Και ποιος είπε ότι πολλοί δεν κάνουν την αυτοκριτική τους? Ο κόσμος άρχισε να ξυπνάει και είμαστε ακόμα στην αρχή.
Εκτός και αν λέμε ότι όλοι όσοι κατέβηκαν στις πορείες ήταν ψυφοφόροι της αριστεράς, οπότε δε μιλάμε αλλά κάνουμε κάτι άλλο.
Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η πολιτική συνείδηση και η αντίληψη των πραγμάτων γενικότερα δεν διαμορφώνεται μόνο ατομικά, αλλά κυρίως συλλογικά δια του σχολείου, των ΜΜΕ, της ψυχαγωγίας (ταινίες του σινεμά, μουσική κτλ).
Όταν λοιπόν από μικρό σε διαπλάθουν με τέτοιο τρόπο ώστε να θεωρείς φυσιολογικό το σύστημα-όσο και αν αυτό μπάζει από παντού- θα ενταχθείς σε αυτό και θα το διαιωνίσεις. Θα συμπεριφέρεσαι ανάλογα και θα ψηφίζεις ανάλογα.
Φαύλος κύκλος είναι η υπόθεση.
Από κει και πέρα αν εγώ και ο κάθε εγώ, που ποτέ δεν στήριξα κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, άρα ευθύνη ουκ έχω, το μόνο που κάνω είναι να επιρρίπτω ευθύνες στους άλλους το μόνο που θα καταφέρω είναι ο διχασμός.
Απαιτείται κοινωνική συνοχή, θα ζήσουμε πολύ άσχημες μέρες.
Κάποιοι θεωρούσαν φυσιολογικό το σύστημα. Την απουσία αποδείξεων, υποδομών, τα φακελάκια.
Κάποιοι μάλιστα καμάρωναν, είτε με τις ατάκες "ο Έλληνας και στα δύσκολα περνάει καλά, ή έχει τον τρόπο του", είτε με τις εξηγήσεις περί οικονομικής κρίσης του 2009, όταν ειπώθηκε ότι η Ελλάδα δεν υπέστη τόσο έντονη κρίση, χάρη στην παραοικονομία της.
Λυπάμαι αφάνταστα για τόσο κόσμο που ξέρω ότι θα κακοπεράσει.
Κι ελπίζω να μάθουμε κάτι από αυτήν την ιστορία. Ότι δεν είναι
λογικό να δίνουμε 4 ευρώ για έναν καφέ. Και άλλα τόσα για ντομάτες Ισπανίας και γάλα Γερμανίας.
Ότι δεν είναι
σωστό να μπορεί να μας κοιτάει στα μάτια ο γιατρός όταν δίνει λάθος απόδειξη,
αν δώσει.
Ότι δεν είναι
μαγκιά να βάζεις μέσο για μεταγραφή στο πανεπιστήμιο, αφού δε έχεις ήδη δώσει χιλιάδες ευρώ σε ιδιαίτερα και φροντιστήρια.
Ότι δεν είναι
πρότυπο οι τρέντι φατσούλες με τα φορέματα που κάνουν όσο δέκα συντάξεις (και είκοσι, με τα νέα μέτρα) στις τηλεοράσεις και τα περιοδικά.
Ότι δεν είναι
επανάσταση το να βάλεις θλιμμένη εικόνα στο Facebook σου μετά το Δεκέμβρη του 2008, για να την αλλάξεις με ένα στιγμιότυπο από τα Χριστούγεννα λίγο μετά.
Ωστόσο έχω γνωστούς που δεν έκοψαν απόδειξη, δε ζήτηταν απόδειξη, ήρθαν στο ΕΜΠ από το πρώτο εξάμηνο με προκλητικά παράνομη μεταγραφή, φόρεσαν πανάκριβα ρούχα και χαμογέλασαν για το φακό του Τρέντι σε κάποια έκθεση ή για την κάμερα κάποιου φίλου στο Γκστάαντ, που πληρώνουν τριάντα ευρώ τη μακαρονάδα, που δεν αλλάζουν κανάλι όταν εμφανίζεται η απόδειξη του θλιβερού αποπροσανατολισμού μας στην οθόνη, που λέγαν πάντα "χάλια είμαστε" και δεν τους κόβεται η όρεξη όταν άλλος ένας συνταξιούχος στέκεται μπροστά στο μικρόφωνο κάποιου καναλιού να πει πώς δεν του φτάνουν τα λεφτά για λαχανικά.
Έχω γνωστούς, λοιπόν, που παρ'όλα αυτά κατέβηκαν στις πορείες. Που βρίζουν το κράτος. Που μιλάνε για τα νοικοκυριά και τις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν, που σκέφτονται με θυμό εκείνο το γιατρό που απάντησε "χωρίς απόδειξη 40, με απόδειξη 60".
Αλλά δεν έχω καταλάβει αν κάνουμε την αυτοκριτική μας. Κι αν ναι, ποιοι την κάνουν.
Κι αν την κάνουν, πόσο βαθιά θα πάει.
Και δεν έχω καταλάβει αν θα πετύχουμε αυτήν την κοινωνική συνοχή και τη μακροπρόθεσμη συνειδητοποίηση του φαύλου κύκλου στον οποίο μπλέξαμε κάποτε και τροφοδοτήσαμε αναγκαστικά έκτοτε.
Ελπίζω να...
Τίποτα. Ελπίζω. Ότι μαζί με τα καπνισμένα κτίρια και τις σπασμένες βιτρίνες, θα έρθει και κάτι πιο ουσιαστικό.
