Το περασμένο φθινόπωρο, έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω. Δουλειά ή μεταπτυχιακό. Ήθελα δουλειά, οπότε άρχισα να ψάχνω, χωρίς να έχω επαφές εντός Αθήνας. Έβλεπα λοιπόν ότι πάνω από τους μισούς, ζήταγαν προυπηρεσία, ενώ οι υπόλοιποι ζήταγαν μεταπτυχιακό. Ταυτόχρονα έβλεπα την τάση που υπήρχε προς τα μεταπτυχιακά και αμέσως σκέφτηκα ότι αν δεν κάνω, δεν θα είμαι ανταγωνιστικός. Έτσι άρχισαν οι σκέψεις περί μεταπτυχιακού, που στην πορεία έγιναν και αυθεντικό ενδιαφέρον μιας και υπήρχαν κάποια πολύ καλά που με μαγνήτιζαν.
Έρχεται ο πατέρας μου λοιπόν ένα Σάββατο μεσημέρι, επίσκεψη στο σπίτι με τη μάνα μου. Καθόμαστε κάτω, η μάνα δεν έλεγε πολλά. Ο πατέρας μου με ρώταγε τι μου αρέσει και τι θα ήθελα να σπουδάσω παραπέρα, τι επιλογές έχουμε κλπ κλπ.
Εκεί ήρθε μια ερώτηση σοκ. "Δηλαδή θέλεις γύρω στην 50αρου χιλιάρικα για έξω; Δεν έχει κάτι παρόμοιο στην Αθήνα;"
Εγώ εκείνη την ώρα τι να πω; "Βγάλε τις οικονομίες σου και πλήρωσέ με γιατί θέλω να σπουδάσω έξω με την προοπτική να δουλέψω";;
Προφανώς δεν το είπα και συνεπικουρούμενο όλο αυτό από το γεγονός ότι έχω το θέμα με τα πόδια και η Αθήνα φάνταζε ως πιό ασφαλής επιλογή, το έριξα τελικά όλο στα πόδια όταν με ρώτησαν οι γονείς μου τι τελικά θέλω, και έμεινα Ελλάδα.
Δεν μετάνιωσα για τα μεταπτυχιακά που διάλεξα εδώ. Είναι εξαιρετικά και μακάρι να με πάρουν. Απλά όταν τα τελειώσω, θα ψάξω για ένα contact που έχω στο εξωτερικό, για να φύγω, ίσως για ακαδημαική καριέρα, ίσως για δουλειά. Μετάνιωσα που είπα ότι έχω τα πόδια μου και θα ναι δύσκολα, που λιποψύχησα. Μετάνιωσα που δεν είχα την οικονομική δύναμη να πω στον πατέρα μου "φεύγω! Κράτα τα λεφτά σου, εγώ θέλω να χτίσω ζωή και όχι σκορποχώρι στον άνεμο."
Είχε δίκιο... Αλλά είχα κι εγώ δίκιο...
Βέβαια αν σκεφτεί κανείς ότι αυτά τα 50 χιλιάρικα θα πάνε στον αδερφό μου που έχει κάνει μεταξύ μας το πτυχίο 2 Ολυμπιάδων διάρκειας
και λόγω αντικειμένου (Βιολογία) πρέπει να φύγει έξω, μάλλον πρέπει να αρχίσω να αναλογίζομαι πόσο μαλάκας είμαι που δεν τους πίεσα, εφόσον εγώ είμαι αυτός που είχα και ανάγκη και διάθεση... Θα ήμουν ο κακός;
ΥΓ: Δεν ζηλεύω τον αδερφό μου, υπόψιν. Τον αγαπάω πολύ και είμαι ο πρώτος που θέλει να τον δει με διδακτορικά στο Αμέρικα. Όμως όταν βλέπω ότι "χαλάνε το σαπούνι τους" οι δικοί μου, νιώθω κουτός που δεν άρπαξα την ευκαιρία...
