Το τι μουσική θα ακούσει ο καθένας εξαρτάται από τα γούστα του, τη διάθεσή του την εκάστοτε στιγμή, για κάποιους ακόμη και από τον ιδεολογικό τους προσανατολισμό. Όσο περνάνε τα χρόνια και έρχεται σε επαφή με νέα είδη, είναι πιθανό να αλλάζει προτιμήσεις.
Προσωπικά κάποια συγκεκριμένα είδη δε μπορώ να τα ακούσω. Για παράδειγμα τα ελαφρολαϊκά/σκυλάδικα μου φαίνονται απείρως απωθητικά και κουραστικά. Μου μοιάζουν όλα ίδια μεταξύ τους (βλ. Παντελίδης), το ίδιο ακριβώς μοτίβο, λες και ο συνθέτης δεν έχει καταβάλει καμία προσπάθεια να δημιουργήσει.
Αντικειμενικά τώρα, η έλλειψη φωνητικών ικανοτήτων είναι εμφανής σε πολλούς από τους mainstream (βλ. Πάολα). Δεν θεωρώ ότι είναι ο μόνος παράγοντας που καθορίζει την ποιότητα, μιας και σε αρκετές περιπτώσεις που ο συνθέτης ή ο στιχουργός τραγουδά ο ίδιος το κομμάτι (είτε το έχει δώσει σε επαγγελματία ερμηνευτή είτε όχι, όποτε και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης) βγάζει παράλληλα ένα συναίσθημα και τελικά το όλο άκουσμα είναι ευχάριστο ανεξαρτήτως των φωνητικών ικανοτήτων. Όμως, ερμηνευτές που ούτε φωνητικές ικανότητες έχουν, ούτε ωραία χροιά, ούτε γράφουν οι ίδιοι στίχους/μουσική και είναι ανίκανοι να γίνουν εκφραστικοί, δεν βρίσκω προσωπικά λόγο να τους ακούσω, πόσο μάλλον αν το γενικότερο είδος στο οποίο υπάγονται, δε με εκφράζει. Δε το κατακρίνω ως επιλογή, αλλά δε μπορώ να το θεωρήσω σε καμία περίπτωση ποιοτικό, από την άποψη πως δεν έχει καλλιτεχνική αξία γιατί όλος ο κόσμος είναι σε θέση να δημιουργήσει ένα τέτοιο... άκουσμα. Επίσης δεν νομίζω πως το οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής υστερεί σε κάτι στο να εκφράσει το οποιοδήποτε ερωτικό συναίσθημα, αντιθέτως.
Το συμπέρασμά μου είναι: περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. (και επειδή μου έλειψε ο Δίας με τις εικόνες του, θα βάλω εγώ μία)
Ο καθένας ακούει ότι νομίζει, δε θα μπω στη διαδικασία να αποθαρρύνω κάποιον από το να ακούσει αυτό που θεωρεί πως τον εκφράζει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Άλλωστε, ο κάθε ακροατής μπορεί να δένεται με τον δικό του τρόπο με το οποιοδήποτε τραγούδι, να το συνδέει με τα δικά του βιώματα και μνήμες. Αντικειμενικά όμως, αν αναφερόμαστε στο ταλέντο ως προς τις φωνητικές ικανότητες ή την φαντασία στους στίχους, κάποιοι στιχουργοί/ερμηνευτές του εν λόγω είδους, (δε μου βγαίνει η λέξη "καλλιτέχνες", σόρρυ) υστερούν.
Τα προσωπικά μου γούστα εκτείνονται κυρίως σε ελληνικό έντεχνο, ροκ, και συγκεκριμένους λαϊκούς, σε ξένα πάλι κυρίως alternative rock. Από κει και έπειτα ακούω επιλεκτικά τραγούδια και από αρκετά άλλα είδη πχ ρεμπέτικα. Ασφαλώς υπάρχουν είδη, καλλιτέχνες και κομμάτια και αδιαμφισβήτητη κατά τη γνώμη μου καλλιτεχνική αξία, απλά δεν τα ακούω -τουλάχιστον συστηματικά- γιατί υπάρχουν άλλα που με εκφράζουν περισσότερο, δεν αμφιβάλλω σε καμία περίπτωση για την ποιότητα τους.
