Μου φαίνεται πολύ παράξενο να διαβάζω τέτοιες απόψεις από άντρα - αλλά αν μη τι άλλο επιβεβαιώνεις το ψευδώνυμό σου.
Συνήθως οι γυναίκες είναι αυτές που για τα μάτια ενός άντρα παρατάνε τα πάντα και τους πάντες. Οι άντρες θες από εγωισμό, θες από ρεαλισμό, θες για να μην τους πούνε οι φίλοι τους μ...δουλους δεν το κάνουν.
Αν και σε νιώθω γιατί το έχω κάνει πολλές φορές κι έχω χάσει ανθρώπους για αυτό το λόγο, θα συμφωνήσω με τη Μαιντ οτι δεν είναι το λογικό. Η ζωή μας έχει πολλούς τομείς που - υποτίθεται οτι - τους έχουμε επιλέξει άρα μας ευχαριστούν. Δεν είναι λοιπόν λογικό να εξαφανίσουμε αυτούς τους τομείς για έναν άνθρωπο, έστω κι αν αυτός ο άνθρωπος μας φαίνεται ο άνθρωπος της ζωής μας. Εσύ το λες χλιαρότητα συναισθημάτων - εγώ το λέω ρεαλισμό. Γιατί όσο και να μας γεμίζει αυτός ο άνθρωπος, σίγουρα κι όλα τα υπόλοιπα που παρατάμε μας γεμίζουν κάπως, μας δίνουν κάτι. Δεν είναι λογικό να κάνουμε κάποιον δορυφόρο μας και να γυρίζουμε γύρω από αυτόν κλείνοντας τα μάτια στις υπόλοιπες χαρές της ζωής. Το έχω κάνει. Το αποτέλεσμα μάλλον το ξέρεις - αν δεν το ξέρεις στο λέω: τον έπνιξα τον άλλον, δεν τον άφηνα να αναπνεύσει, γιατί έπαιρνα πνοή από τη δική του ανάσα και δε μας έφτανε. Τώρα έμαθα. Δε θα ξανακάνω τα ίδια. Όχι γιατί αγαπώ λιγότερο. Αλλά γιατί κατάλαβα πως κανείς δεν είναι κανενός. Κι οτι όταν σταματήσει ο άλλος να μου δίνει την ανάσα του, εγώ θα μείνω χωρίς οξυγόνο.
Όπως είπε κι η Μάιντ, στο δικό μου κύκλο γύρω μου υπάρχουν 10 πράγματα-άνθρωποι-καταστάσεις. Αν χάσω το ένα, θα μου μείνουν τα 9. Αν χάσω και τα 8, θα μου μείνει έστω 1. Δεν μπορώ να έχω μόνο 1, γιατί μπορεί να το χάσω και τότε τι θα γίνει; Κάπου δε θα πρέπει να κρατηθώ;
