Άσε με να παραθέσω ένα παραδειγματάκι για το τι εννοώ. Εκεί που οδηγάω αμέριμνος δίπλα στη θάλασσα, βλέπω ένα αυτοκίνητο να φεύγει από τον δρόμο και να πέφτει στο νερό.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, πετάγομαι αστραπιαία έξω από το σαραβαλάκι μου, βγάζω το μπουφάν, το ρολόι, τα παπούτσια, τα ψιλά και τα χαζά που κουβαλάω στις τσέπες, τεντώνομαι και κάνω μια δυο διατάσεις για να ζεσταθώ, παίρνω μια ανάσα και ύστερα κλείνω την μύτη μου, και χωρίς κανέναν δισταγμό, πέφτω στη θάλασσα (μπλούμ), και απεγκλωβίζω τον επιβάτη του ιχ.
Έκανα καλά;
Θα πείς "ναι", όπως και ο καθένας άλλωστε.
Πες όμως, πως την επόμενη μέρα βλέπω στις εφημερίδες τη φάτσα του επιβάτη του ιχ. Ήταν ένας μέθυσος, που το ίδιο βράδυ μετά το ατύχημα βγήκε στο δρόμο τύφλα και συγκρούστηκε με ένα άλλο αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν μια οικογένεια με τρία παιδάκια.
Και σκοτώθηκαν όλοι.
Βλέπω λοιπόν εγώ πως η καλή μου πράξη που έσωσε μία ζωή, στην τελική κόστισε άλλες πέντε ζωές ακόμα.

Πως να ηρεμήσω από τις τύψεις; Έκανα το καλό τελικά ή όχι;
Υγ. Και με τι καρδιά να ξαναπέσω στο νερό αν ξαναδώ ατύχημα; (Εδώ ας δώσω μια φιλική προειδοποίηση στους στεκίτες, αν πέσετε στη θάλασσα και ακολουθώ με το τουτού μου, θα απομακρυνθώ με πέμπτη. Νοου οφφένς.

)