Παρόλα αυτά ο θάνατος, στην ορθόδοξη θρησκεία τουλάχιστον, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο προσωρινός ύπνος μέχρι να αναστηθούν οι ψυχές δηλαδή όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία.
Στην ΟΡΘΟ(???)δοξία σου πιπιλάνε τα αυτάκια και με άλλα
όπως ότι μετά το θάνατο το πνεύμα κόβει βόλτες για 40 μέρες στη γη
παρακολουθώντας μέχρι και την κηδεία του (χόρορ πλέης η τσέρτς, τελικά)
και ακολουθούν 39 μέρες μπανηστήρι μέχρι να αναληφθεί εις τους ουρανούς.
Με την αναστάσιμη παρωδία ελπίδας η θρησκεία ξεπλένει τη συνείδηση από το θέαμα των σκουληκιών εντός οστών.
Χρησιμοποιεί κι ένα τσίπυ τέχνασμα ατυχούς παρομοιώσεως
(λες και τα σεντόνια μας είχαν ποτέ χωμάτινη γεύση - εκτός από όταν χουζουρεύαμε στα νοτισμένα γρασίδια σε πικνικ εποχές)
μα πραγματικά πιστεύει κανείς εχέφρων ότι ο θάνατος είναι ύπνος κι αν είναι ύπνος
τότε γιατί δεν αφήνουμε τις κάσες ανοιχτές ή γιατί δε μισοθάβουμε για όταν θα ξυπνήσουν;
Αφού δε τους θάβουμε στο κελάρι μας ή στις αποθήκες μας, για να πεις δεν υποφέρεται η νεκρική οσμή.
Τα κόκαλλα θα αυτοσυναρμολογηθούν, τα σκουλήκια θα ξεράσουν τη μασημένη σάρκα, οι ταφόλακοι θα ανοίξουν από θεϊκούς γκασμάδες?
Και ο αχθοφόρος? Ποιος θα είναι ο βαστάζος της υπόθεσης? Τα κόκαλα που τρίζουν από υπερβολικές ξάπλες?
Το ροχαλητό δεν είναι σαμπλάκι ήχου θανατερής προέλευσης...
Ο θάνατος δεν είναι ύπνος, η ζωή είναι καθημερινός θάνατος
που μοιάζει με αλάρμ των 100 ντεσιμπέλ και ματώνει τα αυτιά μας
και να σκεφτείς πως κανείς δε σε κλέβει...ΜΑ ΚΑΝΕΙΣ...
(το αντίθετο μάλιστα ειπώθηκε...γεννηθήκαμε για να ελευθερωθούμε...αλλά από τι; απο τα δεσμά που μας φόρεσαν
σκυλιά των παραδείσων? Αν γεννήθηκες με δεσμά τότε ο θάνατος δε μπορεί παρά να είναι μια λύτρωση που αξίζει να την υποφέρουμε...)
Αν δε γεννήθηκες με δεσμά, ε τότε είσαι της σχολής "τρέμω τον θάνατο". Γιατί εχθρός της ελευθερίας είναι να σε εγκλωβίζουν σε ένα φέρετρο, και να μη μπορούν ούτε τα πόδια σου να εκφέρουν άποψη...
Κι όταν το φόντο σωτηρίας είναι μια
Δευτέρα παρουσία,
προτιμώ να περάσω ένα έξαλλο Σάββατο,
και το πρωί της Κυριακής να φορέσω τα καλά μου
και να αυτοκτονήσω μια μέρα πριν...
Να μου λείπουν οι δια της απαλοιφής σωτήρες.
Τη ζωή μου θέλω να περισώσω.
Για το θάνατο βλέπουμε...
Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι κάποια μέρα θα ξαναδούμε τους συγγενείς μας.
https://www.youtube.com/watch?v=HdX_kIWsWJA
Συλλαβίζουμε τα όνειρα μας που λέει κι ο goodjohn.
Έτσι είναι κι αυτό που γράφεις.
Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες
τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς
και τσικουδιά στους καφενέδες
τα παλικάρια να κερνάς.
Και ξάφνου, πάνω στο -πολύ θέλω να το δω αυτό- πανηγυράκι του ποιος θα πρωτοκεράσει στη παραδεισένια παρέα
να σκάει μύτη ο Λουμίδης και να κοπανάει το συννεφοτράπεζο λέγοντας, το κέρασμα τέλος.
-Γιατί ρε μάστορα?
-Γιατί ο καφές είναι πολυκαιρινός.
- (κόκκαλο όλοι)
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο άνθρωπος τραβάει τα πάνδεινα σε αυτόν τον κόσμο μόνο και μόνο για να πεθάνει στο τέλος.
Δε φτάνει η ματαιότητα της ζωής,
το σφουγγάρι των υπομονών,
τα αυτάρεσκα βασανιστήρια
και η κάρτα μούγκαφον με απεριόριστες κλήσεις προς όλους (θεϊκό πακέτο)
η αυτομιζέρια και τα κακορίζικα,
τελικά πεθαίνεις κιόλας όπως ακριβώς έχεις ζήσει. (δε τη γλυτώνω τη κυστεοσκόπηση
)
Δηλ ούτε μια στοιχειώδη απαλότητα, έτσι σαν ύστατο γαλήνεμα από ένα νανοδευτερόλεπτο ψευτοχαμόγελου.
Ας ανοίξουμε ένα τόπικ ο απαραπλάνητος πιστός και ο γιγάντιας συμπόνοιας Κύριος και Θεός.
Γι' αυτό κοιτάζω να κάνω αρκετά συχνά τίποτα τρισάγια ή μνημόσυνα στους πεθαμένους μου.
Ωχ είσαι από αυτούς που σκαλίζουν ποιηματάκια, στιχάκια
κι αλλάζουν και λουλούδια στα νεκρόβαζα
και χαϊδεύουν τα μάρμαρα
κι ανάβουν κεράκια, καντηλάκια
και σκουπίζουν με μωρομάντηλα τις φωτοζ
και αφήνουν και σοκολάτες μαρς στη μαρμαροκολώνα κλπ?
Τρέχει κάτι στο σύμπαν κάνοντας τρισάγια;
Επακριβώς θα έλεγα αυτό:
Τα λογάκια
Και
Τα αλογάκια.
Αν ονομάσεις τη φλόγα πυρκαγιά (όπως κάνεις εσύ με το τρισάγιο/ανακούφιση)
είτε γιατί τη φοβάσαι, είτε γιατί δεν την έχεις δει ποτέ σου,
το χνώτο της εκφοράς του θαυμασμού της, θα τη σβήσει
και μετά άντε γεια, άντε να βρεις άλλο καλοκαίρι.
Θέλει σκάλισμα, καύσιμη ύλη και λυγερό αεράκι γιανα λαμπαδιάσει ο τόπος,
σίγουρα όχι διςτριςσάγια.
Εγώ διάβασα τρεις φλογίτσες ντελικάτες, και είπα να καταθέσω τις αποτρισάγιες πυροκαταλυτικές μου σκέψεις.
Νομίζω πως καθένας που το ρίχνει στην ενασχόληση με δήθεν ανακουφιστικές τελετές κάθε τόσο,
οριοθετεί ναρκοπέδιο για ζωντανούς και νεκρούς ΜΑΖΙ.
Δεν χρειάζονται φανφάρες, αλλά σεμνότητα.
Όλα αυτά είναι για τα μάτια του χαμηλοεπίπεδου κόσμου.
Τριπάρεις προς βλαμμένες πολιτείες,
αυτό που κάνεις είναι ασκητική σε νεκροταφείο.
Ρίχνεις κάρβουνο και χύνεις δάκρυ σε ό,τι δεν χωρά στο είναι σου εντέλει...
Και τελικά η όρθια στάση σου δεν προκαλεί άλλο παρά μονάχα καμπούριασμα που το μεταβαπτίζεις
σε ριλαξάρισμα.
Αυτή η πόρωση με τα μνημόσυνα είναι σα το χαλασμένο πορτοκάλι που μολύνει
και τα υπόλοιπα φρέσκα γιατί μοιράζονται το ίδιο καφάσι, αν καταλαβαινόμαστε...
Τον ρωτήσατε τον νεκρό σας (πριν να φύγει), αν θέλει το λιβάνι πάρτυ που του κάνετε, διαρκώς?
Να ξέρω τουλάχιστον ότι κάτι έκανα γι' αυτούς έστω και μετά θάνατον...
Σου έχω μια σκληρή κουβέντα.
Είναι ήδη πολύ αργά...
Αν και δε φταις όσο πιστεύεις...
Οι συγκυρίες...
Χάπι πολλών πάμπολων καρατίων.
Γι'αυτό και συνήθως το συνιστώ αυτό και στους άλλους για να τους δώσω μια ιδέα, σαν έμμεση λύση
Αν πεθάνω το μόνο που θέλω είναι
να ακουμπήσει μια κονσόλα πάνω στο μάρμαρο κάποιος Dj (όχι απαραίτητα περιοπής)
να παίξει το σετάκι του,
και όλοι (μέχρι κι εγώ, θα ορκιστώ!)
να σπάσουνε μεσούλα
έτσι να κ@υλώσουμε λίγο στη μαυρίλα της διασφαγιτικής σιωπής...
STOP TRISAGIA NOW...
Τρισάγιο κάνεις όποτε θες. Από την αγάπη σου εξαρτάται...
τρισάγιο κάνεις όποτε θες, όπως ακριβώς και κατσαρίδες γιαλαντζί.
Εξαρτάται από το πόσο τρόφιμος του αέρα της ζωής είσαι...
Αν προσκολάται κάποιος στο θάνατο δε το κάνει από αγάπη
αλλά από μεταφυσική αγωνία.
Αν θα χιλιομετρούσες έναν τέτοιον άνθρωπο θα έβρισκες
ότι θα θέλει σέρβις αύριο με μηδέν χιλιόμετρα.
Κάτι λέει αυτό...
Τα φιλιά μου αιλεχς.
