Θέλω σαν τρελή να κάνω παιδιά και να τα μεγαλώσω.
Είναι ο σκοπός της ζωής μου...
Εγώ πάλι γιατί θεωρώ ότι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο απ' όλα όσα έχω διαβάσει εδώ μέσα;
Μάλλον για κάποια απ' τις πολλές παραξενιές μου θα πρόκειται...
Ίσως πάλι να οφείλεται στο ότι ως γονέας αναγκάστηκα να γνωρίσω πολλούς άλλους γονείς κι έτσι κατέληξα εκ της παρατηρήσεως στο συμπέρασμα ότι εκείνοι οι οποίοι είχαν ως κύριο σκοπό της ζωής τους το να κάνουν παιδιά, είναι συνήθως αυτοί που καταστρέφουν τα παιδιά που τελικά κατάφεραν να κάνουν, περισσότερο απ' όλους. Ίσως επειδή μια ζωή που δεν έχει αλλού ν' απευθυνθεί, η οποία δεν βρίσκει τίποτε ενδιαφέρον να διηγηθεί από τα προηγούμενα, η οποία δεν έχει άλλο τρόπο δικαίωσης και ολοκλήρωσης, γραπώνεται από τους απογόνους της, όπως ο πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του και φυσικά τους τραβάει μαζί της στον βύθουλα του προσωπικού της τέλματος.
BEWARE!!!
Η διαιώνιση του είδους?
Η αναγνώριση του γεγονότος ότι ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο αξίζει να ζήσουν κι άλλοι? (εδώ κολλάει απόσπασμα από βιβλίο, αλλά κόλλησα κι εγώ οπότε με την άδειά σας θα επανέλθω)
Αυτό είναι το επιχείρημα εναντίον της τεκνοποίησης, το οποίο δεν έχω καταφέρει ποτέ να κατανοήσω. Λες και υπήρξε κάποια στιγμή στον πλανήτη μας κάποια εποχή μυθικής και ουτοπικής τελειότητας, έτσι ώστε μόνο τότε θα έπρεπε να κάνουμε παιδιά, ενώ σήμερα τα πράγματα είναι χειρότερα απ' ό,τι ας πούμε στις παραμονές του Α' ή του Β' παγκοσμίου πολέμου, ή την εποχή των Περσικών πολέμων, ή ...(βάλτε όποια εποχή σας έρθει πρώτη στο νου).
Εάν κάτι τέτοιο αποτελούσε εύλογο αντικίνητρο, θα έπρεπε η ζωή να μην έχει συνεχιστεί μετά την έξοδο των ανθρώπων από τον υποτιθέμενο παράδεισο και τότε εμείς δεν θα είμασταν εδώ να συζητάμε περί τεκνοποίησης. Πρόκειται δηλαδή για ένα επιχείρημα δίκην ουροβόρου όφεος, ουσιαστικότατα άτοπο. Επίσης, εφόσον αμφισβητεί τη σκοπιμότητα συνέχισης της ύπαρξης του ανθρώπινου είδους, πρόκειται για ένα επιχείρημα κατά τη γνώμη μου βαθύτατα μισανθρωπικό, δηλαδή ακραία ρατσιστικό, αφού ένας άνθρωπος ανυψώνει τον εαυτό του και την προσωπική του κρίση υπεράνω των υπόλοιπων και θεωρεί ότι εκείνος σκέπτεται άρα υπάρχει, ενώ οι υπόλοιποι έχουν κάτι το εκ φύσεως κατώτερο και ποταπό, συνεπώς αποτελούν άχθος αρούρης.
Είναι μάλλον επειδή θέλω να μάθω από αυτά, να θυμηθώ και να ζήσω κοντά τους τα χρόνια της αθωότητας, αυτήν την καινούρια ζωή που χτίζεται μέρα με τη μέρα από την αρχή.
Χαίρομαι που το συγκεκριμένο σημείο είσαι σε θέση να το διανοηθείς, ενώ δεν έχεις την ανάλογη εμπειρία. Πραγματικά πρόκειται για ένα από τα πλέον θετικά στοιχεία της περιπέτειας της τεκνοποίησης. Η παρακολούθηση της ανάπτυξης ενός παιδιού, μέσα από τα διάφορα στάδια που περνάει, βοηθάει αφάνταστα εμάς στο να θυμηθούμε τους εαυτούς μας στις ίδιες ηλικίες, μνήμες που οι περισσότεροι έχουμε απωθήσει, έτσι ώστε να επανανακαλύψουμε το σημείο απ' το οποίο ξεκινήσαμε και να κατανοήσουμε βαθύτερα τους λόγους και τις συνθήκες που μας έφτασαν εδώ που είμαστε σήμερα. Μακάρι να έχεις πάντοτε αθώα καρδιά, ώστε να μπορείς να διδαχθείς απ' το παιδί σου αγαπητή μου...
Η διαφορά είναι ότι η συγκεκριμένη μορφή δημιουργικότητας είναι μέσα μας βαθειά!
Άλλο αν κάποιοι προσπαθουν κυρίως λόγω ψυχολογικών κυρίως δυσλειτουργιών να πείσουν τον εαυτό τους οτι δεν...
Κάθε μορφή δημιουργικότητας έχει τις ρίζες της μέσα μας βαθιά, αφού αποτελεί ζωτική εσωτερική ανάγκη. Ειλικρινά δεν το κατάλαβα καθόλου αυτό το επιχείρημα...
Επίσης, έχω γνωρίσει τόσους και τόσους γονείς οι οποίοι έκαναν παιδιά, ακριβώς για να μεταβιβάσουν ή να προβάλλουν εάν θέλετε τις δικές τους ψυχολογικές δυσλειτουργίες, που το δεύτερο επιχείρημα της παράθεσης αυτής, καταλήγει να είναι εξοργιστικό, με την έννοια της μονομέρειας και της ηθελημένης άγνοιας...
Δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο ...δεσμό με τη λέξη, οπότε με καλύπτει ο ορισμός που δίνει το λεξικό:
(Ενδεικτικά:
https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/search.html?lq=θαύμα&sin=all )
Εν προκειμένω, ούτε ανεξήγητο είναι, ούτε αναπάντεχο, ούτε πέρα από τα ανθρώπινα. Το έχει εξηγήσει πλήρως η επιστήμη, είναι εντελώς αναμενόμενο, και είναι ο,τι πιο ανθρώπινο.
Αντιγράφω από τον ορισμό του λεξικού που εσύ παραθέτεις:
3. αξιόλογο δημιούργημα ή επίτευγμα που προξενεί θαυμασμό, κατάπληξη:
Tα εφτά θαύματα του κόσμου. Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι ένα (θαύμα) της φύσης.
Μπορεί λοιπόν η διαδικασία της σύλληψης και τα όσα ακολουθούν μέχρι τη γέννηση, αλλά και μετά απ' αυτήν, να είναι κάτι το οποίο συμβαίνει καθημερινά ώστε να μη μας κάνει πλέον ιδιαίτερη εντύπωση, δεν παύει όμως να προκαλεί τον θαυμασμό για την υψηλή οργάνωση, την δυναμική του ζωντανού συστήματος, την ανθεκτικότητα και την ικανότητα να αναπτύσσεται και να εξελίσσεται. Πρόκειται δηλαδή για "θαύμα", με την έννοια του θαυμάσιου ή του θαυμαστού.
Όσο για το εάν το έχει εξηγήσει η επιστήμη, επίτρεψέ μου να διαφωνήσω εντελώς μαζί σου σε τούτο το σημείο. Η διαδικασία κατά την οποία ένα κύτταρο, με μόνο του εξοπλισμό μερικές δεκάδες χιλιάδες γονίδια, καταλήγει στη δημιουργία ενός βιώσιμου οργανισμού, αποτελούμενου από περίπου δέκα τρις κύτταρα, τα οποία το καθένα έχει το δικό του ρόλο και εκτελεί διαφορετικές λειτουργίες, με θαυμαστή οργάνωση και με άνω του 99% αξιοπιστία, έχει προκαλέσει το δέος και το θαυμασμό σε όλους τους μέχρι σήμερα βιολόγους. Η κατανόηση δε της διαδικασίας της κυτταρικής διαφοροποίησης, με τον χαοτικό τρόπο αλληλεπίδρασης του δυναμικού συστήματος των γονιδίων, να καταλήγει να γεννά τάξη, όπως και ευρύτερα της ανάπτυξης, παρά τις προόδους που έχουν μέχρι σήμερα επιτευχθεί, αποτελεί το "Ιερό Δισκοπότηρο" της επιστήμης της βιολογίας και οι σχετικές επιστημονικές ανακαλύψεις, έχουν μονοπωλήσει τα τελευταία χρόνια τα σχετικά Νόμπελ. Ακόμη, το ίδιο το φαινόμενο της ζωής δεν είναι καλά κατανοητό από την επιστήμη αφού, όπως μας έγραψε και ο Πέτρος Αργυρίου, δεν υπάρχει καν κοινώς αποδεκτός ή έστω ικανοποιητικός ορισμός για τη ζωή.
Τέλος,
ο άνθρωπος κατά την τεκνοποίηση βιώνει και άλλο ένα "θαύμα": Την ξαφνική υλοποίηση κι ενσάρκωση ενός ανθρώπινου "προσώπου", με την έννοια που το έχει θέσει ο Νωεύς σε άλλη συζήτηση, δηλαδή μιας νοητικής μορφής, ενός πλάσματος του ανθρώπινου πνεύματος, μέσα από μια απλή "μάζα κυττάρων". Αυτό το θαύμα δεν οφείλεται σε θεϊκή παρέμβαση, αλλά υπογραμμίζει την θεϊκή ικανότητα της ανθρώπινης νόησης να νοηματοδοτεί (η ετυμολογική συγγένεια των λέξεων νόηση και νόημα είναι χαρακτηριστική και καθόλου τυχαία) το σύμπαν, εξώτερο κι εσώτερο, υλικό και πνευματικό.
