Απευθυνομουν στη Ρουμανα, οχι σε εσενα προσωπικα.
το ξέρω αλλά γενικά νομίζω ότι η ερώτηση μπορούσε να απαντηθεί απ όλους (Δεν κατάλαβα λάθος ε?

)
thats just the surface. Shall we dig ?
δεν θα ήταν κακό....
το έχω και πολύ πρόσφατο και νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω με μεγάλη ακρίβεια για τα συναισθήματα μου. Το γιατί και το πως ήθελα να είναι η τελετή, τα στεφάνια, το μνήμα εν συνεχεία...
Τωρα λεμε γιατι να βαλεις. Οχι γιατι να μην βαλεις. Δε πρεπει να κανεις κατι επειδη δε βρισκεις λογο να ΜΗΝ το κανεις. Πρεπει να κανεις κατι επειδη βρισκεις λογο Να το κανεις. Δε ξερω αν με καταλαβαινεις.
Ξέρω ότι εδώ απευθύνεσαι στην Κακερλάκ αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσω για να γράψω..
Τα λουλούδια που ακολουθούν τον νεκρό δεν ξεκίνησαν για να κάνουν τους ανθοπώληδες πιο πλούσιους...
Ξεκίνησαν για να κόβουν την "μυρωδιά" του νεκρού... για να υπάρχει τριγύρω η μυρωδιά των λουλουδιών κι όχι του πτώματος.
Εν συνεχεία βέβαια, και στα δικά μας χρόνια, ίσως να μην υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα για πρακτικούς λόγους αλλά έχει παραμείνει σαν έθιμο ίσως.
Όταν επέλεξα να δώσω ένα 50άρικο για το στεφάνι της μαμάς μου κι άλλο ένα 50άρικο για την φιλανθρωπία στο όνομα της μαμάς μου, το έκανα με χαρά...
Το στεφάνι που της έδινε η κόρη της, αυτό το δικό μου στεφάνι, ήταν το τελευταίο μου "δώρο"
Και θα μου πεις... μα καλά, δεν έχεις ξαναπάει λουλούδια στη μαμά σου?
όχι... απλά φυτέψαμε δυο τριανταφυλλιές στον τάφο της
Σχεδίασα μόνη μου το σχέδιο του τάφου και δεν χρησιμοποιήσαμε γραφείο...
Δεν βάλαμε τα μάρμαρα που συνηθίζουν αλλά πέτρα καρύστου...
χτίσαμε με τα χέρια μας πέτρες απ την Σαντορίνη το αγαπημένο της νησί στο κεφαλάρι της και βάλαμε εκεί τον σταυρό της τον "για τα μάτια του κόσμου"
Ολα αυτά... είναι ο φόρος τιμής που αποδώσαμε στη μητέρα μου γιατί έτσι νιώσαμε κι έτσι κάναμε.
Είμαστε πολύ περήφανοι που ο τάφος της ξεχωρίζει μέσα στους άλλους με τα λευκά μάρμαρα....
Είμαστε πολύ περήφανοι που ο σχεδιασμός του έγινε από μένα κι ας πονούσα αφόρητα όταν το έκανα.
Κάθε που πηγαίνουμε στον τάφο της και τον πλένουμε και τον γυαλίζουμε... για μας το κάνουμε... εμείς θέλουμε να τον βλέπουμε περιποιημένο... να θυμόμαστε ότι "Δεν την ξεχάσαμε" ..."δεν την παραπετάξαμε"...
Χαμογελάγαμε σαν μωρά όταν μέσα στην κάσα της φορούσε το αγαπημένο της φόρεμα και ας μην ένοιωθε τίποτα η ίδια καθότι νεκρή.
Ναι όλα αυτά γίνανε για να νιώθουμε εμείς καλά ότι κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε για να τιμήσουμε το κουφάρι της.
Την ψυχή της εξακολουθούμε και θα εξακολουθούμε να το τιμάμε καθημερινά με τις πράξεις μας. Με το τι είδους άνθρωποι είμαστε.