da perfect human of anarchism? ? ?
Μιλάμε για το υπερπέραν της πραγματικότητας ή για τη πραγματικότητα του υπερπέραντος?
Όταν σκοντάφτουμε σε συνδυασμό εννοιών προϋποθέτει ο σκοντάφτων ότι έχει
μια κάποια κατανόηση των εννοιών από μόνες τους.
Δηλ. τι θα πει τέλειο ον και what da fuck is anarchism.
Γιατί τελειότης στα ανθρώπινα δεν υφίσταται, εκτός και θεωρούμε την όποια έκφανση,
διαλογική αντίληψη ή στοχασμό για το Θείο μια πρώτη προσέγγιση της αναρχικής θεωρίας.
(αλλά σηκώνει και ένα καραφάκι ούζο το θέμα)
Εγώ πάλι που νόμιζα ότι το θείο είναι η ήρεμη αύρα πάνω από μια γιόγκα μπάλα...
Είναι εξαιρετικά κλεισμένες οι πόρτες της ιδιοφυίας μας (ως όντα ατελή) στην απόδειξη
της τελειότητας μας μέσω θεωρητικών μοντέλων που στη πράξη θίγουν τη λογική των θεωριών
που εκπροσωπούν και που δεν είναι ούτε καν μοντέλα, έχουν ένα ξεθωριασμένο και μουντό χρώμα
και μια κρεατοελιά φάτσα φόρα στο μέτωπο και κανείς δεν θέλει τέτοιες μούρες στο ατελιέ του. (
)
Θα φθάσει κάποια μέρα που δεν θα επιτρέπει πιά κανείς στον εαυτό του να χρησιμοποιεί υπεροπτικά,
όπως το έκανε, αυτές τις προφανείς αποδείξεις για μια ύπαρξη διαφορετική απ' αυτήν που σκεφτόμαστε
ότι ζούμε.
Μα είναι πρόφαση εν αμαρτίες, η "δηθενιά" της τελειότητας για να δηλώσουμε στομφωδώς
ότι η αναρχία δεν υφίσταται γιατί όλοι έχουμε μιαν αρχή, ένα γεννήτορα, μια αυταπάτη εξουσίας
προς το εσωτερικό μας σπήλαιο που κάποιοι επιμένουν να το αποκαλούν "Εαυτό".
Σε στιγμές που τα λογικά μας αδιέξοδα είναι περισσότερα από τις πρακτικές μας λύσεις,
είναι υπερανάλωση αν όχι ηλίθια επιβράβευση του προσωπικού μας άλυτου
(α δε βρήκα λύση, δε πειράζει ας φάω γαρίδες και καβούρια βουτηγμένα στο ταραμά)
αντί να "πολεμήσουμε"αρκετά, ναι αρκετά ευνοώντας αυτό που τώρα βρίσκεται σε θέση μάχης.
Εκτός και η καραβίδα ανέβει στο λαιμό μας και μας πνίξει, δείγμα του πόσο σίγουροι υπήρξαμε
για το ότι αυτή ήταν πεθαμένη, αν κι η καραβίδα δεν είναι ένα τέλειο ον (αλλιώς δε θα κατέληγε
στο πιάτο μας με τα μουστάκια της γεμάτα από ένα ροζ έδεσμα
)
Η πιο αυτοκυριαρχούμενη ορθολογιστική σκέψη, η πιο οξεία, η πιο κατάλληλη να δαμάσει όλα τα εμπόδια,
στο πεδίο που εφαρμόζεται (στο παράδειγμα μας η αναφορά στη τελειότητα ως σφυριά στο τοίχο του αναρχισμού)
πάντοτε μου έδινε την εντύπωση ότι έξω από το πεδίο αυτό συμβιβάζεται με τις πιο παράδοξες κοινοτυπίες.
Και η αποτελεσματικότητα της μακρινή όσο και η Αλάσκα.
Η δήθεν φιλολογική αναγκαιότητα που μπορεί να επικαλεσθεί κάποιος ως δικαιολογία
για το σκεπτικισμό του (τη συσχέτιση δηλ. δύο εννοιών όπως λέμε "βόας" και "γιαούρτι")
δεν θα κατορθώσει να διαστρέψει ούτε τον εαυτό του ούτε και καμιά
θεωρία ακόμη και με τον πιο δραματικό ή ειλικρινή τρόπο που υπήρξε ποτέ αλλά θα μείνει
ως άρνηση για ένα κάποιο στοιχείο προόδου...
Θα πρέπει πρώτα να βρούμε τους ανθρώπινους ώμους για να σηκώσουν τη τελειότητα
ήτοι τη παντογνωσία, το άφθαρτο της ύλης και του πνεύματος τους, το ακάματο κλπ.
οπότε φεύγουμε από το ανθρώπινο σε ένα θέμα για τον άνθρωπο.
Το ασυμβίβαστο της φύσης δεν αποτελεί δείγμα τελειότητας ή κοντριλίκι με τα δέντρα
τα πουλιά και το χειμωνιάτικο δείλι.
