Η ομιλήτρια λοιπόν προκειμένου να ανταπεξέλθει στις νέες συνθήκες που εγκατέστησε η επιτυχία της και να μην την πάρει ο διάολος όπως πολλούς "συναδέλφους" της, επιστρατεύει περίτεχνα το μαγικό τρόπο σκέψης που συνοψίζω κάααπως έτσι: "δε με ενδιαφέρει τι υπάρχει στ' αλήθεια, με ενδιαφέρει μονάχα η επίδραση που θα έχει πάνω μου αν προσποιηθώ ότι πιστεύω πως κάτι είναι αλήθεια". Έτσι ανέστησε την παλαιά αντίληψη περί ενός εξωγενούς παράγοντα που δίδει εμπνεύσεις και αυτό τη βοηθάει αφενός να μην καβαλήσει το καλάμι και αφετέρου να μην την ισοπεδώνει η πίεση του υψηλού πήχυ που έθεσε το πετυχημένο έργο της.
Το πλέον ενδιαφέρον μάλιστα, είναι η φράση της "Γιατί όχι, άλλωστε κι αυτή η εξήγηση είναι το ίδιο καλή με οποιαδήποτε άλλη έχει διατυπωθεί" (σε ελεύθερη απόδοση). Εφόσον λοιπόν κάποιος τρόπος θέασης αποδεικνύεται λειτουργικότερος από κάποιον άλλον, προς την κατεύθυνση της καλύτερης διαχείρισης των καταστάσεων και της διατήρησης της εσωτερικής ισορροπίας, για ποιον λόγο θα έπρεπε ν' αποφεύγουμε να δούμε τα πράγματα μέσω αυτού του πρίσματος;
Ανακατανομές του Μηδενός
Σε όσους έχουν προσπαθήσει κάποτε να δημιουργήσουν το οτιδήποτε, είναι γνωστό το φαινόμενο που παρουσιάζει η ομιλήτρια, δηλαδή η αίσθηση πως η έμπνευσή μας έρχεται και μάλιστα συχνά με βίαιο τρόπο, από κάπου έξω από εμάς. Ίσως αυτό να είναι αποτέλεσμα του διαχωρισμού ο οποίος έχει συμβεί στην ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου, μεταξύ του συνειδητού και του υποσυνείδητού μας. Οι εμπνεύσεις και η σπίθα της δημιουργίας προέρχονται από το υποσυνείδητο και αποτελούν υλοποίηση της ανάγκης του για έκφραση όσων επεξεργάζεται. Ωστόσο, ο πολιτισμένος άνθρωπος έχει μάθει ν' αντιμετωπίζει με φόβο τις εκφάνσεις του υποσυνειδήτου του, ενώ έχει μάθει να εμπιστεύεται μόνο όσα γεννά το συνειδητό του και τ' αποτελέσματα λογικών (συχνότερα λογικοφανών) διεργασιών. Έτσι, τείνει ν' απωθεί κάθε υποσυνείδητη εκδήλωση, με αποτέλεσμα εκείνο, προκειμένου να καλύψει τις ανάγκες του, ν' αναγκάζεται να την παρουσιάσει ως κάτι που προέρχεται από αλλού, στην προσπάθειά του να την αποκαλύψει στον συνειδητό μας νου. Τούτος είναι ένας πρόσφορος τρόπος για το υποσυνείδητο για ν' αποκαλύπτει τον εαυτό του. Ο αρχαίος άνθρωπος είχε αναπτύξει τον λεγόμενο "Μαγικό τρόπο σκέψης", είχε πλάσει θεούς, δαίμονες, δαιμόνια και χάρις σ' αυτόν επικοινωνούσε ευκολότερα με τον βαθύτερο εαυτό του. Ο σύγχρονος άνθρωπος, εξαιτίας του ορθολογισμού που τον διακατέχει, κάνει τούτες τις φωνές, αντί ν' ακούγονται απ' έξω, τελικά ν' ακούγονται από μέσα και στ' αλήθεια είναι πολύ τρομακτικές. Γι' αυτό οι καλλιτέχνες είναι "καταραμένοι". Είναι άραγε αυτή η πραγματική πηγή της ψυχασθένειας που γεννά μαζικά ο σύγχρονος πολιτισμός μας, ο λεγόμενος "Αιώνας του Εαυτού", όπως και της ανάγκης για τη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, σε πρωτοφανή μάλιστα ιστορικά επίπεδα;
Εάν λάβουμε δε υπόψιν μας και το γεγονός πως σύγχρονες απόψεις θέτουν την υπόνοια πως τα υποσυνείδητα όλων των ανθρώπων διασυνδέονται, μέσω κάποιου πνευματικού διαδικτύου, που θα μπορούσε να ταυτίζεται παραστατικά και με τον χώρο των ιδεών του Πλάτωνα, ή με το συλλογικό υποσυνείδητο του Γιουνγκ, τότε καθίσταται πιθανόν πως πράγματι κάποιες εμπνεύσεις μας μπορεί και να είναι αποτέλεσμα της διαδραστικής και διαλεκτικής διαδικασίας αλληλεπίδρασης των νοημόνων όντων σε τούτο το διαδίκτυο. Με πιο απλά λόγια, θα μπορούσε κάποιος εύλογα να υποθέσει πως ένα μέρος της έμπνευσης δεν προέρχεται αποκλειστικά από το δικό μας υποσυνείδητο, αλλά αποτελεί γέννημα μιας πιο συλλογικής διαδικασίας, τη συνισταμένη των σκέψεων, των τάσεων και των εκφράσεων του συνόλου των ανθρώπων, με τις οποίες το δικό μας υποσυνείδητο έρχεται συνεχώς σε επαφή και αλληλεπιδρά. Υπ' αυτήν την έννοια, κάθε ανθρώπινη επινόηση, επιστημονική ή καλλιτεχνική, θα πρέπει τελικά να θεωρείται ως έργο και κτήμα ολόκληρης της ανθρωπότητας, καθώς οι κάθε λογής υπερβατικές οντότητες, Θεοί, Μούσες, Χάριτες, Δαιμόνια, Δαίμονες ή απλώς Μιμίδια, έχουν την "κατοικία" τους στο χώρο των ιδεών και αποτελούν συλλογικές οντότητες, εξ ου και η τεράστιά δύναμή τους, που ξεπερνά τα όρια του καθενός από εμάς μεμονωμένα.
Υπάρχει η φιλοσοφική άποψη, την οποία σε κάποιες περιπτώσεις έχουν αγγίξει κάποιες επιστημονικές θεωρίες ή μεμονωμένοι επιστήμονες, ότι το ίδιο
το Σύμπαν είναι νοήμον και πως η εμφάνιση της νόησης στον δικό μας κόσμο, ή αν προτιμάτε στη δική μας διάσταση, δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά μια αντανάκλαση του ολικού μέσα στο μερικό. Η εμφάνιση της νόησης, κόντρα στις αχανείς πιθανότητες, αποτελούσε απλώς μια νομοτέλεια κι όχι κάποιου είδους τυχαιότητα. Υπ' αυτό το πρίσμα, η θέαση ότι οι εμπνεύσεις προέρχονται από κάπου "έξω", όχι μόνο καθίσταται εξίσου εύλογη με εκείνην ότι όλα προέρχονται από εμάς και μόνο, αλλά στην ουσία οι δύο αυτές θεάσεις ταυτίζονται, ως όψεις του ίδιου νομίσματος.
Οι παραπάνω σκέψεις, συνοψίζονται και συμφιλιώνονται, μέσα στο αρχαίο αλχημιστικό ρητό "
Όπως τα πάνω, έτσι και τα κάτω", ή μέσα στο χριστιανικό "
Ως εν ουρανώ κι επί της Γης". Το πάνω και το κάτω, το μέσα και το έξω, το μερικό και το ολικό, ο θεός κι ο άνθρωπος στην ουσία πρόκειται για πτυχές της ίδιας απόλυτης πραγματικότητας και ταυτίζονται. Είναι άλλωστε γνωστό, πως η εμφάνιση οποιασδήποτε ιδέας ή κατάστασης στο Σύμπαν, συνεπάγεται αυτόματα και τη γέννηση της ακριβώς αντίθετής της, ή σύμφωνα με τη ρήση του καθηγητή Νανόπουλου, "Πρόκειται απλά για ανακατανομές του Μηδενός"...
