Ο παλιός είναι αλλιώς. Μεριάστε μάγκες μου, κατεύθασα κι εγώ!!!
Το θέμα είναι πως ταμπέλες υπάρχουν για να έχουμε έναν μπούσουλα, όχι για να αναλωνόμαστε σε αυτό
Επιτέλους συμφωνώ μαζί σου, αλλά εσύ το είπες, εσύ το άκουσες (άντε κι εγώ μαζί). Οι ταμπέλλες μας έχουν πνίξει...
Σε αυτο εχεις απολυτο δικιο... Εξ αλλου ειναι διαφορετικος ο τροπος που το προσεγγιζει κανεις. Για μενα το metal δεν ειναι απλα ειδος μουσικης, αλλα κατι πολυ παραπανω. Ειναι συναισθημα. Ποσες φορες εχω ακουσει τραγουδι που δεν ειναι metal σαν ειδος, αλλα μου εχει βγαλει ενα metal συναισθημα...
Επιτέλους συμφωνώ και μαζί σου δικέ μου. Βλέπω ότι όσο κι αν διαφωνούμε περί Ελληναρά, το μέταλ μας ενώνει. Ίσως και οι δύο προσπαθούμε να βγάλουμε το συναίσθημά μας με διαφορετικό τρόπο. Έναν μεταλλά η Ελλάδα τον πληγώνει. Ξέρεις τι θα πει να έχεις μέταλ γκρουπ που έχει πάρει άριστες κριτικές από όλα τα περιοδικά του χώρου, μέχρι το Μέταλ Χάμερ και καμιά εταιρεία να μη θέλει να σε κυκλοφορήσει γιατί λέει δεν έχει κοινό στην Ελλάδα; Ας αφήσω όμως τον πόνο μου για άλλη φορά, νιώθω πως είμαι στο στοιχείο μου επιτέλους.
Το Μέταλ και το Ροκ δεν είναι η μουσική. Είναι το συναίσθημα και το attitude. Το ίδιο attitude έχουν οι Going Thru και οι Terror X Crue (ιδιαίτερα αυτοί). "Έχω τη μέθοδο του Προκρούστη, φέρνω στα μέτρα μου τον κάθε λούστη", αυτό μου θυμίζει Motorhead ως ύφος. Ακόμη και ο Χατζιδάκις και ιδιαίτερα ο Θεοδωράκης έχουν στιγμές ροκ ("Βασιλειάδου και Αυλωνίτης, αυτοί είναι ροκ"). Το μέταλ είναι τρόπος ζωής κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί.
Προσωπικά πιστεύω οτι όποιος ακούει ΜΟΝΟ metal (όπως και ΜΟΝΟ κλασσική και γενικά ΜΟΝΟ ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής) το κάνει για ποζεριά. Κι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι (ας μην γενικεύω).
Ειδικά δε με το metal και κάπως λιγότερο με τη ροκ, το κακό με τα ποζέρια έχει παραγίνει. Είναι αυτό που αποκαλώ "η μόδα της αντί-μόδας" ή "η μόδα της ψευτοκουλτούρας", η οποία εξελίσσεται σε μάστιγα. Κάποια μέρα θα ανοίξω κανένα σχετικό thread για αυτό (όταν προετοιμαστώ ψυχολογικά για τα flames που θα πέσουν εκει μέσα
).
Μα τι λες καλή μου Μισέλ; Εγώ ακούω απ' όλα τα είδη. Και Doom και Thrash, Ανατολικής και Δυτικής ακτής, και Hard Core και Power και Heavy, και Black και Death και Speed και Stoner, όμως πάνω απ' όλα μ' αρέσει το Metal!!!
Είναι δυνατόν να πιστεύετε ότι ακούω μόνο ένα είδος μουσικής δηλαδή;;;
.
Στην ταινεία Blues Brothers οι τύποι πάνε να παίξουν σ' ένα επαρχιακό κλαμπ στην εθνική οδό. Ο Μπελούσι ρωτάει λοιπόν την ιδιοκτήτρια: "Τι μουσική παίζετε εδώ;", κι αυτή του απαντάει: "Μα
απ' όλα, και Κάντρυ και Ουέστερν"!!!
Πέρα από την πλάκα τώρα, εγώ ακούω όλα τα είδη μουσικής, μέχρι και σκυλάδικο Β' κατηγορίας (γουστάρω Ελένη Ροδά και Κώστα Καφάση, Κώστα Καμπουρίδη, Φλωρινιώτη, ακόμη και τον Βας Παρασκευάς). Ακούω έντεχνη ελληνική μουσική (όχι τη φρικτή δηθενιά του εντεχνολαϊκού που κυριαρχεί), έντεχνο λαϊκό (τώρα θα σας τρελλάνει το Χάος, εννοώ ότι υπάρχουν και κάποιοι όπως ο Θαν. Παπακωνσταντίνου, ο Μάλαμας και ο Αλκίνοος ή ο Λυδάκης που μου αρέσουν, μισώ την Τσαλιγοπούλου κι ας είναι απ' τη Θεσσαλονίκη), κλασσική μουσική, δημοτικά, μικρασιάτικα, εθνίκ, πανκ, χιπ χοπ, ροκάκια FM, κλασσικό ροκ, Blues, Funky, Ambient, Trans, Latin, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Κάθε μια απ' αυτές τις μουσικές έχει το στόχο της, την ώρα της και τη λειτουργία της. Όμως το μέταλ κυλάει στις φλέβες μου. Όταν ακούω μέταλ, νιώθω όπως εκείνα τα γέρικα στρατιωτικά άλογα που κοίτονταν ετοιμοθάνατα, όμως μόλις άκουγαν σάλπιγγα σηκώνονταν, στήνονταν προσοχή και όρθωναν και τ' αυτιά τους.
. Αυτή είναι η μουσική της ψυχής μου.
Φυσικά όταν ήμουν στην ηλικία του Κρόνου (άστα να πάνε πόσο παλιά, μπορεί να ζούσε ακόμη και ο Μπον Σκωτ), αλλά και σε μεγαλύτερες ηλικίες, είχα κολλήσει κι εγώ με το φανατισμό του νεοφώτιστου. Το μέταλ είχε πολλά θέλγητρα. Πρώτον ήταν μουσική που μας συνέπαιρνε. Δεύτερον, τρόμαζε τη γιαγιά μας
. Τρίτον τότε ήμασταν λίγοι και δακτυλοδεικτούμενοι (ενίοτε και με τα πέντε δάκτυλα
) Πάντως ήθελε τσαμπουκά τότε να είσαι μεταλλάς. Οι γονείς των φίλων μου δεν τους άφηναν να μου κάνουν παρέα, στο δρόμο μας έβριζαν, κλπ. Τέταρτον, είχαμε βάλει τους στίχους του At war with Satan των Venom ως κάλυμμα στο βιβλίο των θρησκευτικών (και ο θεολόγος ήταν ο λυκειάρχης και ήταν και χουντικός
, "Αντίδραση, αντίδραση το μόνο που θα κάνω, αντίδραση αντίδραση μετά ίσως πεθάνω"
) Εγώ προτίμησα μια πιο κλασσική λύση, είχα βάλει το δαίμονα από το The Number of the Beast (χωρίς τον Eddie) και είχα ζωγραφίσει ένα μεγάλο 666 από επάνω. Αυτό νομίζω ότι αποτελούσε κι ένα πολιτικό σχόλιο για το μάθημα των θρησκευτικών και τα ψέμματα που μας μαθαίνανε.
Το κυριότερο πλεονέκτημα όμως του μέταλ, ήταν και είναι ότι μαζεύει τόσους φρίκουλες στους κόλπους του, που ακόμη κι εμένα μ' έκανε να αισθάνομαι φυσιολογικός
. Επίσης για εμάς τους παλιότερους αποτελεί κι ένα σημείο αναφοράς. Για παράδειγμα, πρόσφατα έπαιξαν στη Σαλλονίκη οι Suicidal Tendencies. Εκεί λοιπόν, για πολλοστή φορά σε συναυλία, συνάντησα παλιούς γνωστούς από τα στέκια μας. Τότε είπα πως αυτές οι συναυλίες μοιάζουν λίγο με τους γάμους (ή και τις κηδείες), όπου συναντιούνται κατά καιρούς οι μακρινοί συγγενείς.
Γεγονός είναι ότι ακόμη και σήμερα, που δεν είμαι τόσο φανατίλας, έκοψα επιτέλους και τα μαλλιά μου (πέρισυ), το στυλάκι του μεταλλά και το attitude, είναι αναγνωρίσιμο επάνω μου. Το έχετε αναγνωρίσει και μέσα στο στέκι ορισμένοι, αν και συχνά τα γραπτά μου είναι ελαφρώς κουλτουριάρικα
.
Σύντροφοι Μεταλλάδες ένας θερμός αγωνιστικός χαιρετισμός απο τις στρατιές του Μεγάλου Χάους...
ΥΓ: Κι αν είμαι ροκ μη με φοβάσαι,
έγινα κιόλας σαράντα χρονώ,
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι,
Αναφρανίλ και Τριπτιζόλ...
