Μια ωστόσο άποψη πρεσβεύει ότι η μουσική επειδή ακριβώς πρέπει να διέπεται από αρμονία έχει ως βασικό της κριτήριο την καλαισθησία - την ευχάριστη δηλαδή αίσθηση που θα σου αφήσει ηχητικά αυτό που θα εισπράξεις.
Το ίδιο είναι δηλαδή να ακούσεις μια άφωνη ... σκυλίτσα και το ίδιο είναι να ακούσεις μια φωνή με βάθος, δύναμη, μελωδικότητα?
Ακόμη, το ίδιο είναι να ευτελίζεις κάποια ευγενή συναισθήματα με τον τρόπο που γράφεις τους στίχους και το ίδιο είναι αυτά να τα εξυψώνεις με την ουσιαστική ποίηση?
Δεν συμφωνώ με το παραπάνω - αλλά είναι πολλοί που σκέφτονται έτσι.
Επειδή η μουσική δεν είναι απλά έκφραση, αλλά τρόπος ζωής δεν ασχολούμαι με τα πράγματα που θεωρώ ότι δεν αξίζουν, όπως:
την κάθε πίτσα - κίτσα που της κάπνισε έτσι ξεκούδουνα να παραστήσει την τραγουδίστρια
με τραγούδια τα οποία θεωρώ πολύ κλαψιάρικα και βρίσκω τους στίχους εξαιρετικά ανούσιους...
κ.ά. Δεν μπαίνω όμως στην διαδικασία να τα κατακρίνω ή να σχολιάσω αρνητικά αυτούς που τα ακούνε. Κάποιο λόγο έχουν, κάτι τους δίνουν και τα ακούνε - όπως εμένα κάτι μου δίνουν τα κομμάτια που μου αρέσουν!
