Εγώ πιστεύω απο αυτά που έχω δει γύρω μου πως όσοι το έχουν προσπαθήσει και μετά ξαναπέφτουν και μετά ξαναπροσπαθούν, δεν το κόβουν εν τέλει ποτέ. Μπορεί για κάποιο καιρό ναι, αλλά μετά πάλι στα ίδια. Πιστεύω το μαχαίρι και
η μία προσπαθεια και αποφασιστική κάνει τη δουλειά. Εγώ ποτέ δεν το χω καν προσπαθήσει, ακόμα κι όταν το σκέφτομαι για καιρό και σοβαρά. Σκέφτομαι καπνίζοντας....

Κι αναρωτιέμαι γιατί τέτοια ψυχολογική ταλαιπωρία έστω και για 15 μέρες, δύο μήνες, αφού θα το ξαναρχίσεις;(γενικό το ''εσύ'') Επίσης, θεωρώ πως όταν ειδικά κάποιος είναι χρόνιος καπνιστής και αποφασίζει ολοκληρωτικά να το κόψει, χρειάζεται κάποιο βοήθημα, είτε φαρμακείου τσίχλες, ηλεκτρονικό τσιγάρο για το κόψιμο της συνήθειας του κρατείν τσιγάρο, είτε βελονισμός, είτε ψυχολογική υποστήριξη σε κέντρα, βιβλία, συνεχείς εικόνες για τις συνέπειες του τσιγάρου, γνώσεις, αποφυγή σίγουρα
για κάποιο καιρό(εξαρτάται τις ανάγκες του καθενός και τα όριά του) μέρη καπνιστών, ακόμα και καπνιστές(να ζητήσει να μην καπνίζουν μπροστά του ή να αποφέυγει την εικόνα και τη μυρωδιά) . Ακόμα και η παρέα με μη καπνιστές ή πρώην καπνιστές κάνει δουλειά και σε αυτό βοηθούν τα κέντρα. Οι φίλοι καπνιστές θα πρέπει να συμβαλλουν σε αυτή την προσπάθεια του ατόμου και να κάνουν υπομονή, να δείχνουν καταννόηση στη σοβαρότητα του θέματος.
Αδυνατώ να πιστέψω πως ένας χρόνιος καπνιστής που καπνιζε και 1,5 πακέτο ανα μέρα, το κοψε χωρίς καμμιά βοήθεια, χωρίς ούτε μια τζούρα, χωρίς ούτε ενα τσιγάρο στο τόσο, μαχαίρι. Η βοήθεια είναι απαραίτητη θεωρώ, με τον α ή β τρόπο