Χθες το βράδυ είδα ένα αρκετά περίεργο όνειρο και είναι μία από τις λίγες φορές που θυμάμαι τα όνειρά μου!!
Συνδέεται άμεσα και με κάποια σχέδια που έχω κανονίσει, οπότε θα σας τα πω και αυτά για να γνωρίζετε το υπόβαθρο. Έχω κανονίσει την Παρασκευή να κατεβώ Θεσσαλονίκη γιατί κάτι φίλοι μου κάνουν μία ηχογράφηση και θέλουν να είμαι εκεί. Είχα κανονίσει λοιπόν να κατεβώ Θες με το λεωφορείο.
Το όνειρο ξεκινά από εδώ.
Πήγα, πήρα το λεωφορείο κανονικά και από εκεί έφτασα με τα χίλια ζόρια στα ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. Από εκεί πήρα άλλο λεωφορείο για να κατεβώ στο κέντρο και να πάω στο στούντιο. Φτάνω στο στούντιο, αλλά μου λέει ο υπεύθυνος ότι η ηχογράφηση έγινε μία ημέρα νωρίτερα!! Επομένως εγώ είχα κατεβεί άδικα!!
Στα Μουδανιά (το μέρος που μένω) θα πήγαινα κανονικά με έναν φίλο μου και τους γονείς του όπου αυτοί θα έμεναν στο εξωχικό τους εκεί. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο τον Λ.. για να συνεννοηθούμε γαι το πώς θα φύγουμε, αλλά μου λέει πως εκείνοι είχαν φτάσει ήδη στα Μουδανιά!!! Και είχαν βγει όλοι μαζί με την παρέα μου και με περίμεναν!!
Έγω πολύ στεναχωρημένη, μόνη και απροστάτευτη στην ξένη και αφιλόξενη αυτή πόλη (το ξέρω φαίνεται γελοίο και απορώ γιατί είχα τέτοια συναισθηματική φόρτιση στο όνειρό μου!

) και ξανακάνω την ίδια διαδικασία με τα λεωφορεία και τα σχετικά για να γυρίσω στα Μουδανιά. Εκεί που φτάνω όμως στο ΚΤΕΛ Χαλκιδικής για να γυρίσω πίσω, κάτι συμβαίνει (το οποίο δεν θυμάμαι με τίποτα όσο και να προσπαθώ) και είμαι χάλια, και δεν καταφέρνω να γυρίσω πίσω.
Μετά ξύπνησα για να κλείσω τον υπολογιστή μου..

Τι λέει ο καζαμίας για εμένα??
ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ?!?!?!?!?!?!
