Θεωρώ ότι η αυτοκτονία είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις...
Όταν πριν δύο χρόνια αυτοκτόνησε μία πολύ αγαπημένη συνάδελφος,
-πέραν των αναμενόμενων συναισθημάτων, και του ότι επηρεάστηκα πολύ, στενοχωρήθηκα πολύ, προβληματίστηκα και ακόμα την σκέφτομαι έντονα, ειδικά την ημέρα της γιορτής της -

συγχρόνως έκανα δύο σκέψεις...
1- δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η Η. ήταν τόσο ευάλωτη, ευαίσθητη κτλ -δεν της φαινόταν...-
2-δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η Η. είχε τέτοια κότσια -αλλιώς τα είπα.... οκ, αρ@.....-
Οπότε, θεωρώ γενικότερα την αυτοκτονία ως ένα νόμισμα με δύο όψεις ... απ'τη μία στοιχεία που σε χαρακτηρίζουν ευάλωτο, ευαίσθητο, αδύναμο, φυγόπονο... απ'την άλλη guts... -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το επικροτώ σαν ενέργεια-, απλά πάντα με εντυπωσίαζε η αντίφαση που κρύβουν οι αυτόχειρες μέσα τους - συγκερασμός αδυναμίας και δύναμης...-
Και έπειτα πολλά επιμέρους βαθύτερα στοιχεία... Μια πράξη άμεσα και έμμεσα τιμωρητική.... Αφού εκτός από αυτομαστίγωμα, ¨τιμωρείς¨ και τους δικούς σου.... εκτός αν δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι συναισθηματικοί δεσμοί με κανέναν και με τίποτα,... ή αν υπάρχουν και δεν τους αξιολογείς αρκετά σημαντικούς για να σε φρενάρουν, οπότε εκεί μπαίνουν και άλλα ζητήματα...