Σ' εσένα ξεκίνησα ν' απαντάω αρχικά, όμως εχθές με πήρε παραμάζωμα ο φίλος μου ο Νίκος πρώτος κι έτσι πού να μου μείνει άλλη ενέργεια...
Εδω τιθεται το θεμα κατα ποσο η ανεπαρκεια των ιδεων του 19ου-20ου αιωνα ειναι φυσει αδυνατο να διορθωθει και να προσαρμοστει καταλληλα, με εκ των θεμελιων εστω αλλαγες, στο σημερινο γιγνεσθαι, καθιστωντας περιττη την αναγκη για νεα μοντελα. Νομιζω ομως πως δεν εχουν υπαρξει οραματιστες ικανοι να προβουν σε τετοιες μεταβολες σε θεωριες που κατεληξαν δυστυχως Βιβλοι για τους -κυριολεκτικα- οπαδους τους, ωστε προσφερουν πατημα για μεγαλες απορριψεις.
Η εικόνα που περιγράφεις εδώ, μιας ιδεολογίας του τέλους του 19ου αιώνα, αρχές 20ου, της οποίας η ανεπάρκεια των ιδεών που την γέννησαν έχει αποδειχτεί αναμφισβήτητα και που μέχρι σήμερα, έναν αιώνα περίπου μετά, δεν έχουν βρεθεί ακόμη κατάλληλοι οραματιστές για να συμπληρώσουν τα κενά και να την καταστήσουν εφαρμόσιμη, είναι με λίγα λόγια εντελώς απογοητευτική. Μοιάζει με μια ιδεολογία εγκατειλημμένη σαν καράβι μεσοπέλαγα, να στοιχειώνει τις αφέγγαρες νύχτες του χειμώνα τα όνειρα των αυτοκρατορικών στόλων, σαν τον Ιπτάμενο Ολλανδό και τους αιώνια καταραμένους πειρατές του. Ίσως αυτό να είναι και το πιο αναρχικό, να λατρεύεις το απίθανο, να ποθείς το ακατόρθωτο και να πολεμάς μέχρι τέλους, πιστεύοντας ότι ένα δαχτυλίδι μπορεί να καταστρέψει το Κακό.
Θα ηταν ηλιθιο να διαφωνησω με την πρωτη προταση. Φυσικα και η βια, η θεληση για υπεροχη, για θετικη διαφοροποιηση, για προβολη του εγω και ικανοποιηση οχι μονο των αναγκων αλλα και των επιθυμιων του ειναι εγγενες χαρακτηριστικο των ανθρωπων. Ειναι ο λυκηθμος του ζωου που κρυβει καθε μελος του ειδους μας και που η αλλη πλευρα της διφυους μας φυσης, η κοινωνικη, η ''ανθρωπινη'' δε κατορθωνει να υποταξει. Υπαρχει ομως ενα μεγαλο αλλά.. Κι αυτο εγκειται στο οτι το υπαρχον συστημα, η αστυνομια, τα δικαστηρια, οι νομοι (ενδεχομενως οχι η θεωρητικη μορφη τους, οχι η ρετουσαρισμενη οψη του ''τελειου'' που επιχειρουν να αγγιξουν, μα η πρακτικη εκδοχη τους, αυτη που βιωνουμε και θεωρουμε δεδομενη στο παρον), κυκλοφορουν φημες πως οχι μονο θετουν ορια στου λυκους αλλα αντιθετα μεταμορφωνουν και αρνια σε λυκους' ητοι διαιωνιζουν αν οχι εντεινουν το προβλημα που σχεδιαστηκαν για να αντιμετωπισουν. Ισως τα παρακατω κανουν πιο σαφη τα λεγομενα μου:
https://www.youtube.com/watch?v=WveI_vgmPz8
https://www.youtube.com/watch?v=S0SaqrxgJvw&feature=related
Σωστά! Είναι προφανές σε όποιον εξετάσει τα πράγματα από την απαιτούμενη απόσταση, ότι το παρόν σύστημα δικαιοσύνης/αστυνόμευσης/καταστολής εμπεριέχει ως εγγενές συστατικό του τη βία -εφόσον είναι προϊόν άσκησης ταξικής επιβολής κι εξουσιαστικών σχέσεων- την οποία συντηρεί και αναπαράγει, την ίδια ώρα που υποτίθεται ότι την καταπολεμά. Επομένως,
ένας Νόμος, που θα απηχούσε το θέλημα της πλειοψηφίας, που θα ήταν απαλλαγμένος από το σπόρο της εξουσιαστικής βίας, θα επέφερε ασφαλώς μια δραματική αλλαγή του σκηνικού.
Ωστόσο, πάντοτε υπάρχουν και οι λύκοι και γι' αυτό
σε όλες τις κοινωνίες, ακόμη και στα λίκνα του πρωτόγονου αναρχισμού, ήταν αναγκαίος ο Νόμος. Η εφαρμογή όμως του οποιουδήποτε Νόμου εμπεριέχει υποχρεωτικά ένα ποσοστό βίας, εφόσον υπάρχει το ενδεχόμενο καταδίκης.
Ποια θα ήταν άραγε η αναγκαία συνθήκη, που θα συγκρατούσε αυτή τη βία σε επίπεδο που να μη γίνει σιγά σιγά εξουσιαστική; 
Επειτα, νομιζω ειναι αναγκη να ξεκαθαρισουμε το εξης αμφιλεγομενο των λεγομενων σας και του Αγγελου. Ειναι αναμφισβητητα οχι μονο επιθυμητη (ως υγιης εκφραση της γκαμας των ανθρωπινων χαρακτηριστικων) αλλα και αναγκαια για την εξελιξη, την προοδο, το ρου των ανθρωπινων κοινωνικων, πολιτικων και οικονομικων μορφωματων η ανταγωνιστικοτητα και η συγκρουση. Ακομα και τα βαθια και φαινομενικα ηρεμα ποταμια κρυβουν αναταραχες, αυτες ειναι ο κυριος κορμος της υπαρξης τους. Ποιος ομως δεχεται την καταστροφικη καταστροφη ως κατι αναγκαιο; Γιατι να υποστει κανεις ταπεινωσεις οπως ολοκληρες ηπειρους με κοινωνιες ατροφικες, ξεκληρισμενες, ανικανες να κοιταξουν τον ηλιο (βλεπε Αfrica), οπως ψυχρους πολεμους και εξαναγκασμους με πυρηνικα, εθνη υποταγμενα οικονομικα σε αλλα, ΔΝΤ και αλλες τρελες; Με ποια λογικη ειναι κατι τετοιο προυποθεση εξελιξης και προοδου; Πως το λενε, αμιλλα, οχι ντοπα!
Αρνουμαι να δεχτω πως ο ανθρωπος που καταφερε μια πρωτη φορα να λυγισει τους μεχρι τοτε ατεγκτους νομους της φυσης με το μυαλο του δημιουργωντας τα περιεργα που βλεπουμε σημερα, δεν ειναι ικανος να λυγισει τους τωρα θεωρουμενους ατεγκτους νομους της ''ανθρωπινης φυσης'' που θελει να ματσαλαει με κλειστα ματια.
Ναι, είναι απολύτως βέβαιο ότι
μπορεί ο άνθρωπος να λυγίσει τους νόμους της ανθρώπινης φύσης, όπως και τους ανθρώπινους νόμους και ηθικούς φραγμούς. Εκείνο που δεν μπορεί να κάνει όμως, είναι να τους εξαφανίσει ή να τους αφορίσει. Μια τέτοια ενέργεια καλεί το ιππικό του Μεγάλου Χάους σε άμεση επέμβαση και οι Τέσσερις Καβαλάρηδες αναπότρεπτα θα μας εξηγήσουν την αιτία που το Χάος είναι ο τάφος κάθε Ουτοπίας.
Έγραψα στα προηγούμενα, ότι ανέκαθεν με γοήτευαν οι ιδέες του Αναρχισμού και το εννοούσα. Διακατέχονται από ανθρωπισμό και υψηλόφρονες προθέσεις. Εάν τα πράγματα γίνονταν σύμφωνα με τις παραπάνω απόψεις, σίγουρα ο κόσμος θα ήταν καλύτερος.
Θα μπορούσα όμως και πάλι να φανταστώ μια κοινωνία χωρίς ψυχρούς πολέμους, οικονομικές εξαρτήσεις, λιμούς, λοιμούς και καταποντισμούς, ο οποίος να μην είναι καθόλου μα καθόλου αναρχικός εντούτοις, αλλά πλήρως εξουσιαστικός, σε βαθμό δυστοπίας, όπως ο Θαυμαστός Νέος Κόσμος του Χάξλεϋ ή το Equilibrium. Θα μπορούσαν επίσης να τα φανταστώ ως προϊόντα κάποιας Πεφωτισμένης Δεσποτείας ή στην πιο αισιόδοξη εκδοχή τους, στις κοινωνίες που οραματίστηκε ο Ισαάκ Ασίμοφ στα έργα του, οι οποίες όμως διέθεταν μια Παγκόσμια Κυβέρνηση, αστυνομία κλπ. Κατά συνέπεια,
αυτά που γράφεις από μόνα τους, δεν οδηγούν σε Αναρχισμό, αλλά στην καλύτερη περίπτωση σε έναν Ανθρωπιστικό Σοσιαλισμό.
Ο Αναρχισμός έχει αποδειχτεί ότι μπορεί να είναι βιώσιμα εφαρμόσιμος, όμως κυρίως σε μικρές κοινότητες, με νομαδική-κυνηγετική φύση, όπως αυτές των Ινδιάνων, ή έστω με αγροτική βάση, σε περίπτωση κοινοκτημοσύνης της γης, όπως στο σύγχρονο παράδειγμα της Μαριναλέδα.
Το ζήτημα είναι εάν μπορεί να εφαρμοστεί σε κοινωνίες με ανεπτυγμένη βιομηχανία κι εμπόριο, η οποία θα πρέπει να παράγει υψηλή επιστημονική έρευνα και γνώση κλπ. Μέχρι λοιπόν να βρεθεί τούτο το χαμένο Ιερό Δισκοπότηρο του Αναρχισμού, δηλαδή μια αξιόπιστη πρόταση εφαρμογής μιας τέτοιας ιδεολογίας σε ευρεία κλίμακα, θεωρώ ότι ο Αναρχισμός θα παραμείνει κάτι σαν την Χαμένη Τσιμπόλα των θρύλων των κονκισταδόρες, με τους δρόμους στρωμένους με χρυσάφι, να σαγηνεύει τα μυαλά των κυνηγών του Ονείρου.
Βεβαια, αυτα σε κοινωνικο επιπεδο. Γιατι σε ατομικο, πολυ φοβαμαι οτι οσο και να χτυπιομαστε, οι πεπτωκοτες αγγελοι δεν προκειται να εξαφανιστουν.. Δυστυχως, δεν εχω διαβασει ιδιαιτερα για τις προτασεις του αναρχισμου ως προς τον τροπο περιορισμου της κακης επιρροης των ανθρωπων στους ανθρωπους, οποτε οι ιδεες μου θα φανουν τελειως ερασιτεχνικες
Έτσι κάθε κοινωνία, αναρχική ή μη, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένη ν' αντιμετωπίσει την ύπαρξη του Κακού, με τη συμβολική έννοια του όρου.
Παντως, οι προτασεις των σημερινων πολιτικων (ουσ. γενους θηλυκου) δεν εχουν και φοβερα αποτελεσματα!
Εδώ ομολογώ ότι σ' έχασα λίγο. Σε ποιες ακριβώς αναφέρεσαι;
