Θλίψη και θάνατος

Κούκου-Βάγια

New member

Η Κούκου-Βάγια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 213 μηνύματα.
Διαβαζω τα οσα ειπατε και σκεφτομαι πως θα νιωθω εγω(χτυπα ξυλο)σε τετοια παρομοια κατασταση...δηλαδη εχω ψιλοφρικαρει και μονο με τα δικα σας που διαβασα φαντασου πως θα αντριφρασω σε κατι τετοιο...μεχρι στιγμης πονο και θλιψη για ατομο ππυ εχει φυγει δεν εχω νιωσει ειμαι τυχερη που στα 19 μου δεν εχω χασει καποιο στενο συγγενη(γονεις-παππυδες-θειους) και δεν εχω παει κ ποτε σε κηδεια δε ξερω πως ειναι..κατι μ λεει οτι ερθει(χτυπα ξυλο)αυτη η ωρα 8α τα βρω πολυ βουνο κ σκουρα ισως και να βρεθω και αγκαλια με τη καταθλιψη :worry:
 

Aleksa

Τιμώμενο Μέλος

Η Aleksa αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,911 μηνύματα.
Διαβαζω τα οσα ειπατε και σκεφτομαι πως θα νιωθω εγω(χτυπα ξυλο)σε τετοια παρομοια κατασταση...δηλαδη εχω ψιλοφρικαρει και μονο με τα δικα σας που διαβασα φαντασου πως θα αντριφρασω σε κατι τετοιο...μεχρι στιγμης πονο και θλιψη για ατομο ππυ εχει φυγει δεν εχω νιωσει ειμαι τυχερη που στα 19 μου δεν εχω χασει καποιο στενο συγγενη(γονεις-παππυδες-θειους) και δεν εχω παει κ ποτε σε κηδεια δε ξερω πως ειναι..κατι μ λεει οτι ερθει(χτυπα ξυλο)αυτη η ωρα 8α τα βρω πολυ βουνο κ σκουρα ισως και να βρεθω και αγκαλια με τη καταθλιψη :worry:
Δεν είναι απαραίτητο να πάθει κάποιος κατάθλιψη και συνεπώς ούτε εσύ.
Θλίψη ναι, είναι και το πλέον φυσιολογικό, όμως η κατάθλιψη διαφέρει καθότι είναι κάτι πιο περίπλοκο και στην αναγνώριση και στη θεραπεία.
Εύχομαι να αργήσεις να γευτείς αυτή την δυσάρεστη και επίπονη εμπειρία (που όλοι αναγκαστικά περνάμε).
Παίζει ρόλο και η ηλικία και οι κατατάσεις προ του συμβάντος και το περιβάλλον για το πώς θα το βιώσει και αντιμετωπίσει κάποιος.
 

Ερις

New member

Η Ερις αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Σκηνοθέτης . Έχει γράψει 2,467 μηνύματα.
Έχω ακούσει από γνωστά μου άτομα που βίωσαν τον θάνατο αγαπημένων προσώπων ότι κανείς δε μπορεί να φανταστεί τι δύναμη μπορεί να έχει μέσα του ένας άνθρωπος. Τέτοια που πριν ούτε που το φανταζόταν. Μακάρι έτσι να είναι για όλους.
Δύναμη και κουράγιο εύχομαι! Να μην είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου και ασ'τον ελεύθερο να ξεσπάσει. Αλίμονο αν δεν ένιωθες θλίψη ή και θυμό!
 

deviljoy

New member

Ο deviljoy αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 25 ετών . Έχει γράψει 20 μηνύματα.
Εγώ όταν ήμουν μικρός γύρω στα 12 πέθανε την ίδια χρονιά ο παππούς μου, ο αδερφός της γιαγιάς μου, ο θείος μου και τρεις φίλοι μου, μικρά παιδιά.
Μάλλον μάζεψα πολλή θανατίλα τότε και δεν πλέον ο θάνατος δεν με αγγίζει καθόλου. Πέθανε η γιαγιά μου πρόσφατα (με την οποία ήμουν πολύ κοντά καθώς με μεγάλωνε για αρκετά χρόνια) και δεν αισθάνθηκα τίποτα. Μάλλον δεν είναι φυσιολογικό, αλλά και ποιος είναι φυσιολογικός?
 

BLUE SEA

New member

Η Τέσα Ηλιού αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών, επαγγέλεται Μεταπτυχιακός Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Ηλιούπολη (Αττική). Έχει γράψει 1,603 μηνύματα.
Μόνο ο χρόνος θα βοηθήσει να μειωθεί ο πόνος που νιώθεις τώρα και κάποιος δικός σου άνθρωπος να σε στηρίξει, που εύχομαι να έχεις.
Αυτό ελπίζω κι εγώ! Να είσαι καλά να θυμάσαι τον μπαμπά σου!

Διαβαζω τα οσα ειπατε και σκεφτομαι πως θα νιωθω εγω(χτυπα ξυλο)σε τετοια παρομοια κατασταση...δηλαδη εχω ψιλοφρικαρει και μονο με τα δικα σας που διαβασα φαντασου πως θα αντριφρασω σε κατι τετοιο...μεχρι στιγμης πονο και θλιψη για ατομο ππυ εχει φυγει δεν εχω νιωσει ειμαι τυχερη που στα 19 μου δεν εχω χασει καποιο στενο συγγενη(γονεις-παππυδες-θειους) και δεν εχω παει κ ποτε σε κηδεια δε ξερω πως ειναι..κατι μ λεει οτι ερθει(χτυπα ξυλο)αυτη η ωρα 8α τα βρω πολυ βουνο κ σκουρα ισως και να βρεθω και αγκαλια με τη καταθλιψη :worry:
Γιατί τα διαβάζεις αυτά, κορίτσι μου, και ταράζεσαι; Μην μπαίνεις σ' αυτή τη διαδικασία. Για σένα το λέω, για να μην φθείρεσαι.
Σου εύχομαι να είσαι καλά κι εσύ και οι δικοί σου άνθρωποι.

Δύναμη και κουράγιο εύχομαι! Να μην είσαι αυστηρή με τον εαυτό σου και ασ'τον ελεύθερο να ξεσπάσει. Αλίμονο αν δεν ένιωθες θλίψη ή και θυμό!
Σ' αυτό έχεις δίκιο. Τα αυτοάνοσα εμάς κυνηγάνε, που τα κρατάμε όλα μέσα μας.

Πέθανε η γιαγιά μου πρόσφατα (με την οποία ήμουν πολύ κοντά καθώς με μεγάλωνε για αρκετά χρόνια) και δεν αισθάνθηκα τίποτα. Μάλλον δεν είναι φυσιολογικό, αλλά και ποιος είναι φυσιολογικός?
Δεν μου κάνει εντύπωση. Είσαι απολύτως φυσιολογικός. Απλώς περνάς τη φάση της άρνησης. Επειδή αγαπάς πολύ τη γιαγιά σου, δεν μπορείς να δεχτείς ότι πέθανε. Εγώ, την ώρα που γινόταν η κηδεία του πατέρα μου, είχα αποστασιοποιηθεί απ' αυτό το γεγονός και ένιωθα σαν να βλέπω μια τινιά στον κινηματογράφο. Νόμιζα ότι θα γυρίσουμε στο σπίτι και θα είναι εκεί ο πατέρας μου. Όταν τον έριξαν στη γη, εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ τι είχε συμβεί.
 

Scandal

Διαχειριστής

Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος. Είναι 30 ετών, επαγγέλεται Web developer και μας γράφει απο Περιστέρι (Αττική). Έχει γράψει 7,182 μηνύματα.
Μεταξύ των όσων άλλων αιτιών της θλίψης για το θάνατο αγαπημένου προσώπου που αναφέρθηκαν, να προσθέσω ότι εμένα με πιάνει και μια υπαρξιακή αγωνία όταν χάνω δικά μου άτομα. Θέλεις ότι μπαίνω σε φάση ότι μεγαλώνω, ότι δεν είμαι πια παιδί και οι άλλοι απλώς οι μεγαλύτεροι που έχουν χρόνια μπροστά τους. Θες ότι αναλογίζομαι τις στιγμές με αυτό το άτομο και την αλληλεπίδρασή μας. Θες ότι δεν θα ξανά δω το αγαπημένο πρόσωπο και αναρωτιέμαι: που να πήγε; Έσβησε τελείως;
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα:
    Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 60 μέρες:
  • Φορτώνει...
Top