....Whitedrum, εστιάζεις στην κορυφή του παγόβουνου των νευρώσεων, τουτέστιν στις πιο οξείες και σύνθετες, παραθέτεις την συμπτωματολογία των νευρώσεων αυτού του τύπου, και καταπιάνεσαι με τις πιο hardcore εκφάνσεις τους... (Δεκτό, υπάρχουν ΚΑΙ αυτές...Όχι όμως πλειοψηφικά, γ'αυτό και κάνω λόγο για κορυφή του παγόβουνου...) Η Lynda A.Heiden, o Μichael Hersen , ή οποιοδήποτε εγχειρίδιο ψυχιατρικής γνώσης, που παραθέτει εκτός των άλλων ΚΑΙ συμπτωματολογία , που με τη σειρά σου αναπαράγεις και παραθέτεις και εσύ,και εγώ, κοκ, λογικά και ορθότατα, οφείλουν να εστιάσουν στην πλέον ακραία συμπτωματολογία της οιαδήποτε ψυχικής πάθησης, αυτής δηλαδή που ξεφεύγει από τους πρότυπους, τυπικούς, πλειοψηφικούς βαθμούς, κοινώς τις νόρμες... Σαφώς ΚΑΙ στις νευρώσεις υπάρχουν τέτοια σημεία αναφοράς και ακραία συμπτωματολογία, μα παραμένει μέσα στο ευρύτερο σύνολό τους το δέντρο στο δάσος... Εδώ προσεγγίζουμε την απαρχή των νευρώσεων, νευρώσεις καθημερινού, ψυχαναγκαστικού τύπου, ασυμπτωματικές... Αυτές δηλαδή που αν ανατρέξεις γύρω σου 'η μέσα σου, θα δεις εν πλήρη αφθονία, ασυμπτωματικά και ανώδυνα... Οπότε μιλάμε από και για τους πρόποδες, όχι για την κορυφή... Για νευρώσεις που ούτε την σηκωμάρα του πουλιού σου και τη λίμπιντό σου επηρεάζουν , ούτε τον ύπνο και τις ονειρώξεις σου αγγίζουν...
Απ'τη στιγμή που ενίσταται κάποιος για την μη άρτια και έγκυρη χρήση ψυχιατρικώς όρων, αν μη τι άλλο οφείλει να μην πράττει ομοίως... Καλή και η πιο ακραία συμπτωματολογία ,σαφώς και καλό θα είναι να υπάρχει και αυτή η υποσημείωση, αλλά αν παραλείψουμε να σημειώσουμε ποια η ποσόστωσή της στο ευρύτερο πλάισιο και την απομονώσουμε απ'αυτό, κινδυνολογούμε και διαστρεβλώνουμε...
Αναφερόμενη, λοιπόν, στις πλειοψηφικά καθημερινά αφομοιωμένες νευρώσεις, έκανα χρήση του υποκοριστικού ¨νευρωσούλες¨, την στιγμή που η χρήση του έχει ακριβώς και αυτό το προνόμιο...την αποδυνάμωση της έντασης του όρου(που ούτως ή άλλως, επαναλαμβάνω δεν θεωρώ ότι η νεύρωση εμπεριέχει ένταση...) και την υπογράμμιση των πιο light που κυκλοφορούν , αλλά δεν οπλοφορούν, ευρέως... Και μου αντιπαραβάλλεις στο υποκοριστικό ¨νευρωσούλες¨, τον όρο ¨καρκινούλης¨...Μακάρι, μακάρι, και πάλι μακάρι... Αν ο καρκινούλης προσομοίαζε, αλληγορικά μιλώντας, με νευρωσούλες, μόνο αισιόδοξα και ευοίωνα θα μπορούσα να το δω ... Θα μιλούσαμε για κάτι τιθασσεύσιμο, ιάσιμο ακόμα και στην πιο επιθετική μορφή του, και κατά κανόνα ασυμπτωματικό... Αλλά για να υπάρξει μια σχετική ακρίβεια στις αναλογίες, το να αντιπαραβάλλουμε νευρώσεις δίπλα στον καρκίνο, είναι... θρασεία αλληγορία ... Βάλε μία σχιζοφρένεια μανιοκαταθλιπτικού τύπου, αν θέλεις να αυθαιρετήσεις λιγότερο...
Και επανέρχομαι στον συνειρμό-ευχή/αντευχή περί νευρώσεων ¨άντε να πάμε όλοι στα ψυχιατρεία¨... Αν όλοι εμείς που φέρουμε νευρώσεις οδηγούμασταν στα ψυχιατρεία, αυτό θα ήταν διπολικά αισιόδοξο-απαισιόδοξο συγχρόνως... Απαισιόδοξο γιατί κάθε τόσο θα παίρναμε τζούρα ψυχιατρείου.. Ιδιοτελώς αισιόδοξο για τους επαγγελματίες... Τί χαρά! Κάθε γειτονιά με το σουβλατζίδικό της, και με τον συμβουλευτικό της σταθμό, το Κέντρο Υγείας της, τη Θεραπευτική της κοινότητα, το Ιδιωτικό ή Δημόσιό της ψυχιατρείο....
Στο σύνολο των ψυχιατρικών περιστατικών που εισάγονται σε ψυχιατρικά πλαίσια,
σταγόνα στον ωκεανό αποτελούν οι νευρώσεις, οι οποίες τί γίνεται.... εισβάλλουν οι κυρίες στο ψυχιατρείο, ακριβώς επειδή συνυπάρχουν και παντρεύονται και με άλλες ψυχιατρικές παθήσεις... Έτσι ναι... Αλλά όταν δεις το βιβλιάριο του ασθενούς,και το χαρτί ποy θα του ανοίξει διάπλατα την πύλη και θα του εξασφαλίσει τη διαμονή του, δεν θα δεις ¨νεύρωση¨ ξεροσφύρι-μην το περιμένεις, αυτούσιο είναι πολύ αναιμικό για να σου ανοίξει τις πύλες... Αυτό θα είναι το κερασάκι στην τούρτα...και ααααν αναφερθεί...Και ακόμα και αν παραλειπόταν να αναφερθεί, η εισαγωγή πάλι θα γινόταν γιατί υπάρχει καλό background...
Οπότε αν έχω καρκίνο και γρίπη συγχρόνως, η εισαγωγή δεν γίνεται λόγω γρίπης, αλλά μαζί με τον ¨βασιλικό¨ ποτίζεται και η γλάστρα...
Ιsi, όσον αφορά την ορολογία... Θα ¨κοσκινίσω¨ έναν όρο, και θα καταπιαστώ με τέτοιου είδους ¨ψιλάφισμα¨, όταν ψυχανεμιστώ σε
επαγγελματικό χώρο, από επαγγελματία να καταφεύγει σε παρακινδυνευμένη διαστρέβλωση του όρου... Σαφώς εκεί και τότε, οι απαιτήσεις μου είναι συνάρτηση του χώρου και του ρόλου του προσώπου, και εκεί βάζω τον πήχη πιο ψηλά...
Στην καθομιλουμένη betadin στους όρους δεν θα βάλω, ούτε και θα τους μετρήσω με το σταγονόμετρο... Δεν έχω τέτοια απαίτηση , ούτε και θα κάνω προβολή της επαγγελματικής μου υπόστασης και κατάρτισης, εαν και εφόσον υπάρχει... Αναγνωρίζω ότι εδώ οι όροι χρησιμοποιούνται με τρόπο πιο flexible και έτσι τους δέχομαι και εγώ, έχοντας κατά νου τον όρο ¨ψυχολογιοποίηση¨ (Βλ. Παπαστάμου), που αναφέρεται στον ευρύ ερασιτεχνισμό και την προσέγγιση των εννοιών, στη δυνατότητα να αποδώσεις με προσωπικά κίνητρα και με όλη την ευχέρεια της υποκειμενικότητας όρους της κοινωνικής, της κλινικής κτλ ψυχολογίας... Οπότε είμαι δεκτική! Αν θα μου πει, λοιπόν ,κάποιος ¨έχω κατάθλιψη¨ δεν θα εστιάσω στο αν βαφτίζει ή όχι σωστά αυτό που του συμβάνει, αλλά σε αυτό που νιώθει... Θα εστιάσω σε αυτό που προσπαθεί να μου υπογραμμίσει, ακόμα και με λάθος περιτύλιγμα...
