Ο φίλος Άγγελος λοιπόν, έθεσε μια σημαντική παράμετρο στο θέμα: "Εντάξει", είπε, "ας δεχτούμε ότι κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται πράγματι ομοφυλόφιλοι και δεν έχουν καμμία δυνατότητα επιλογής της σεξουαλικής τους ταυτότητας. Ωστόσο υπάρχουν και άνθρωποι και μάλιστα αρκετοί, οι οποίοι βρίσκονται κάπου στη μέση, οι οποίοι μπορούν να επιλέξουν και η επιλογή τους αυτή συναρτάται από τις κοινωνικές συνθήκες και από την εν γένει αποδοχή της ομοφυλοφιλίας στον καιρό τους. Έτσι, η προβολή των ομοφυλοφιλικών προτύπων ως αποδεκτών ή φυσιολογικών, αυξάνει τις πιθανότητες τούτοι οι ενδιάμεσοι να στραφούν προς το ίδιο φύλο, αντί να επιλέξουν την ετεροφυλοφιλία".
Κατ' αρχήν, τούτη η άποψη στέκει επιστημονικά, αφού για παράδειγμα ο Κίνσλεϋ, μετά από εκτεταμένη κι εμπεριστατωμένη έρευνα, κατέληξε ότι στο θέμα της ομοφυλοφιλίας θα μπορούσαμε να κατατάξουμε τους ανθρώπους σε μια κλίμακα από το 1 έως το 5, όπου με 1 βαθμολογούνται οι 100% ετεροφυλόφιλοι, ενώ με 5 οι 100% ομοφυλόφιλοι. Οι υπόλοιπες βαθμολογίες ανήκουν σε όσους βρίσκονται κάπου ανάμεσα, οι οποίοι αποτελούν και την πλειοψηφία του πληθυσμού. Δεν θεωρείτε λοιπόν εύλογο αγαπητοί συνομιλητές, το ότι μια κοινωνία ΔΕΝ θα έπρεπε να προβάλλει σωρηδόν ομοφυλοφιλικά πρότυπα, έτσι ώστε να μην αυξηθεί ο αριθμός των gay σε ποσοστά τα οποία θα δημιουργούσαν πρόβλημα στο κοινωνικό σύνολο; Εάν κάποιος μπορεί να επιλέξει μεταξύ ομοφυλοφιλίας κι ετεροφυλοφιλίας, δεν θα ήταν καλύτερο η κοινωνία να τον καθοδηγεί προς τη δεύτερη επιλογή;
Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διαβάσω τα επιχειρήματά σας επ' αυτού του ζητήματος...