Ξένη και ελληνική ροκ, κυρίως όμως την παλιά ξένη ροκ, με μια αδυναμία στις ροκ μπαλάντες.Θέλω η μουσική ή να έχει γλυκό άκουσμα, και να με ηρεμεί όταν έχω νεύρα, ή να έχει μια αγριάδα και να με φτιάχνει όταν είμαι στα down μου. Δεν με φτιάχνει καθόλου αυτό που λένε ελληνική λαικό-ποπ (Βανδή, Βίσση, Τσαλίκης, Μαζωνάκης κλπ), τα θεωρώ χλιαρά. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις (βλέπε Πλούταρχο και Ρέμο), αλλά δεν θα πήγαινα να αγοράσω ποτέ cd με τραγούδια τους. Τα παλιά λαικά μου αρέσουν και με φτιάχνουν πολύ. Από το έντεχνο πάλι διαλέγω πολύ προσεκτικά. Είμαι της άποψης Χωμενίδη ότι το έντεχνο έχει καταντήσει να είναι ''τραγούδια της εμηνόπαυσης καταθλιπτικά''. Λίγα πράγματα γίνονται, κάτι Κότσηρες, Μακεδόνες και τέτοιους δεν τους μπορώ ούτε λεπτό. Προτιμώ τους παλιούς λαικούς βάρδους ή τους παλιούς ροκάδες. Πιο εύκολα φτιάχνομαι με βαρύ μέταλλο αν και τις περισσότερες φορές δεν ξέρω ούτε ποιός τραγουδάει, παρά με Placebo και τέτοιο στυλ δήθεν ροκ. Η σύγχρονη ροκ έχει κάτι το πούστικο κατά τη γνώμη μου (Placebo, Red Hot Pepers πώς τους λένε αυτούς
) και όλα αυτά δεν τα θεωρώ ροκ. ΟLDIES RULE !! Ξένα οldies, jazz, ambient, κλασσική (που είναι ο Βάγκνερ που είν'ο Πουτσίνι τί έχουν γίνει όλοι εκείνοι
), κάποιες όπερες , ρεμπέτικα, ελληνικά της δεκεατίας του 70, βαρειά λαικά στυλ Στράτου, φωνάρες όπως του γιου του, κάτι τραγουδάρες με στίχους Ιατρόπουλου και Νέο Κύμα και τέτοια ρετρό, Γαλάνη, Τσανακλίδου, σχεδόν τα περισσότερα Χατζηνάσιου, Τόκα, και όλα αυτής της σχολής, μερικά του Χατζιδάκι, ειδικά από την ώριμη εποχή του των Reflections, αλλά και τους μοντέρνους σε στυλ Κωνσταντίνου Βήτα, σχεδόν οτιδήποτε από soundtrack, τύπου Μichel Legrande, ό,τι είναι super sentimental, παλιά γαλλικά, όλα του νεορομαντικού ρεύματος, αλλά και ατμοσφαιρικά και μυστηριώδη, ambient, τάνγκο, αυτά που σε κάνουν να ταξιδεύεις και να διακτινίζεσαι. Το hip hop και το λαικό ποπ ελληνάδικο απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά.
