Διαβάζοντας τη συζήτηση, μου ήρθε στο μυαλό μια ιστορία μέσα από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Αφού λοιπόν δηλώσω ότι δεν θα παντρευόμουν σε καμμία περίπτωση από σύμβαση, αλλά και δεν θα έμενα σε μια σχέση η οποία έχει καταντήσει συμβατική, ανεξαρτήτως κόστους, θα ήθελα να σας την καταθέσω:
Έχω μια ξαδέρφη, οκτώ χρόνια μεγαλύτερή μου, την Β από την Αθήνα. Όταν λοιπόν εκείνη έφτασε στην περιβόητη ηλικία που τις γυναίκες πιάνει ...κωλοπιλάλα του στυλ "Θοδωρή εγώ πότε θα γίνω μάνα;", βρέθηκε σε δίλημμα. Ένιωσε πως τα χρόνια περνούν και πως εκείνη ήταν η κατάλληλη ηλικία για να κάνει κάποιος παιδιά, όμως ενώ είχε ζήσει τη ζωή της και με το παραπάνω, δεν βρήκε κάποιον κατάλληλο για οικογένεια.
Είχε μια παλιά της σχέση, έναν πρώην δηλαδή, ο οποίος από καιρού εις καιρόν εμφανιζόταν και της ζητούσε να τα ξαναβρούν. Εκείνη λοιπόν την εποχή, ο Γ ξαναεμφανίστηκε, λες κι ήξερε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή. Δεν της έκανε πολύ πολύ κλικ, άλλωστε η σχέση τους είχε προ πολλού κλείσει τον κύκλο της, φαίνεται όμως ότι το κυριότερο προσόν του ήταν ότι ...τον ενέκρινε η μαμά της, όπως επίσης ότι τουλάχιστον εκείνος την αγαπούσε.
Καθόμασταν μαζί με την Β κάποια νύχτα και συζητούσαμε αυτό το θέμα. Μου εξέθεσε λοιπόν τους λόγους για τους οποίους ετοιμαζόταν να κάνει τούτη την επιλογή, σαν να μου μιλούσε για τα πλεονεκτήματα του σπιτιού που είχε υπογράψει με τον εργολάβο, για να το αγοράσει. "Ρε συ ξαδέλφη", της είπα τότε, "είσαι σίγουρη γι' αυτό που κάνεις; Δεν μπορείς να περιμένεις και να ψαχτείς για λίγο καιρό ακόμη; Ξαναζεσταμένο φαγητό δεν τρώγεται με τίποτε ρε γαμώτη μου, η κατάληξη δεν θα είναι καλή".
"Ίσως και να έχεις δίκιο", μου απάντησε εκείνη, "όμως δεν έχω άλλα περιθώρια, νιώθω πως ήρθε η ώρα να προχωρήσω".
Έτσι έγινε και παντρεύτηκαν. Τα πρώτα χρόνια ο γάμος έδειχνε επιτυχημένος, όπως δείχνουν όλοι οι γάμοι εξωτερικά, έκαναν και δύο παιδιά. Λίγο αργότερα, κι ενώ το δεύτερο ήταν ακόμη βρέφος, την επισκέφτηκα για να μείνω ένα διήμερο στο σπίτι της, έχοντας μια μικρή άδεια από το στρατό. Δεν την είδα καλά. Ο άντρας της δεν ήταν εκεί, έλειπε για δουλειές κι εκείνη έμοιαζε να έχει παραιτηθεί, να μη νιώθει πια αρκετά γυναίκα, άρχισε μάλιστα να μου κάνει και κάποια παράπονα αρκετά σοβαρά για τη σχέση της με τον άντρα της. Τώρα που το σκέφτομαι, τα παράπονα ίσως να μην ήταν ιδιαίτερα σοβαρά από αντικειμενικής άποψης, είχαν όμως ήδη πάρει σοβαρή μορφή μέσα της, πράγμα που είναι το ίδιο, ίσως και χειρότερο.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι βγήκαμε έξω και πήγαμε για ποτό στο Τουρκολίμανο. Εκεί, στο διπλανό τραπέζι έτυχε να κάθονται μια παρέα συνάδελφοί της από τη δουλειά. Όταν μας είδαν μαζί, ήταν πολύ φανερό πως με πέρασαν για γκόμενό της, σε σημείο που ένιωσα πολύ άβολα. Δεν θα ξεχάσω όμως τη λάμψη που πήρε το πρόσωπό της, όταν είδε πως οι συνάδελφοι την είχαν άξια να έχει γκόμενο και μάλιστα κάποιον νεώτερο απ' αυτήν, "τεκνό" κατά το κοινώς λεγόμενο. Αυτό το ύφος και το βλέμμα της γυναίκας που έχει ανάγκη από επιβεβαίωση, μου έδειξαν πολλά. Όταν ξανασυνάντησα τη μάνα μου, της προέβλεψα πως δεν τον βλέπω καλά εκείνον το γάμο.
Πράγματι, λίγο καιρό αργότερα, η Β γνώρισε κάποιον που ερωτεύτηκε σφόδρα. Κάποια μέρα γύρισε και είπε στον άντρα της ότι "Ξέρεις ρε Γ, σ' αγαπώ, σ' εκτιμώ, όμως δεν νιώθω κάτι άλλο για σένα. Πρέπει να χωρίσουμε". Χώρισαν φιλικά, σε σημείο που ο Γ ακόμη και σήμερα, όταν επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη, έρχεται μόνος του να επισκεφτεί το σόι μας. Τα χρόνια πέρασαν, η Β μεγάλωσε δύο παιδιά μόνη της, ο έρωτάς της πέρασε από σαράντα κύματα...
Κάποια μέρα, όταν πια ήταν λίγο πάνω από τα 45, η Β γύρισε και μου είπε: "Θυμάσαι Όττο που πριν παντρευτώ το συζητούσαμε κι είχες εκφράσει τις αντιρρήσεις σου;"
"Θυμάμαι, άλλωστε δεν έπεσα έξω στις προβλέψεις μου", της απάντησα εγώ.
"Ξέρεις κάτι", μου αντιγύρισε, "τώρα που το ξαναβλέπω νιώθω ωστόσο πως έκανα πολύ καλά κι επέλεξα εκείνη τη λύση. Έκανα μια συμβατική επιλογή τότε, όμως μου έμειναν δύο παιδιά. Τελικά και τον έρωτα βρήκα και την ολοκλήρωση σαν άνθρωπος, σε μεγαλύτερη ηλικία. Εάν όμως δεν είχα κάνει τότε εκείνη την επιλογή, ίσως σήμερα θα ήμουν μαγκούφα και δυστυχισμένη".
Όταν με είδε να την κοιτάω με απορία, ίσως και λίγο επιτιμητικά, έσπευσε να προσθέσει: "Δεν είχα ποτέ μου στόχο να χρησιμοποιήσω τον Γ ως "δότη σπέρματος", έτσι ήρθαν τα πράγματα. Δεν τα είχα μάλιστα μέχρι σήμερα σκεφτεί ποτέ μου μ' αυτόν τον τρόπο, μέχρι που κάποιες φίλες μου, μου έδειξαν τούτη την πλευρά".
"Δηλαδή τι σου είπαν;"
"Ότι εσύ Β είσαι τυχερή που έκανες τη συμβατική επιλογή στην κατάλληλη ηλικία, ενώ εμείς που ψάχναμε τον "πρίγκηπα του παραμυθιού", μείναμε γεροντοκόρες και δεν έχουμε νιώσει τη χαρά της μητρότητας. Έτσι, τέλος καλό, όλα καλά", μου απάντησε...
Αυτή είναι απλά μια ιστορία, δεν σημαίνει πως έτσι γίνονται πάντοτε τα πράγματα. Είναι όμως μια ιστορία που δείχνει το νόμισμα κι από τις δύο του πλευρές. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε πως η "στερνή σοφία" της ξαδέλφης μου προερχόταν από την "πικρή γνώση" άλλων γυναικών, οι οποίες έψαξαν το απόλυτο κι έχασαν τα πάντα. Τα συμπεράσματα δικά σας, προσωπικά δεν προτείνω σε κανέναν μια τέτοια επιλογή...
