Ο αναρχισμος δε διαλυθηκε το '30, αν διαλυθηκε κατι, αυτο ηταν οι κολλεκτιβες. Η ιδεα υπαρχει. Το ιδιο μοτιβο ενυπαρχει στην ιστορια του κομμουνισμου. Αποτυχια σε προσπαθειες εφαρμογης εναλλακτικων δομων σε πολιτικο επιπεδο δεν καταλυει τις ιδιες τις εναλλακτικες. Ενδεχομενως καταδεικνυει λαθη στο σχεδιασμο τους, αλλα μεχρις εκει.
Κατ' αρχήν καλωσήρθες στην παρέα μας, χαίρομαι που σε γνωρίζω!!
Επί της ουσίας τώρα, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι εκ πρώτης όψεως τούτο είναι σωστό. Όταν όμως τα παλαιά μοντέλα απέδειξαν την ανεπάρκειά τους, ενώ δεν έχουν προταθεί νέα αξιόπιστα μοντέλα για να τ' αντικαταστήσουν, τότε μάλλον φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα.
Κι ομως, το εθνος αποτελει ζωαρχικο στοιχειο του διεθνισμου! Διεθνισμος ειναι παγκοσμια συνεργασια μεταξυ εθνικων μορφωματων, οχι καταργηση συνορων και αλλα παρομοια πιασαρικα που γραφουν οι αφισες της ΚΝΕ.
Αυτό θα πρέπει να προσεχθεί, καθώς
υποδεικνύει μια σημαντική και ειδοποιό διαφορά μεταξύ του Προλεταριακού ή Αναρχικού Διεθνισμού και της Παγκοσμιοποίησης. Σκεφτείτε τώρα τους "αριστερούς" που απορρίπτουν a priori κάθε ιδέα περί εθνότητας και αποκαλούν "εθνικιστή" οποιονδήποτε τολμήσει να κάνει νύξη επ' αυτού...
Επιπροσθετα, ο αυτοκρατορικος ''διεθνισμος'' φυσικα και απετυχε οπως και καθε μοναρχια να αυτοσυντηρηθει για πολυ καιρο, ειναι λαθος να βγαινουν απο αυτον συμπερασματα για το διεθνισμο καθαυτο.
Κι όμως, ο Αυτοκρατορικός Διεθνισμός άντεξε πολύ μεγαλύτερο χρόνο από τα πολιτεύματα τύπου Εθνικών Κρατών ή Πόλεων-Κρατών. Ίσως και ν' αποτελεί το μακροβιότερο πολίτευμα απ' όλα τ' άλλα μαζί. Ας μην ξεχνάμε ότι συνέχισε να υπάρχει στον 20ο αιώνα με τη Ρωσία του Στάλιν και συνεχίζεται και στον 21ο, με την Παγκοσμιοποίηση ή Αμερικανοποίηση, όπως την αποκαλεί ο Κλεάνθης Γρίβας.
Καλα, ναι, εχουμε το ενστικτο της αμυνας και του fight or flight, και τι; Χρειαζομαστε και Τουρκους και στρατο γι' αυτο;
Από νεαρή ηλικία ομολογώ ότι οι ιδέες του Αναρχισμού με γοήτευαν σε μεγάλο βαθμό. Ωστόσο, πάντοτε κολλούσα σε αυτό το σημείο. Πρόκειται για κάτι εφαρμόσιμο ή για μια απλή ουτοπία, παρά τις ευγενείς της έστω προθέσεις; Η φυσική βία είναι ανεξίτηλα γραμμένη στο DNA μας, το ένστικτο της επικράτησης δεν μπορεί να εκριζωθεί, ακόμη κι αν περάσουν πολλές γενιές όπου η Πολιτεία θα διδάσκει στην πράξη την ισονομία και την άρνηση της βίας.
Μέσα σ' ένα κοπάδι αγγέλων, υποχρεωτικά θα υπάρχουν και κάποιοι πεπτωκότες. Μέσα στον πλέον φωτισμένο και υπερβατικό νου εμφιλοχωρούν πειρασμοί και μαύρες σκέψεις. Κάθε ιδέα έχει και το αρνητικό της κι έτσι πρέπει να είναι. Πρόκειται για την "εξαίρεση" η οποία διασφαλίζει την εξελιξιμότητα των πληθυσμών, για το τίμημα της Γνώσης και για την ίδια την Αρμονία του Σύμπαντος. Ο Άγγελος έχει σε ένα πράγμα απόλυτο δίκιο:
Ο ανταγωνισμός είναι απαραίτητος για την διατήρηση της ευρωστίας και την εξέλιξη του πληθυσμού. Οι κύκλοι Αφθαρσίας και Φθοράς, Ακμής και Παρακμής ιδεών και πολιτισμών, είναι εναρμονισμένοι με τη φυσική ροή, καθώς στη Φύση καμμία βιολογική δομή δεν είναι στατική, όπως θα φαινόταν εκ πρώτης όψεως, αλλά δομείται και αποδομείται σε κάθε χρονική στιγμή.
Πώς μπορεί λοιπόν ένα σύστημα που δεν θα έχει αστυνομία, δικαστήρια και στρατούς, να διασφαλίσει την εναρμόνισή του με τον Παγκόσμιο Ρυθμό; Χωρίς βία, χωρίς ανταγωνισμό, χωρίς Πόθο, χωρίς τελικά στόχο, θα έλεγε κανείς...
Βασικα, λεω οτι δεν ειναι αξιωμα πως η ανθρωπινη κοινωνια χρειαζεται καποιον εξωτερικο εχθρο. Προσεξε, λεω ''δε χρειαζεται'', δηλαδη μπορει να υπαρξει χωρις τετοιον, δηλαδη, αν αργανωθουμε με τροπο ωστε να μην ειναι δυνατη η εκμεταλλευση κρατους απο κρατος, μπορουμε να κανουμε και χωρις στρατο.
Θεωρητικά ακούγεται υπέροχο, όμως θα μπορούσες να μας προτείνεις (έστω αν έχεις διαβάσει σχετικά) έναν πιθανό τρόπο οργάνωσης, όπου η εκμετάλλευση κράτους από κράτος δεν θα ήταν δυνατή;
Τι είδους κρατική δομή θα έχουν τούτα τα "κράτη" παρεμπιπτόντως;
Το οτι ειναι κανονας να βρισκεται καθε ζωντανος οργανισμος σε πολεμο με το περιβαλλον του δε σημαινει οτι ενας ζωντανος οργανισμος δε δυναται να ζησει αν δεν εχει εχθρους.
Αυτό που λες είναι μια υπόθεση, η οποία όμως δεν θα μπορέσει ποτέ να ελεγχθεί για την βασιμότητά της, αφού
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ κανένας οργανισμός που να μην έχει εχθρούς στη φύση. Εδώ το παράδειγμα του Άγγελου με τα βακτήρια, το οποίο βιάστηκες να πάρεις ελαφρά, αποδεικνύεται ιδιαίτερα χρήσιμο. Ίσως δεν ήξερε να το εκφράσει σωστά, αυτό δεν σημαίνει όμως πως ήταν για τα πανηγύρια ε;
Από την άλλη πλευρά, ορθώς ο Νωεύς τόνισε ότι
ο άνθρωπος δεν έχει ΜΟΝΟ ζωώδη φύση, όπως πολύ σωστά ειπώθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει δίχως αυτήν. Εάν η ανθρωπότητα κατάφερνε να έρθει σε Αρμονία με τον εαυτό της, να Προσαρμόσει τις δύο αυτές πλευρές της ύπαρξης του ανθρώπου μεταξύ τους, ώστε να λειτουργούν ως μία ενότητα, τότε θα ερχόταν σε Αρμονία και με το περιβάλλον της και θα υπήρχαν οι προϋποθέσεις να συζητούμε για την εφαρμογή υψηλόφρονων φιλοσοφικών συστημάτων. Τούτο όμως φαίνεται πως αποτελεί μια προσωπική πορεία για τον καθένα από εμάς, ένα είδος αναζήτησης για το Ιερό Δισκοπότηρο ή για το Μέγα Έργο των αλχημιστών και δεν είναι κάτι που μπορεί να διδαχθεί σε σχολεία κάθε βαθμίδας.
Περιμένω με ενδιαφέρον απαντήσεις επί των ενστάσεων τις οποίες έθεσα επί της Αναρχικής θεώρησης.
