Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει το απόλυτο ταίρι μου κάπου εκεί έξω. Και αν στην πορεία διαπιστωθεί ότι δεν είναι ο άνθρωπος που έχω δίπλα μου θα είναι κάποιος άλλος που θα βρεθεί στο δρόμο μου. Το πιστεύω απόλυτα. Δεν θα το ψάξω θα έρθει μόνο του. Δεν είναι θέμα ρομαντισμού, απλά πιστεύω ότι κάθε μα κάθε άνθρωπος έχει ενα δικό του "ταίρι" που δεν ανήκει σε κανέναν άλλο. Δεν είναι τυχαίο τίποτα για μένα.. Η τύχη σε συνδιασμό με τις ορθές επιλογές είναι τα βασικά για μένα.
.......................
Για να δώσω παράδειγμα. Άλλου είδος ο συμβιβασμός όταν έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου ο οποίος με μειώνει, με προσβάλλει, δεν με σέβεται και άλλου είδους ο συμβιβασμός ότι ο άνθρωπος που παντρεύομαι δεν μαγειρεύει οπότε θα μαγειρεύω εγώ. Το δεύτερο απλά δεν με ενοχλεί και ενώ για τους άλλους λέγεται συμβιβασμός, για εμένα δεν λέγεται γιατί απλά δεν είναι.
Να ξεκινήσω από το δεύτερο, πράγματι συμφωνώ ότι αυτό λέγεται ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ και όχι συμβιβασμός. Όποιος τα θέλει όλα δικά του και δεν δέχεται τη διαφορετικότητα και τα χούγια των άλλων, απλά είναι φτιαγμένος για να ζει μόνος του. Στην καλύτερη περίπτωση θα βρει έναν "δούλο" που στο τέλος ούτε και ο ίδιος δεν θα σέβεται (μιλάω και για τα δύο φύλα αλλά βαριέμαι συνέχεια το στυλ "όποιοι-ες" κλπ)
Για το πρώτο τώρα. Πριν περίπου 20 χρόνια μιλούσα με έναν φίλο μου. Του έλεγα ότι δεν με ικανοποιούσε η σχέση που είχα και ότι συμβιβαζόμουν κι εκείνος με ρώτησε "Και τι είδους γυναίκα θέλεις ρε Χάος για να σου ταιριάζει;" Εγώ του απάντησα: "Θέλω μια γυναίκα που να είναι έτσι κι έτσι κι έτσι και γιουβέτσι". Αυτός μου είπε ότι τέτοια γυναίκα
δεν υπάρχει, και τότε εγώ του απάντησα το περίφημο
"Αφού τη σκέφτηκα υπάρχει και μάλιστα θα την βρω γρήγορα". Μετά από λίγους μήνες απλά τη συνάντησα μπροστά μου. Η πρώτη μου σκέψη όταν τη γνώρισα ήταν "Να ρε λαλάκα, μια τέτοια κοπέλλα δεν μπορείς να βρεις για τον εαυτό σου;". Με αυτήν τη γυναίκα είμαι σήμερα παντρεμένος. Δεν ήμασταν ίδιοι από την αρχή, όμως ταιριάζαμε στα σημαντικά και από κει και πέρα δεν χρειάστηκε τίποτε περισσότερο από την αγάπη και τον σεβασμό για να συγκλίνουμε στα περισσότερα πράγματα. Βασικό είναι ότι και στους δύο άρεζε ο άλλος όπως ήταν κι έτσι δεν δοκιμάσαμε να αλλάξουμε ο ένας τον άλλο.
Καλά κάνεις και πιστεύεις αυτά τα πράγματα, όμως άκου ένα
μαγικό του Μεγάλου Χάους: Για να βρεις αυτό που ψάχνεις θα πρέπει πρώτα να το καθορίσεις μέσα σου, δηλαδή
τι είναι αυτό που ψάχνεις,
ποιος τύπος θα ταίριαζε σε αυτά που ζητάς. Το επόμενο βήμα είναι
να το προφέρεις δυνατά με τρόπο που να δείχνει πίστη ότι υπάρχει και ότι θα τον βρεις. Από εκεί και πέρα, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να περιμένεις. Καθώς περιμένεις πρέπει να απαντήσεις σε ένα δύσκολο ερώτημα: "Όταν βρω τον άνθρωπο που θέλω,
άραγε εγώ θα είμαι αυτό που θέλει εκείνος; Τι θα ήθελε ένας τέτοιος τύπος;" Μόλις απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, το Μέγα Χάος θα τον κάνει να πέσει επάνω σου σαν κουτορνίθι
.
Καμάρι μου μπερδέβεις κάτι, άλλο συμβιβάζομαι και άλλο ετεροτυφλώ, λογικό είναι να συμβιβαστείς σε μια σχάση όλοι το κάνουν άυτό κανένας δεν έχει βρεί το απόλοιτα ίδιο, ...
Μετά από μια ΣΧ
ΑΣΗ Μάνια μου ακολουθεί πυρηνική έκρηξη και με τη ραδιενέργεια δύσκολο να συμβιβαστεί κανείς
.
hamsteraki επιλογη σου φυσικα να πιστευιες οτι υπαρχει το τελειο για σενα καπου, αλλα αποτι εχω δει
οσοι το βλεπουν ετσι δεν ευτυχουν ποτε.
Εγω διαβαζω εδω απολυτες αποψεις επομενως περιλαμβανουν καποιοι ολους τους βαθμους συμβιβασμου.Διαβαστε λιγο τι γραφουν ολοι.
Αυτό κι αν είναι απόλυτη άποψη Lory μου.
Αυτό που έχεις δει οφείλεται σε αυτό που είπα παραπάνω, ότι δηλαδή όλοι ξέρουν να ζητούν τον ουρανό με τ' άστρα χωρίς να είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν οτιδήποτε. Επαναλαμβάνω μετ' εμφάσεως: "
Όπως έχεις εσύ τα θέλω σου, έτσι έχει κι ο άλλος τα δικά του θέλω. Αν δεν είσαι έτοιμος να προσαρμοστείς εσύ στον άλλον και να του χαρίσεις όσα περισσότερα από αυτά μπορείς, τότε πως περιμένεις να ταιριάξεις με οποιονδήποτε; Εννοείται βέβαια ότι γι' αυτήν τη δουλειά χρειάζονται δύο και αυτά που γράφω πρέπει να ισχύουν και για τους δύο. Γι' αυτό και είναι τόσο δύσκολες οι σχέσεις. Πού να βρεις σήμερα, στην εποχή που ο καταναλωτισμός χαϊδεύει τα κατώτερά μας ένστικτα και καλλιεργεί την εγωκεντρικότητα,
δύο ανθρώπους που να θέλουν να δώσουν το παραμικρό στο διπλανό τους;
Εξηγούμαι ότι δεν τα γράφω αυτά για εσένα προσωπικά, απλά παίρνω αφορμή από αυτά που αναφέρεις
Ανάλογα σε τί θέματα εθελοτυφλούν??? Τα έχω κατηγοριοποιήσει και σε μόνο σε μία κατηγορία θεωρώ οτι πρέπει να "εθελοτυφλούμε"/ κάνουμε πίσω...
Παραξενιές: Καταρχήν ανάλογα την παραξενιά κ να μη προσβάλλει τον άλλον. Σε αυτή τη περίπτωση θεωρώ οτι πρέπει να κάνει ο άλλος πίσω κ να "εθελοτυφλεί" κάπως αφού όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις παραξενιές μας! Φυσικά αναφέρουμε ότι μας πειράζει αλλά αν ξέρουμε οτι έτσι είναι αυτός ο άνθρωπος ή φεύγουμε ή το ανεχόμαστε!!! Αυτό είναι κ το μόνο πράγμα στο οποίο αξίζει να εθελοτυφλεί κάποιος κ να ανέχεταιι..
Εθισμοί: Οι άνθρωποι που είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά, ποτό, τζόγο, κλπ, λυπάμαι πολύ αλλά θεωρώ οτι πολύ πολύ δύσκολα ξεμπλέκουν κ αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να τους βοηθήσει κανείς αλλά μόνο κ μόνο ο εαυτό τους.. Συνεπώς σε μια τέτοια περίπτωση το να εθελοτυφλεί κανείς μόνο κακό μπορεί να κάνει παρα καλό!
Άσχημη συμπεριφορά: Κέρατα, γκομενίσματα, ξύλο, βρισιές, παθολογικές ζήλειες κλπ.
Έχω τρία πράγματα να επισημάνω: 1) Συμφωνώ με όσα αναφέρεις στην πρώτη παράγραφο, εκτός από ένα πράγμα: Δεν έχει νόημα να ανέχεσαι το οτιδήποτε. Αυτό που ανέχεσαι είναι σαν ένα παπούτσι που σου χτυπά το πόδι. Αργά ή γρήγορα, όση υπομονή και να κάνεις θα το βγάλεις και θα το πετάξεις με ανακούφιση. Το ζήτημα είναι να
δέχεσαι το χαρακτήρα του άλλου και να μη σε πειράζει καν, όπως γράφει και παραπάνω το Χαμστεράκι.
2) Όλοι οι άνθρωποι έχουν τους εθισμούς τους και δεν εννοώ αναγκαστικά τα ναρκωτικά. Υπάρχει η μαμά μας, το ποδόσφαιρο, η εκκλησία, το καφενείο, ίντερνετ, e-steki, κλπ. Δεν θα αποφύγεις ποτέ το να αντιμετωπίσεις κάποιον εθισμό από το σύντροφό σου,
γι' αυτό μη λες μεγάλες κουβέντες.
3) Παρατηρώ ότι στην ιεραρχία των άσχημων συμπεριφορών καταλαμβάνουν την πρώτη και δεύτερη θέση τα θέματα παραβίασης της υποχρεωτικής μονογαμίας, ενώ από πίσω βρίσκονται θέματα όπως η φυσική ή ψυχολογική βία, πράγματα που και βάσει της Συνθήκης της Γενεύης θεωρούνται απάνθρωπα και βασανιστικά. Πόσο κακό έχει κάνει στο συλλογικό μας υποσυνείδητο η εβραιοχριστιανική ηθική που ναι μεν ίσχυε σε άλλους αιώνες και εξυπηρετούσε τις κοινωνίες σε άλλες εποχές, όμως δεν μπορεί να απαντήσει πια στις σύγχρονες ανάγκες. Οι βορειοευρωπαίοι είναι πιο άνετοι σε αυτά και καλύτερα γι' αυτούς.
Εγώ τι παθαίνω; Μαθαίνω να την αγαπάω με τα ελαττώματά της, κι όταν αρχίζουν να μου αρέσουν, μένω μόνος (ευτυχώς
)!
Σίγουρα, δεν είναι φυσιολογικό να κλείνεις τα μάτια σε σοβαρά λάθη, αλλά απʼ την άλλη, πόσες εναλλακτικές λύσεις έχεις, πόσο χρόνο, πόσα κουράγια να χτίσεις απʼ την αρχή καινούργια πράγματα;
Αν παίρνεις τη ζωή στα σοβαρά κάτι τέτοιο θα είναι πάντα δύσκολο.
Πιο παλιά έκανα σε chatting ένα γκάλοπ, χιχι... Ρώταγα όλες τις τσατόβιες πόσες σχέσεις είχαν πάνω κάτω και στο καπάκι πια ήταν η καλύτερη. Καμία δεν μου έλεγε τον πρώην της! Στους 7 π.χ. ο 3ος – 4ος θα ήταν ο καλύτερος. Συμπέρασμα: Τίποτε δεν σου εξασφαλίζει ότι η επόμενη σχέση θα είναι η καλύτερη, η πιο ολοκληρωμένη, η απόλυτη, η δίδυμη ψυχή, κλπ.
Ένα άλλο στατιστικό - για το οποίο διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου ότι έχει σωστή βάση – είναι η συχνότητα ανεύρεσης νέου συντρόφου σε άνδρες και γυναίκες. Στις μέρες μας, για μια γυναίκα είναι ευκολότερο. Μόλις μείνει μόνη, πέφτουν οι άνδρες σαν τα κοράκια! Επιλέγει στο τρίμηνο (και πολύ λέω) κάποιον, χωρίς απαραίτητα να την αγγίζει αληθινά. Δεν ξέρει και η ίδια τι θέλει ακριβώς. Μένει όμως στη σχέση, παραμυθιάζει τον εαυτό της ότι τον αγαπάει, είναι ερωτευμένη, ότι είναι καλύτερος από τους άλλους (αναγκαίο για να ευχαριστηθεί το σεξ) κλπ. αλλά, στις πρώτες δυσκολίες η αρχική απορία βγαίνει στο προσκήνιο και ξεκινάνε πάλι τα διλήμματα: «Μήπως εθελοτυφλώ;»
Οι άνδρες δεν εθελοτυφλούν. Επιλέγουν συνήθως την πιο νόστιμη που μπορούν να βρουν και το παλεύουν μέχρι να βαρεθούν τις «λόξες». Οι πιο σκληροί το δηλώνουν και ξεκαθαρίζουν την κατάσταση. Οι λιγότερο κοινωνικοί παραμένουν από «πρέπει», από εγωισμό να φανούν ότι αντέχουν (πονάνε ωρέ τα παλικαριά; ) ή από καβάτζα (τουλάχιστον έχω το «φίκι-φίκι»
).
Σας έχει τύχει να σας χωρίζουν και να σας λένε δακρύβρεχτα: «ʼΉσουν η καλύτερη σχέση που είχα ποτέ;» χαχα....είναι ή όχι παραμύθια του μυαλού; Ο αληθινός έρωτας είναι για μένα όταν όλα κυλάνε απλά και ήρεμα μέσα στη σκληρή καθημερινότητα. Έτσι ίσως να μπορεί να αντέξει μια σχέση, σε αντίθετη περίπτωση, καλύτερα να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα.
Καλωσορίζω έναν καινούριο συνομιλητή, που όπως βλέπω εκ πρώτης όψης έχει να προσφέρει στο διάλογο. Πολύ ωραίο και ισορροπημένο post αγαπητέ Parafernalia. Μόνο μια συμβουλή του Μεγάλου Χάους: "Να παίρνεις τη ζωή σου σοβαρά,
ποτέ όμως πολύ σοβαρά"
