έρχομαι για κανταδίτσα
...μ΄άρεσαν οι κυρτώσεις από το πορτοκαλί σου φόρεμα,
τα αιωρούμενα πόδια σου κι η γωνία λήψης τους,
(αυτό το σταύρωμα είναι μεστη σαγήνη)
τα μαλλιά σου είναι όμορφα, σπαστά κι αφράτα (
),
οι ώμοι σου διαπίδυση ενός σπινθήρα απ' τα ματάκια μου,
..πρέπει να κερδίσει τον διαγωνισμό η φωτογραφία σου
για το πόσο ελκυστική είσαι,
πέρα από ήλιους με φατσούλες, λεμονοπορτόκαλα
και κουρτίνες σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
υγ. το σημείο της γοητείας
από το ελαφρύ σου σκύψιμο κι απαλό βλέμμα σου
μοιάζει να βλαστάνει 1.000 σπόρους και
να ανθίζει γύρω στις 4.000 μανόλιες.
...υπό την ανάγκη δρακόντειας αντίδρασης εκ μέρους σου
κι εντελώς μπιχεβιοριστικά και παραδόξως,
να τολμήσω να ρωτήσω:
νιώθεις τόση μοναξιά που τη γεμίζεις με ποίηση και διαγωνισμούς
όπου εσύ ο φωτογράφος και το μοντέλο?
Είναι κάποιος νέος μύθος ο αντικατοπτρισμός της ομορφιάς μας
να φανερώνει όλα μας τα σκοτεινά όταν νιώθουμε εκτεθειμένοι
σε αοράτως ξένα βλέμματα;
ναι πρόκειται για νέο αλλά όχι για μύθο.
