Μετά από πίεση από φίλους, αποφάσισα να γράψω την ιστορία μου, κυρίως για την περίπτωση που βοηθήσει κάποιον αλλά και για να το μοιραστώ με όσους ξέρω από εδώ.
Τη Δευτέρα που μας πέρασε, κατά τις 6 παρά το πρωί ήμουν στο γραφείο (εντός του σπιτιού) και δούλευα. Ξαφνικά, άκουσα θόρυβο στο σαλόνι και κάτι που έμοιαζε με το θόρυβο που κάνει η μπαλκονόπορτα όταν ανοίγει. Αισιόδοξη όπως είμαι, δεν πήγε αμέσως το μυαλό μου στο κακό. Υπέθεσα ότι κάποιος φίλος μου που είχε κλειδιά ήθελε να μου κάνει έκπληξη, ότι ήρθε η μητέρα μου ή κάτι τέτοιο. Βγαίνω στο διάδρομο και φωνάζω "Είναι κανείς εκεί; Υπάρχει κάποιος εδώ;". Για λίγο ο θόρυβος σταμάτησε και άρχισα να σκέφτομαι ότι μάλλον ήταν ιδέα μου και θα ακούστηκε από πάνω. Σύντομα όμως, είδα κάποιον στην πόρτα του σαλονιού να με σημαδεύει με ένα όπλο και μου είπε κάτι του στυλ "Αν θες να ζήσεις, μείνε ήσυχη". Συμφώνησα λοιπόν ότι θα μείνω ήσυχη και είδα και τους άλλους 2 ληστές. Τους είπα "πάρτε ο,τι θέλετε, μόνο αφήστε μου το λαπτοπ σας παρακαλώ!". Ο ένας μου υποσχέθηκε ότι θα μου το αφήσουν. Με πήγαν στο υπνοδωμάτιο, έριξαν από πάνω μου ένα πουκάμισο και ένα σεντόνι για να μην τους βλέπω και με ρώτησαν που είναι τα λεφτά και ο,τι αν δεν τους πω, θα ψάξουν όλο το σπίτι. Τους απάντησα ότι δεν έχω χρήματα στο σπίτι αλλά μπορούν να πάρουν την τηλεόραση, είναι αρκετά ακριβή. Άρχισαν λοιπόν να ψάχνουν ενώ ένας είχε μείνει μαζί μου να με προσέχει μήπως κάνω κάτι.
Μετά από λίγη ώρα, ενώ είχα βγάλει τη μπέμπελη κουκουλωμένη με το σεντόνι και το πουκάμισο, του ζήτησα να με αφήσει να το βγάλω και υποσχέθηκα ότι δεν θα κοιτάω. Μου είπε να περιμένω, έκλεισε τα φώτα και με άφησε να το βγάλω. Πιάσαμε και κουβέντα, με ρώταγε για μένα, μου έλεγε ιστορίες από ληστείες… Με ρώτησε κιόλας αν θα έβγαινα ποτέ με ληστή (!)
Σε λίγο ήρθαν οι άλλοι 2, μου έφεραν το πορτοφόλι μου και με ρώταγαν ποιά κάρτα έχει χρήματα. Έβγαλα την κάρτα του λογαριασμού που χρησιμοποιούσα περισσότερο, με ρώτησαν πόσα έχει μέσα και με ανάγκασαν να τους δώσω το PIN. Έπειτα, ένας πήγε να σηκώσει τα χρήματα και οι άλλοι 2 περίμεναν. Με κέρασαν και ένα τσιγάρο μάλιστα ενώ περίμεναν, αφού δεν έβρισκαν τα δικά μου. Τους είπα "εδώ τόσα κλέψατε, δε θα με πείραζε να μου παίρνατε και 2 τσιγάρα"
Έφαγαν και κάτι μανταρίνια που είχα κανα μήνα, παρ'ότι τους προειδοποίησα ότι ήταν παλιά. "Το παλιό είναι και καλό" είπε ο ένας, και απάντησα ότι δε νομίζω να ισχύει και για τα φρούτα
Μου έλεγε ο ένας και ότι ορισμένες γυναίκες ανάβουν από την όλη φάση και κάνουν σεξ μαζί τους επειδή τις ερεθίζει το ότι κατάφεραν να παραβιάσουν τις πόρτες. Του απάντησα "Σιγά το κατόρθωμα, ξεκλείδωτη ήταν η μπαλκονόπορτα", κάτι που έκανε τους άλλους 2 να βάλουν τα γέλια μαζί του (είχε επιστρέψει ο 3ος εν τω μεταξύ)
Στις 6:45 τελείωσε όλο το πατιρντί και έφυγαν. Προς το τέλος άρχισαν να το παίζουν ότι θα πάρουν το λάπτοπ και πανικοβλήθηκα ελαφρώς, αλλά τελικά αυτός που μου το είχε υποσχεθεί τους έπεισε (αν κατάλαβα καλά, γιατί μίλαγαν και άλλη γλώσσα μεταξύ τους) να το αφήσουν. Μου το έφεραν στο κρεβάτι και το πήρα αγκαλιά λες και ήταν boyfriend που έχω να δω κανα μήνα.
Θυμάμαι μάλιστα ότι τους είπα "καλή συνέχεια!" όταν έφευγαν και με ευχαρίστησαν όμορφα και πολιτισμένα.
Τελικά, ο απολογισμός ήταν: τα 500 ευρώ, ένα παλιό laptop, το iPhone 3G μου, μια τσάντα για λάπτοπ, κάτι παλιά φτηνά κινητά που είχε αφήσει η μητέρα μου εδώ, το φορτιστή του MacBook και μία σακούλα αμύγδαλα (!). Είχαν μάλιστα και την καλοσύνη πριν πάρουν την τσάντα του λάπτοπ, να αδειάσουν ο,τι είχε μέσα.
Νομίζω ότι αυτό που με "έσωσε" και κατάφερα να μου αφήσουν το λάπτοπ, να μη με χτυπήσουν και να μη με παρενοχλήσουν σεξουαλικά* ήταν ότι τους αντιμετώπισα ψύχραιμα, χωρίς φωνές και κλάματα, αλλά και χωρίς να το παίζω υπερβολικά άνετη και υπεράνω. Τους αντιμετώπισα σαν ίσους, σαν ανθρώπους με καλή και κακή πλευρά όπως όλοι μας, και έκανα ο,τι μπορούσα να τους βγάλω την πρώτη. Το αυτό θα συνιστούσα και σε όποιον του συμβεί ποτέ κάτι παρόμοιο (πράγμα που απεύχομαι). Αν τους βλέπετε σαν τέρατα, θα το καταλάβουν και δεν πρόκειται να αντιδράσουν όμορφα. Εν γένει, με είχα για κότα, και πραγματικά εξέπληξα τον εαυτό μου για το πώς αντιμετώπισα την όλη φάση. Η πλάκα είναι ότι είδα σήμερα στο μπαλκόνι μια ακρίδα και πανικοβλήθηκα εντελώς, ενώ σε ένοπλη ληστεία ήμουν τόσο ψύχραιμη! Πολύ περίεργη η ανθρώπινη ψυχολογία...
* Ο ένας (ο ληστής-μαλάκας) μου έπιασε το βυζί σε κάποια φάση, αλλά οκ, could've been much worse. Το αντιμετώπισα με μια τελείως ξενέρωτη στάση, του στυλ "και τώρα δηλαδή τι κατάλαβες;"
