μια τυπική απόκλιση του βήχα.
Αυτό που δεν κρύβεται αλλά δεν κάνει θόρυβο.
Μπούρδες.
Έρως είναι ένα (παροδικά) ρομαντικό (μελλοντικά) ερείπιο.
Το σύγχρονο μανεκέν ή κάθε άλλο σύμβολο ικανό να κινήσει την
ανθρώπινη ευαισθησία για λίγο διάστημα.
Η αγχόνη του Villon, οι Ελληνίδες του Racine, τα ντιβάνια του Baudelaire.
Το να μην ανήκεις ολόκληρος στον εαυτό σου,
δηλ. να κρατάς σε αναρχική κατάσταση την μέρα με τη μέρα και περισσότερο
αμφισβητήσιμη δέσμη των επιθυμιών σου.
Ο συντονιστής του πλήγματος μιας λιγότερο κρυφής απογοήτευσης που αποτολμούμε
να την πάρουμε στο τραγικό.
Μια μακροχρόνια πάλη μεταξύ ελευθερίας και αισθήματος προστασίας είναι ο έρωτας.
Το
"κάπου να κουρνιάσεις" με αίσθηση φτερωτής αγκαλιάς,
χουζούρας με άρωμα κουτών ονείρων,
το ξέχασμα του θανάτου...
Ένα παλάτι που ωστόσο δεν υπάρχει. Μια σημαία καρφωμένη σε μια μισοβυθισμένη
σημαδούρα που φαίνεται αχνά, το σημείο συνάντησης των ευκαιριών.
Η προκερατίνη και το ζωντανό χρώμα των μαλλιών (

) στα περίχωρα της ομορφιάς,
κι όχι της αιώνιας θαμπάδας.
Μια αίθουσα κατόπτρων που μας δεξιώνεται κάτι που νομίζουμε πως βγάζει λάδι
τη φαντασία μας.
Κάτι προσιτό του εαυτού μας που είναι ορατό στα μάτια άλλου...
Θα με κατηγορήσουν ερωτευμένο τώρα:
Θα απαντήσω: δε γ@μιέσαι?
Αυτό κι αν θα είναι έρωτας.
