Με ενοχλούν οι δήθεν αλλά ακόμα χειρότερα με ενοχλεί το subspecies των δήθεν που έχει μια μαλακογενή αμνησία και ξεχνάει τα δικά του λάθη, αλλά είναι πάντα πρόθυμο να κατηγορήσει τα ίδια ακριβώς λάθη στους άλλους, είτε είναι αλήθεια είτε οχι.
Πχ. Κάποιος που το παίζει υπέρμαχος της πίστης στη σύντροφό του ενώ την κερατώνει ασύστολα, είναι απλά δήθεν. Το να το παίζει πιστός, να την κερατώνει και ταυτόχρονα όμως να την κατηγορεί εκείνη για κεράτωμα ή υποψία αυτού χωρίς αυτή αναγκαστικά να το έχει πράξει, είναι το μαλακογενές δήθεν.
Το παράδειγμα αυτό επεκτείνεται και σε συγγενείς κατηγορίες ψυχοσύνθεσης πχ. να λέμε "ο τάδε είναι ψεύτης, έχει κοροιδέψει και τους 4 μας στην παρέα" ενώ στην ουσία το κάνουμε (κι) εμείς!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.