Νομίζω Ντραμούλα μου πως έχεις εστιάσει υπερβολικά στις κρίσεις σου δίνοντάς τους πραγματικές διαστάσεις. Όλα στο κεφάλι μας είναι παρ' όλα αυτά.
Οι κρίσεις δεν είναι τίποτα περισσότερα από τον 'κακομαθημένο' εαυτό σου (μας) που θέλει να συνεχίσει αυτό που έμαθε, έτσι όπως το έμαθε ...γιατί έτσι.
(Για περισσότερα, διαβάζεις αυτό το τα-κα-πληκτικό κείμενο
εδώ.)
Σε βάζει λοιπόν να σκέφτεσαι πως 'είσαι οι κρίσεις σου' και πόσο καημένη είσαι που δεν μπορείς να τις ξεπεράσεις και αχ-βαχ τι κακό και τούτο που σε βρήκε! Σαμποτάρει κοινώς την προσπάθειά σου με φτηνά κόλπα τύπου...κρίση (είναι και της μόδας βλέπεις!
).
Μήπως ήρθε η ώρα να του δείξεις ποιος κάνει κουμάντο;;;
Εννοείται πως δεν είναι εύκολο, γι' αυτό άλλωστε έχει 10πλάσια αξία όταν το καταφέρεις!
Σε ό,τι με αφορά έκοψα το κάπνισμα πριν από 8 μήνες και σήμερα νιώθω ...σαν να μην κάπνιζα ποτέ
Δεν περίμενα ποτέ πως θα το πω εγώ αυτό! Να που όλα γίνονται. Μετά από 25 χρόνια συνεχούς καπνίσματος (με ένα αναγκαστικό διάλειμμα λόγω εγκυμοσύνης ενός έτους και μια 6μηνη αποτυχημένη προσπάθεια διακοπής πριν από λίγα χρόνια), έφτασα σε σημείο να σκεφτώ πριν λίγες μέρες: "Ρε σίγουρα κάπνιζες εσύ;"
Δεν θεωρώ πως η προσπάθεια έχει τελειώσει. Once a smoker, always a (former) smoker. Πάντα θα έρχεται ο πειρασμός και πάντα εγώ θα πρέπει να του δείχνω ποιος κάνει κουμάντο.
Είναι πάντως ένας-δυο μήνες τώρα που έχω το πάνω χέρι ολοκληρωτικά.
Δεν μου κάνει καμία εντύπωση που σε έπιασε το στερητικό μετά από 4 μήνες γιατί κι εμένα με έπιασε μετά από 3 και δυστυχώς το έριξα στο φαγητό (με αποτέλεσμα τώρα να κάνω δίαιτα). Κι αυτό στο μυαλό μου ήταν. Αν δεις προηγούμενα ποστ μου στο θέμα, το είχα προεξοφλήσει πως θα παχύνω αν το κόψω. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που πάχυνα. Τώρα όμως και θ' αδυνατίσω και δεν θα βρωμάω τσιγαρίλα.
Σε μένα δεν πιάνει η περιορισμένη χρήση και ούτε την προτείνω, αν και δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Σε άλλους μπορεί να λειτουργεί. Εγώ ξέρω πως αν κάνω ένα τσιγάρο, μετά θα κάνω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλα και θα πάρω πάλι το πακέτο. Αυτή τη στιγμή πάντως δεν είναι πως θέλω και κρατιέμαι, δεν θέλω κα-θό-λου. Με ενοχλεί, μου βρωμάει, μου είναι αδιάφορο και δεν σχετίζεται πλέον με καμία δραστηριότητά μου. Απορώ πώς μπορούσα να γράφω στο PC και να καπνίζω, να μαγειρεύω και να καπνίζω, να ζω και να καπνίζω.
Πώς έγινε αυτό το θαύμα; Δεν είμαι εντελώς σίγουρη. Συνέδεσα πάντως τη χρήση του τσιγάρου με μια φρικτή νοητική οσμή-εικόνα. Κάθε που σκεφτόμουν να ενδώσω ερχόταν αυτή στο μυαλό μου κι έλεγα: ΜΠΛΙΑΞ!
Και τώρα που σου γράφω και το σκέφτομαι, πάλι αυτή η ΜΠΛΙΑΞ εντύπωση κυριαρχεί στο κεφάλι μου.
Είχε πάψει πια για μένα να είναι απόλαυση. Το είχα μπουχτίσει.
...Στις αρχές μέχρι και στον ύπνο μου έβλεπα ότι κάπνιζα ένα τσιγάρο και ορκιζόμουν πως θα είναι το τελευταίο.
Αρκετά όμως με το αντικαπνιστικό μου παραλήρημα. Σου προτείνω το εξής απλό: Όταν σε πιάαανει η κρίση, δώσε στον εαυτό σου ένα εικονικό περιθώριο μιας ώρας ας πούμε: Πες του: Κοίτα, σε έχει πιάσει η κρίση σου τώρα. Αν σε μια ώρα δεν σου έχει περάσει, θα σου κάνω τη χάρη, αρκεί γι' αυτήν την 1 ώρα να σταματήσεις να το σκέφτεσαι.
Στη μια ώρα, πριν του κάνεις τη χάρη, πες του πρώτα πόσο περήφανη είσαι που κρατήθηκε ως εδώ και ανανέωσε το challenge για άλλη μια ώρα. (And so on and so forth). Μικρές ασκήσεις θέλησης που θα σου δώσουν και πάλι το πάνω χέρι, because you are, and you should be the one in charge!
Όλα αυτά αν
θέλεις να το κόψεις. Αν δεν θέλεις, ...
Άσε όμως τις δικαιολογίες κοριτσάκι!
Υ.Γ. α) Για όσους δεν το ξέρουν, λειτουργούν στα νοσοκομεία
ιατρεία διακοπής του καπνίσματος. (Ελπίζω να μην σταμάτησαν λόγω κρίσης).
Υ.Γ. β) Όλα αυτά που γράφει το ποστ σου με αριθμό 501 ισχύουν.
