει ή υποβαθμίζει την ιατρική? Αυτός που καταδεικνύει σφάλματα προκειμένου να βελτιωθεί η λειτουργία της ή αυτός που κάνει την πάπια και συνεχίζει την κουλτούρα του λάθους και την προάγει σε επιστήμη του λάθους? [...]
