Η Μυρωδιά των πεθερικών της ,η γεύση των άπλυτων σερβίτσιων που ποτέ δεν πλένει ,η αύρα της ημιυπόγειας γκαρσονιέρας της ,η φωνή , κινήσεις, όταν χορεύει και κοιτάω αλλού , το βλέμμα της στον καθρέφτη όταν έχει πάρει κιλά , ο τρόπος που ροχαλίζει ,
η σεξουαλικότητά της και εκτός του κρεβατιού μας όταν ξενοκοιμάται,
οι αντιφάσεις της που βγάζουν νόημα ,
η δοτικότητά της όταν δεν της ζητώ τίποτα ,
η ξεκάθαρη συμπεριφορά της να μου σπάσει τα νεύρα , η αίσθηση δικαίου της στο παραμικρό μου λάθος ,
και άλλα πολλά, πολλά, πολλά, πολλά,πολλά....
τόσα που δεν ξέρω αν θα αντέξω
μακρυά της