Μιλούσα κάποτε με μια φίλη μου που κάνει υποτιτλισμό σε ταινίες και μου έλεγε πως από τότε που έπιασε αυτή τη δουλειά, δεν φχαριστιέται στο σινεμά διότι άθελά της ακούει και μεταφράζει και κάνει διορθώσεις στον μεταφραστή.
Νομίζω πως αυτό έχεις πάθεις κι εσύ και νομίζω πως το παθαίνουμε όλοι όσοι ασχολούμαστε με την καλλιτεχνική δημιουργία σε κάποια φάση. Ανατρέχουμε συνεχώς στις τεχνικές λεπτομέρειες και τους κανόνες που έχουμε διδαχθεί και ξεχνάμε να ...νιώσουμε. Ξέρω πολύ καλά πως αυτά διδάσκεται όποιος μπαίνει σε αυτόν τον χώρο και ορθώς τα διδάσκεται...αλλά χωρίς ψυχή του είναι άχρηστα.
Όσο περισσότερα όρια βάλεις στο μυαλό σου, τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από τον πρωταρχικό λόγο που ασχολήθηκες με τη φωτογραφία: Επειδή γούσταρες να εκφράζεσαι κατ' αυτόν τον τρόπο. (Όπως ο ζωγράφος αρέσκεται να εκφράζεται μέσω της ζωγραφικής, ο μουσικός μέσω της μουσικής, ο ηθοποιός μέσω της υποκριτικής κ.ο.κ.).
Μια άρτια τεχνικά φωτογραφία, χωρίς καθόλου επεξεργασία, δεν είναι απαραίτητα, ούτε μια καλή φωτογραφία, ούτε ένα έργο τέχνης.
Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεσαι να χαρακτηριστείς μια μέρα
καλλιτέχνης -προσωπικά ποτέ δεν με απασχόλησε αυτό- και οι δημιουργίες σου να χαρακτηριστούν
τέχνη, πάντως τα όρια και οι κανόνες δεν θα σε κάνουν καλλιτέχνη (όπως δεν σε κάνει καλλιτέχνη το photoshop, μια ακριβή φωτογραφική μηχανή ή οποιοδήποτε άλλο εργαλείο).
Δεν βλέπω κανέναν λόγο διαχωρισμού και ορίων στην τέχνη. Κι εκεί όρια;
Το άτομο εκφράζεται επειδή το νιώθει μέσα του, επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς στην καλύτερη περίπτωση και το αποτέλεσμα αξιολογείται από τον μέσο θεατή που δεν είναι φωτογράφος ή γραφίστας ή ζωγράφος, με το συναίσθημα, με αυτό που του δημιουργεί το έργο που έχει απέναντί του. Μικρή σημασία έχουν τα μέσα από τα οποία δημιουργήθηκε ή οι τεχνικές γνώσεις του δημιουργού, εάν βγάζει στο θεατή το επιθυμητό συναίσθημα.
Θα δεχόμουν να πεις πως αυτή η φωτογραφία δεν σου λέει τίποτα. Δεν ανακινεί μέσα σου το παραμικρό. Δεν σε συναρπάζει, δεν σε αιχμαλωτίζει. Όμως το να μου πεις ότι δεν σου αρέσει επειδή είναι επεξεργασμένη και έχει ξεπεράσει τα ...όρια, δεν το δέχομαι φίλε μου. Δεν χωράνε όρια στην έκφραση.
Φυσικά και χρειάζονται και οι κανόνες και η τεχνική αρτιότητα και τα όρια. Όμως δημιουργεί αυτός που τα μαθαίνει και τα ξεχνά. Αυτός που τα μαθαίνει και τα ξεπερνά. Αυτός που καταφέρνει να σπάζει τους κανόνες με δημιουργικό τρόπο, φτιάχνοντας εξαιρέσεις που αξίζει να ειδωθούν.
Η άποψή μου και τίποτα περισσότερο.
Όταν τελείωσα τη σχολή το 1992 μετά από τριετή φοίτηση και ειδίκευση στην επιστημονική φωτογραφία και το ρεπορτάζ, δεν μπορούσα πλέον να φωτογραφίσω. Είχα μάθει τόσα πολλά που έψαχνα το τέλειο κάδρο, την τέλεια γωνία λήψης, τον τέλειο φωτισμό...και τελικά - επειδή σπάνια μπορείς να τα πετύχεις όλα μαζεμένα ή έστω να τα "προλάβεις"- κατέληγα να μην κάνω το "κλικ". Πήγαινα να φωτογραφίσω με τις γνώσεις μου και όχι με την ψυχή μου.
Μου πήρε πολλά χρόνια, αλλά απελευθερώθηκα. Όχι τελείως, αλλά αρκετά ώστε να μπορώ τουλάχιστον να κάνω το κλικ επειδή γουστάρω αυτό που βλέπω.
Τώρα φωτογραφίζω για μένα. Αν κάτι από αυτά που φωτογραφίζω αγγίξει και κάποιον άλλον, ακόμη καλύτερα. Εάν όχι, ...καλή καρδιά. 
