Κάνοντας ένα παιδί θέλεις να του προσφέρεις έναν κόσμο καλύτερο.
Υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για προσφορά?
…στον εαυτό σας να δώσετε 150 πτυχία, 150 000 υλικά αγαθά, 1 500 000 καλές στιγμές με φίλους. Κάποια στιγμή θα σας λείπει (έστω και υποσυνείδητα) η ανιδιοτελή αγάπη που μπορεί να δώσει μόνο ένα παιδί.
…δεν τρομάζω όμως όταν ακούω «δεν θέλω να κάνω παιδί» και ψιλό διασκεδάζω με τα «κατά» επιχειρήματα. Ξέρω ότι είναι απλά ζήτημα χρόνου. (με ελάχιστες εξαιρέσεις).
Συμφωνούμε ότι η μητρότητα-πατρότητα-γονεϊκότητα είναι κάτι μαγικό, κάτι υπερόχο, κάτι
εξαιρετικά όμορφο...
...εαν και εφόσον έχεις να κάνεις με γονείς ευσυνείδητους ,γονείς
μερακλήδες, γονείς υπεύθυνους, γονείς εμπνευσμένους, γονείς που ξεχυλίζουν αγάπη...
Συχνά νιώθω ανθρώπους που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά, να έχουν αντιληφθεί
πολύ περισσότερο το
μεγαλείο και την ευθύνη της ανατροφής ενός παιδιού και τί αυτό προϋποθέτει, από ανθρώπους που κάνουν παιδιά...
Τα ¨υπερ¨ επιχειρήματα είναι εξίσου ψιλοδιασκεδαστικά να σου πω.... ¨ένα παιδί ¨ολοκληρώνει¨ μια γυναίκα¨ , ¨ένα παιδί ¨δένει¨ τον άντρα και ¨δένει¨ τη σχέση και το γάμο¨, ¨τότε ποιος ο λόγος να ζεις;;;ένα παιδί θα δώσει νόημα στη ζωή σου¨, ¨το παιδί θα σου δώσει και ένα ποτήρι νερό στα γεράματα¨, ....κτλ, κτλ... άντε να τα πεις αυτά σε μια γυναίκα ή έναν άντρα που, πολύ απλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά....-σαν να της/του λες ¨θηλιά στο λαιμό και κρεμάλα...δεν έχεις λόγο να ζεις και να υπάρχεις...¨
Αν δεν νιώσεις
ήδη ολοκληρωμένος σαν άνθρωπος πριν κάνεις ένα παιδί, μην περιμένεις από το παιδί να το κάνει για σενα...
Απλά δεν έχεις μάλλον αρκετή άνεση χρόνου για να επισημάνεις τις δικές σου ελλείψεις, μιας και το βάρος και το ενδιαφέρον μετατοπίζεται αποκλειστικά στο μεγάλωμα του παιδιού...που και εδώ αν θες έχω ενστάσεις, θα ήθελα μια μητέρα να μην καταργεί τόσο πολύ τον εαυτό της και τη γυναικεία φύση της...για καλό -και- δικό της, -και- του παιδιού της...
Απ'την άλλη, νιώθω λίγο άσχημα να χαλάω ροζ σύννεφα, αλλά δεν είναι αξίωμα ότι η αγάπη ενός παιδιού είναι ανιδιοτελής....
δυστυχώς.... Αν δεις τί μοναξιά υπάρχει στα ΚΑΠΗ,ή στους οίκους ευγηρίας, πόσοι και πόσοι άνθρωποι (
σοκαριστικά πολλοί για μενα αν θες) λένε με παράπονο ότι έχουν να δουν το παιδί τους 1,2,3,4 χρόνια.... ή παιδιά που μένουν στο απο πάνω διαμέρισμα και θεωρούν χάσιμο χρόνου μια ¨καλημέρα, μπαμπά τί κάνεις; μαμά θέλεις κάτι;;;¨ Φυσικά και δεν έχω την αφέλεια να το χρεώνω όλο αυτό στα ¨κακά παιδιά¨...αφού πολλοί γονείς θυμούνται ότι είναι γονείς και ότι έχουν παιδιά, όταν αρχίζουν να γερνάνε, δεν νιώθουν πλέον τόσο άτρωτοι και τους χτυπάνε την πόρτα διαφόρων ειδών ανασφάλειες...
Το καλοκαίρι δούλευα σε σουβλατζίδικο σαν σερβιτόρα... οκ, και από επαγγελματική διαστροφή δική μου αν θες, έχω μια τάση να παρατηρώ συμπεριφορές... Χωρίς να γενικεύω, τα συμπεράσματα ενθαρρυντικά και απογοητευτικά συγχρόνως... Οι νέοι μπαμπάδες πολύ πιο ενεργοί και κοινωνοί στο μεγάλωμα του παιδιού τους σε σχέση με τους μπαμπάδες του παρελθόντος...αυτό μου έκανε πολύ θετική εντύπωση!Πιο στοργικοί, πιο συμμετέχοντες,πιο,πιο,πιο! Το μείον ήταν οι μαμάδες, ήταν αισθητά πιο αποστασιοποιημένες από τις μαμάδες του παρελθόντος... είναι οι πολλοί ρόλοι που κουβαλάνε στην πλάτη τους;;; δεν ξέρω! Τα παιδιά έτρεχαν στη πλατεία, απομακρύνονταν, η λεωφόρος παραδίπλα απειλητική,τα έβλεπα και μου ερχόταν να τρέξω να τα αρπάξω εγώ πριν βγουν στη λεωφόρο, και αναρωτιόμουν ¨τόόόση αναισθησία;;;¨ η μαμά τσιγάρο και κουβέντα, και ο μπαμπάς τρέξιμο και επίβλεψη, ο μπαμπάς να τα πάει στα αλογάκια, ο μπαμπάς να με ρωτήσει τί έχει το μαγαζί και να επιληφθεί να δώσει παραγγελία για το τί θα φάνε τα μικρά...
Σου λέω , δεν θέλω να γενικεύω, αλλά μου έκανε εντύπωση! Συνέβαινε συχνά!
Σέβομαι τους ανθρώπους που επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά, γιατί οι κακοί γονείς -επειδή πρέπει να γίνεις γονιός εθιμοτυπικά και χωρίς πολλές δεύτερες και τρίτες σκέψεις- έχουν γίνει μάστιγα...
Όπως όλα τα πράγματα, και αυτό είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις... μια γυναίκα που δεν θέλει να κάνει παιδιά, μπορεί να είναι ανεύθυνη και να θέλει την καλοπέρασή της -και αυτό δεν το προσάπτω απαραίτητα σαν αρνητικό, οκ, ο καθένας έχει δικαίωμα να επιλέξει και να διαμορφώσει όπως θέλει τη ζωή του, γιατί όχι; - ή μια γυναίκα πολύ υπεύθυνη, που έχει αντιληφθεί το μεγαλείο του πράγματος... Άπ'την άλλη, το να είσαι ¨ανεύθυνη¨ και να το αναγνωρίζεις, για μενα έκφραση υπευθυνότητας είναι και αυτό...
Μια γυναίκα που λέει ¨δεν θέλω να κάνω παιδί, δεν μπορώ τις ευθύνες¨, οκ, θα την σεβαστώ γιατί πολυ απλά έχει επίγνωση των θέλω της, του ποια είναι και το μέχρι που μπορεί να ανταποκριθεί... Μια γυναίκα που γίνεται μάνα, και το αντιλαμβάνεται αυτό κατόπιν εορτής, ε,.... με εξοργίζει να βλέπει το παιδί της βαρίδι και τροχοπέδι... -πολλές τέτοιες ¨μητέρες¨ σε πληροφορώ και το ξέρεις υποθέτω...
Αν και θεωρώ ότι συνήθως αυτοί που επιλέγουν να μμην κάνουν παιδί, το κάνουν από αυξημένη υπευθυνότητα και συναίσθηση των γύρω πραγμάτων...
Το έργο ενός γονιού είναι πολύ δύσκολο,
ειδικά στις μέρες μας που πρέπει να διεκπεραιώσει ακόμα πιο αντισταθμιστικό ρόλο... να αντισταθμίσει το κακό εκπαιδευτικό σύστημα, τα ποικίλλα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, τα, τα, τα, τα....
Αντί να σκέφτονται υπεύθυνα αυτοί που επιλέγουν τελικά να μην κάνουν παιδιά -που έτσι τους θεωρώ στην πλειοψηφία τους-, θα προτιμούσα να το πράττουν όσοι επιλέγουν τελικά να κάνουν...
