Τα πρώτα χρόνια ως παντρεμένη δεν πολυήθελα, μετά όμως που πέρασα τα τριάντα άρχισα να το σκέφτομαι με τον άνδρα μου. Σήμερα έχουμε δύο μωράκια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Είναι ωραία να σε κοιτούν στα μάτια και να σου γελάνε, να ξέρουν πως έχουν εσένα να τα φροντίσεις. Βέβαια δεν είναι και όλα ρόδινα, οι ευθύνη παραμένει ευθύνη. Αλλά όταν δεν θα έχω τις ίδιες δυνάμεις και δεν θα μπορώ ενδεχομένως ούτε τον εαυτό μου να κουμαντάρω, θα ξέρω πως θα έχω μια παρηγορία, κάποιον να μιλήσω μαζί του και θα παίρνω κουράγιο.....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.