Το όνειρο της γυναίκας...

[Bill_1992]

Κατά κανόνα όμως οι περισσότερες ακολουθούν αυτό το όνειρο
ΥΓ:το thread είναι μόνο για γυναίκες?Αν ναι σόρρυ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Ναι, ακριβώς. Δε χωράει το μυαλό τους οτι απλά έκατσαν και σκέφτηκαν τι τους αρέσει και αυτό ακολούθησαν.

Μου τη δίνει απίστευτα αυτό! Να κάνεις κάτι διαφορετικό επειδή σου αρέσει και να σου λένε οτι το κάνεις από αντίδραση. Όλα λειτουργούν σύμφωνα με τη μάζα και τα πιστεύω της! Grrr

Το ακόμα χειρότερο απο το να σου λένε οτι το κάνεις απο αντίδραση, είναι οτι το κάνεις λόγω ηλικίας (ή και τα δύο μαζί, η χειρότερη περίπτωση)
Αναρωτιέμαι σε ποιά ηλικία σταματάει αυτό, πότε επιτέλους δέχονται μια επιλογή ως συνειδητή και όχι ως αποτέλεσμα ορμονών, επαναστατικότητας ή δεν ξέρω κι εγώ τι πάνω σε ένα άβουλο πλάσμα
Και άντε να τους πείσεις οτι δεν είναι έτσι, ουσιαστικά σου κλείνουν το στόμα ("αααααχ κι εγώ αυτά έλεγα τότε, θα δεις, θα δεις, σαν εμένα θα καταντήσεις")

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[suspiria]

Και άντε να τους πείσεις οτι δεν είναι έτσι, ουσιαστικά σου κλείνουν το στόμα ("αααααχ κι εγώ αυτά έλεγα τότε, θα δεις, θα δεις, σαν εμένα θα καταντήσεις")

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Εδάδ]

Oύτε κι εγώ το βρήκα λυπηρό πάντως.

Μία, μόνο μία, αρχή κουβαλάω στη ζωή μου, δεν κρίνω ανθρώπους για τις επιλογές τους, γιατί δεν ξέρω τι πόνος, αδιέξοδα ή απλά συντριπτικές εσωτερικές μεταστροφές τις γέννησαν.

Σεβαστή η διάκριση στον επαγγελματικό κτλ στίβο ή/και στα προσωπικά θέλω, απόλυτα σεβαστή όμως και η αντίθετη στάση.

Και σας το λέει άνθρωπος που έφυγε μακριά και σε αντίξοες συνθήκες (δε συμβιβάστηκε ας πούμε).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[underwater]

¨οντας σε διακοπές έπεσα πάνω σε μια συμμαθήτρια μου τις προάλλες...

Η κοπέλα αυτή στο σχολείο ήταν υπερδραστήρια, υπερκινητική γενικώς προσπθούθσε να καταπιάνεται με πράγματα, ήταν γενικά άνθρωπος που την έβλεπες και θεωρούσες ότι θα γινόταν "καριερίστρια" (σσ. έχοντας διαβάσει πολύ πεταχτά τις προηγούμενες απαντήσεις--- ΑΛΛΟ κάνω καριέρα και ΑΛΛΟ δουλεύω, αν θέλετε το αναλυω άλλη στιγμή)


Τις προάλλες λοιπόν που την είδα, την πέτυχα την ώρα που έλεγε "τι έχεις αγάπη μου?" με μελιστάλαχτο ύφος πάνω από ένα... καρότσι που γκρίνιαζε

Το καρότσι αποδείχτηκε αγοράκι και ήταν το ...2ο παιδί της... ΔΕΝ δουλευει (παρόλο που σπούδασε ξένη φιλολογία, παντρεύτηκε με το που πήρε πτυχίο τον άντρα της και έκανε αμέσως το πρωτο της παιδί) και δεν σκοπεύει να δουλέψει ποτέ (από ότι κατάλαβα ο σύζυγος έχει αρκετά χρήματα ώστε να μην ... πεινάσουν, το αντίθετο μάλιστα, αφήστε που και η ίδια δεν ήταν ακριβώς από....φτωχή οικογένεια )

Αφού χαιρετηθήκαμε κτλ εγώ έμεινα με την απορία... Οκ, έχουν περάσει 8 χρόνια από όταν τελείωσα το σχολείο και όλοι μας αλλάζουμε... Αλλά πως γίνεται ένα δραστήριο άτομο, που έλεγε ότι θέλει να κάνει ... τον ουρανό με τ'αστρα στη ζωή του (και έδειχνε να ... κινείται προς τις καταστάσεις αυτές, το cv της μέχρι τα 19 της τουλ είναι γεματο ...δραστηριότητες και ... ηγετικές πρωτοβουλίες) να δείχνει τόσο ευτυχισμένο που στα 26 της είναι μαμά 2 παιδιών και από κει και πέρα ΜΟΝΑΧΑ ...η κυρία του κυρίου???

Μπορεί ένας άνθρωπος άραγε να αλλάξει τόσο πολύ μέσα σε λιγότερο από 1 δεκαετία??? Και φαινόταν αληθινά ευτυχισμένη...

Μου έφερε στο μυαλό ένα τραγούδι του Κηλαηδόνη

"Αχ Ρίτα, αχ μωρέ Ρίτα κάποτε μιλούσες για πολλά ...

Mα εσύ παντρεύτηκες, νοικοκυρεύτηκες, με λίγα λόγια έγινες μαντάμ...
μα εσύ παντρεύτηκες, νοικοκυρεύτηκες, τώρα βολεύτηκες και κάνει μπάμ..."

Βρε XRZ μου ήρθε στο μυαλό μια παλιά μου φίλη (πια δεν κάνουμε παρέα επειδή με μιζεριάζει), κι αυτή στην ίδια ηλικία.

Από φτωχή οικογένεια με πολλά προβλήματα, έμενε επαρχία και με το που τελείωσε το σχολείο ανέβηκε Αθήνα. Συνδύασε δουλειά με μια σχολή που έβγαλε, κρατούσε νοικοκυριό, έβγαινε, φλέρταρε, για μένα που μόνο σπούδαζα ήταν πρότυπο. Και στα 20 γνωρίζει ένα παιδί από την επαρχία, μέσα σε ελάχιστους μήνες συζητούσαν για γάμο, έφυγε από την Αθήνα να μείνει μαζί του και από δραστήρια κοπέλα η μόνη της έννοια ήταν να μην της πατήσουν το πάτωμα που πριν λίγο καθάρισε! Πέρυσι παντρεύτηκε και μου έκανε κριτική που δεν σκέφτομαι τον γάμο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Εδάδ]

Εγώ πάντως αυτό ακριβώς λέω!

Η κριτική που της κάνεις εσύ τώρα, δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να σε κριτικάρει που είσαι 26 και δεν πολύψήνεσαι να παντρευτείς?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[underwater]

Εγώ πάντως αυτό ακριβώς λέω!

Η κριτική που της κάνεις εσύ τώρα, δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το να σε κριτικάρει που είσαι 26 και δεν πολύψήνεσαι να παντρευτείς?

Δεν είναι ότι παντρεύτηκε, αλλά ότι άφησε όλα της τα όνειρα για να μαγειρεύει και να καθαρίζει, πράγματα που στην τελική κάνω κι εγώ, αλλά όχι μόνο. Άφησε όνειρα και φιλοδοξίες για να εξαρτάται μόνο από αυτόν. Δεν ξέρω, για μένα αυτό είναι βλακεία. Να βάλουμε άλλον πάνω από τα όνειρα που πριν λίγα, πολύ λίγα δηλαδή, χρόνια είχαμε;

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Δεν είναι ότι παντρεύτηκε, αλλά ότι άφησε όλα της τα όνειρα για να μαγειρεύει και να καθαρίζει, πράγματα που στην τελική κάνω κι εγώ, αλλά όχι μόνο. Άφησε όνειρα και φιλοδοξίες για να εξαρτάται μόνο από αυτόν. Δεν ξέρω, για μένα αυτό είναι βλακεία. Να βάλουμε άλλον πάνω από τα όνειρα που πριν λίγα, πολύ λίγα δηλαδή, χρόνια είχαμε;

Συμφωνώ απόλυτα.
edad άλλο να είμαστε υπερ της διαφορετικότητας, κι άλλο υπερ της βλακείας, ή μάλλον του εγκλεισμού στο στερεότυπο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Εδάδ]

Συμφωνώ ξαναλέω με τα περί στερεοτύπων και μακριά από εμάς!

Απλώς λέω ότι στον καθένα μας τα πάντα λειτουργούν διαφορετικά μέσα μας. Ούτε την κοπέλα ξέρω,ούτε την κατάσταση, απλά εμένα μου περνάει από το μυαλό ότι, να, μπορεί και να το να είναι μαζί του να είναι πιο ισχυρό από όλα τα υπόλοιπα όνειρα και ''όνειρα''.

Είναι πολύ περισσότερο προβληματισμός παρά βεβαιότητα έτσι?

Κάπου αλλού το ξαναείπα εξ άλλου, εγώ λειτουργώ πολύ καλά επαγγελματικά όταν είμαι μόνη, όταν είμαι σε σχέση (ευτυχισμένη εννοούμε πάντα) ειλικρινά δε μου καίγεται καρφί και διοχετεύω όλη μου την ενεργητικότητα και δημιουργικότητα σε αυτόν τον Ένα. Ενώ γενικα άς πούμε κινούμαι σε καλά "επαγγελματικά μονοπάτια" δε θα επέτρεπα σε κανέναν και ποτέ να αμφισβητήσει μια ενδεχόμενη απόφαση μου να τινάξω τα πάντα στον αέρα για μία σχέση ή ένα παιδί γιατί ξέρω ότι είμαι ικανή να το κάνω.

Αυτό μόνο!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Resident Evil]

Θυμάστε μια ταινία με την Julia Roberts πριν κάποια χρόνια που ήταν καθηγήτρια σε κάποιο λύκειο θηλέων και προσπαθούσε να πείσει μια πολύ καλή μαθήτρια να μην γίνει μόνο κυρία του κυρίου και να ακολουθήσει τον αραβωνιαστικό αλλά να πάει να σπουδάσει νομική? (έπαιζε και η Kirsten Dunst στην ταινία γμτ δεν θυμάμαι πως την λένε !) και τέσπα η "καλή μαθήτρια" αποφάσισε να μην σπουδάσει και να ακολουθήσει τον αγαπημένο της και η J.Roberts θεωρούσε ότι "πετάει" τη ζωή της και η μαθήτρια της είχε πει ότι [σε ελεύθερη μετάφραση] "οκ, μπορεί εσύ να νομίζεις αυτό αλλά εμένα είναι επιλογή μου να γίνω κυρία του κυρίου και αυτό με κάνει ευτυχισμένη" (και μετά τα βρήκαν και είχε γλυκανάλατο φινάλε αλλά άσχετο αυτό)

Νομίζω ότι κάπου εκεί έγγυται η όποια διαφωνία όσων ... διαφωνούμε . Στο ότι δλδ κάποιοι από έμας (κι εγώ μαζί ομολογώ) δεν μπορώ να ... δεχτώ ας πούμε ότι ενώ κα΄ποιος έχει ικανότητες να πάει ψηλά επιλέγει να βάλει ένα άνω φράγμα στον εαυτό του (σσ. "ψηλά" δεν είναι απαραίτητα να ... ανοιξει πολυεθνική! Ένας πολύ καλός καθηγητής, ή οχ ένας πολύ καλός πωλητής μπορεί να είναι το όνειρο κάποιου πχ!) κατώτερο των δυνατοτήτων του χωρίς "προφανή" λόγο. Και γιατί είναι κατά κόρον οι γυναίκες (τουλ στην Ελλάδα) που βάζουν τέτοια φραγματα στον εαυτό τους... Είναι όντως το όνειρο ή μας επηρεάζουν?

Θα σας πω ένα πραγματικό παράδειγμα.. Η αδελφή μου είναι παντρεμένη με γερμανό. Ο αδελφός του άντρα της είναι παντρεμένος και έχουν 2 παιδιά με τη γυναίκα του μικρά. Οι συνθήκες (τις οποίες δεν γνωρίζω κι εγώ επακριβώς) όρισαν ότι ένας από τους δύο ΠΡΕΠΕΙ να μείνει στο σπίτι μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά (είναι πολύ μικρά ακόμα). Τα έβαλαν κάτω, τα συζητήσανε και στο δια ταύτα είδαν ότι συνέφερε/βόλευε/'ήθελαν να μείνει ο άντρας "πίσω" στη δουλειά του και να κάτσει σπίτι ενώ η γυναίκα είναι αυτή που εδώ και 2 χρόνια (και για τα επόμενα 2 τουλάχιστον) θα δουλεύει. Η - γερμανίδα- πεθερά το βρήκε οκ, και δεν έχει αντιδράσει σε αυτό (ότι ο γιος της δλδ θα ... τρέφεται να το πω... άκομψα, από τη σύζυγο). Βρείτε μου ΜΙΑ ελληνική οικογένεια στην οποία απο ΕΠΙΛΟΓΗ και όχι από κάποια ανάγκη (πχ αναπηρία/αρρώστια συζύγου) συμβαίνει αυτό και εγώ τα δέχομαι ασυζητί όλα περί γυναικείου ονειρου κτλ...

Νομίζω ότι δεν υπάρχει όμως... Αν κάποιος πρέπει να μείνει σπίτι ανάμεσα σε 2 εξίσου ικανούς συζύγους είναι πάντοτε η γυναίκα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Θυμάστε μια ταινία με την Julia Roberts πριν κάποια χρόνια που ήταν καθηγήτρια σε κάποιο λύκειο θηλέων και προσπαθούσε να πείσει μια πολύ καλή μαθήτρια να μην γίνει μόνο κυρία του κυρίου και να ακολουθήσει τον αραβωνιαστικό αλλά να πάει να σπουδάσει νομική? (έπαιζε και η Kirsten Dunst στην ταινία γμτ δεν θυμάμαι πως την λένε !) και τέσπα η "καλή μαθήτρια" αποφάσισε να μην σπουδάσει και να ακολουθήσει τον αγαπημένο της και η J.Roberts θεωρούσε ότι "πετάει" τη ζωή της και η μαθήτρια της είχε πει ότι [σε ελεύθερη μετάφραση] "οκ, μπορεί εσύ να νομίζεις αυτό αλλά εμένα είναι επιλογή μου να γίνω κυρία του κυρίου και αυτό με κάνει ευτυχισμένη" (και μετά τα βρήκαν και είχε γλυκανάλατο φινάλε αλλά άσχετο αυτό)

Νομίζω ότι κάπου εκεί έγγυται η όποια διαφωνία όσων ... διαφωνούμε . Στο ότι δλδ κάποιοι από έμας (κι εγώ μαζί ομολογώ) δεν μπορώ να ... δεχτώ ας πούμε ότι ενώ κα΄ποιος έχει ικανότητες να πάει ψηλά επιλέγει να βάλει ένα άνω φράγμα στον εαυτό του (σσ. "ψηλά" δεν είναι απαραίτητα να ... ανοιξει πολυεθνική! Ένας πολύ καλός καθηγητής, ή οχ ένας πολύ καλός πωλητής μπορεί να είναι το όνειρο κάποιου πχ!) κατώτερο των δυνατοτήτων του χωρίς "προφανή" λόγο. Και γιατί είναι κατά κόρον οι γυναίκες (τουλ στην Ελλάδα) που βάζουν τέτοια φραγματα στον εαυτό τους... Είναι όντως το όνειρο ή μας επηρεάζουν?

Θα σας πω ένα πραγματικό παράδειγμα.. Η αδελφή μου είναι παντρεμένη με γερμανό. Ο αδελφός του άντρα της είναι παντρεμένος και έχουν 2 παιδιά με τη γυναίκα του μικρά. Οι συνθήκες (τις οποίες δεν γνωρίζω κι εγώ επακριβώς) όρισαν ότι ένας από τους δύο ΠΡΕΠΕΙ να μείνει στο σπίτι μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά (είναι πολύ μικρά ακόμα). Τα έβαλαν κάτω, τα συζητήσανε και στο δια ταύτα είδαν ότι συνέφερε/βόλευε/'ήθελαν να μείνει ο άντρας "πίσω" στη δουλειά του και να κάτσει σπίτι ενώ η γυναίκα είναι αυτή που εδώ και 2 χρόνια (και για τα επόμενα 2 τουλάχιστον) θα δουλεύει. Η - γερμανίδα- πεθερά το βρήκε οκ, και δεν έχει αντιδράσει σε αυτό (ότι ο γιος της δλδ θα ... τρέφεται να το πω... άκομψα, από τη σύζυγο). Βρείτε μου ΜΙΑ ελληνική οικογένεια στην οποία απο ΕΠΙΛΟΓΗ και όχι από κάποια ανάγκη (πχ αναπηρία/αρρώστια συζύγου) συμβαίνει αυτό και εγώ τα δέχομαι ασυζητί όλα περί γυναικείου ονειρου κτλ...

Νομίζω ότι δεν υπάρχει όμως... Αν κάποιος πρέπει να μείνει σπίτι ανάμεσα σε 2 εξίσου ικανούς συζύγους είναι πάντοτε η γυναίκα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Angie_Ann]

Πολύ καλό το ποστ σου ΧΡΖ και νομίζω ότι είναι αντιπροσωπευτικό για το πόσο πίσω είμαστε σε αυτόν τον τομέα και πως είναι καιρός οι αντιλήψεις να αλλάξουν. Γενικότερα συμφωνώ απόλυτα με όσα έχουν ειπωθεί στα τελευταία ποστ μόνο που θα ήθελα να προσθέσω ότι δεν πρέπει να γινόμαστε και ακραίοι.

Για μένα μόνο η επαγγελματική επιτυχία δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο είτε είσαι άντρας είτε είσαι γυναίκα. Θεωρώ ότι εξίσου σημαντικό είναι να νιώθεις ολοκληρωμένος από τις ανθρώπινες επαφές σου είτε ερωτικές είτε φιλικές με το να αξιοποιήσεις τις δυνατότητες σου και να κάνεις καριέρα. Δηλαδή όταν φαντάζομαι τον εαυτό μου επιτυχημένο να εργάζομαι στην έρευνα και να τα πηγαίνω καλά αξιοποιώντας το μυαλό μου αν είμαι μόνη για μεγάλο χρονικό διάστημα και δεν έχω με ποιον να μοιραστώ τη χαρά μου δεν μπορώ να με φανταστώ πραγματικά ευτιχισμένη, μόνο επιφανειακά. Επίσης δεν μου αρέσει να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου, θεωρώ το σεξ πολύ σημαντικό στη ζωή μου και το ίδιο δυστυχισμένη θα νιώθω με το να περιοριστώ σε ένα σπίτι και δεν μπορώ να ασχοληθώ με την καριέρα μου και με το να είμαι μόνη μου και να απέχω από το σεξ για πολύ καιρό.

Με τον ίδιο τρόπο αν είσαι καλά μόνο στον ερωτικό τομέα δεν νομίζω ότι μπορείς να νιώθεις ολοκληρωμένος. Το να είσαι δημιουργικός είναι μέρος του να είσαι άνθρωπος όπως και τον να είναι κοινωνικός.

Αυτό που χρειάζεται είναι ισορροπία και απελευθέρωση από τα ηλίθια κοινωνικά ταμπού σε όλους τους τομείς. Άλλωστε βλέποντας ότι υπάρχουν αρκετές κοπέλες που δεν ονειρεύονται να παντρευτούν με άσπρο νυφικό και να ανοίξουν σπιτικό κτλ κτλ πιστεύω ότι και η επιλογή συντρόφου που θα κάνουν θα είναι τέτοια ώστε όταν θα έρθει η στιγμή να συζήσουν με αυτόν δεν θα ακολουθούν το καθιερωμένο ελληνικό κοινωνικό πρότυπο.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Γίδι]

Θα σας πω ένα πραγματικό παράδειγμα.. Η αδελφή μου είναι παντρεμένη με γερμανό. Ο αδελφός του άντρα της είναι παντρεμένος και έχουν 2 παιδιά με τη γυναίκα του μικρά. Οι συνθήκες (τις οποίες δεν γνωρίζω κι εγώ επακριβώς) όρισαν ότι ένας από τους δύο ΠΡΕΠΕΙ να μείνει στο σπίτι μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά (είναι πολύ μικρά ακόμα). Τα έβαλαν κάτω, τα συζητήσανε και στο δια ταύτα είδαν ότι συνέφερε/βόλευε/'ήθελαν να μείνει ο άντρας "πίσω" στη δουλειά του και να κάτσει σπίτι ενώ η γυναίκα είναι αυτή που εδώ και 2 χρόνια (και για τα επόμενα 2 τουλάχιστον) θα δουλεύει. Η - γερμανίδα- πεθερά το βρήκε οκ, και δεν έχει αντιδράσει σε αυτό (ότι ο γιος της δλδ θα ... τρέφεται να το πω... άκομψα, από τη σύζυγο). Βρείτε μου ΜΙΑ ελληνική οικογένεια στην οποία απο ΕΠΙΛΟΓΗ και όχι από κάποια ανάγκη (πχ αναπηρία/αρρώστια συζύγου) συμβαίνει αυτό και εγώ τα δέχομαι ασυζητί όλα περί γυναικείου ονειρου κτλ...

Νομίζω ότι δεν υπάρχει όμως... Αν κάποιος πρέπει να μείνει σπίτι ανάμεσα σε 2 εξίσου ικανούς συζύγους είναι πάντοτε η γυναίκα...

Στη Γερμανία υπάρχει και από το κράτος η λεγόμενη Erziehungsurlaub< δηλαδή είναι πολύ σύνηθες και επιχορηγείται, ο ένας γονιός να αποσύρεται από την εργασία του, για να μεγαλώσει τα παιδιά...

Κοινώς, ΔΕΝ είναι μόνο κοινωνικό φαινόμενο. Για να πάρει κι εδώ ο ένας γονιός λεφτά από το κράτος, να δούμε.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Resident Evil]

Στη Γερμανία υπάρχει και από το κράτος η λεγόμενη Erziehungsurlaub< δηλαδή είναι πολύ σύνηθες και επιχορηγείται, ο ένας γονιός να αποσύρεται από την εργασία του, για να μεγαλώσει τα παιδιά...

Κοινώς, ΔΕΝ είναι μόνο κοινωνικό φαινόμενο. Για να πάρει κι εδώ ο ένας γονιός λεφτά από το κράτος, να δούμε.

Nαι βρε Γιδάκι (δεν το ήξερα αυτό που λες αλλά καλό ακούγεται ) το θέμα όμως είναι ότι ακόμα και αν δινόταν αυτό το επίδομα νομίζω (εγώ δεν ξέρω οι άλλοι ) ότι θα ήταν αυτονόητη η επιλογή "η γυναίκα θα το πάρει το επίδομα και θα κάτσει σπίτι" και όχι "ας δούμε ποιος από τους δύο θα πάρει το επίδομα και θα κάτσει σπίτι"...

Α, btw να πω ότι δεν μιλάμε για μια αδιάφορη μάνα που άφησε στο έλεος του κόσμου τα παιδιά της και δεν ασχολείται μαζί τους και τα παιδιά μάνα δεν έχουν μόνο πατέρα .. Τουναντίον... αφήστε που είναι και μια ευκαιρία να γνωρίσουν τα παιδιά τον πατέρα τους και να μην εμφανίζεται το φαινόμενο που πολλάκις έχω δει, γνωστό και ως "ο μπαμπάς μου, αυτός ο άγνωστος" (που όμως με φορτώνει παιχνίδια αλλά αμφιβάλλω αν ξέρει τις παιδικές αρρώστιες που πέρασα)<-- όχι ο δικός μου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Giovanna]

χμ, ονειρο.... ναι...

λοιπον εμενα το δικο μου δεν μοιαζει με το αυτο του πριγκηποπουλου.
αλλα..(τωρα μενουμε λιγο μ@αλακες, ακουστε)
...καθε φορα που το βλεπω στο περιβαλλον μου, το ζηλευω λιγο.
πολυ συχνα (ειδικα τον τελευταιο μηνα ) βλεπω κατι σουπερ ουαου ζευγαρια, με δυο ξανθομπαμπουρικα μωρα, ο αντρας με σουπερ λεφτα,κοτερα, τρελα ζυγωματικα και κοιλιακους, να ειναι τελειος στο θαλασσιο σκι αλλα να προτιμα το τενις με advanced αντιπαλους, και την κυρα του με τελειο μανικιουροπεντικιουρ,κουκλαρα, κορμι γοργονας κι ας εβγαλε δυο αγγελουδια, να μιλαει αριστα 6 γλωσσες και να εχει υπηρετριες στα εξοχικα στο παρισι, στο λονδινο και στη μοσχα. αυτο στην τανζανια δεν εχει υπηρετες, αλλα μου αρκει που ακουω για τα σαφαρι που κανουν..
χμ... καταλαβαινετε... μου ρχεται λιγο ο ουρανος σφοντυλι, προς στιγμην...

ομως αυτο που η Gio θα ηθελε, ειναι ουσιαστικα αυτο που ΗΔΗ εχει...
σε εμβρυακο επιπεδο μεν, αλλα ναι... υπαρκτο...
γιαυτο ειμαι ευτυχισμενη ηδη

υπαρχει καποιος που με αγαπαει πολυ...
υπαρχουν ανθρωποι στη ζωη μου αγαπαω και εγω, παρα πολλοι, και ειναι υγιεις...
υπαρχουν οι προοπτικες για οικονομικη ανεξαρτησια και γενικη ευδαιμονια... ισως στο οικονομικο να θελα ενα καλυτερο σπρωξιμο, αλλα γενικα ειμαι ευχαριστημενη..
οσο για ενα μωρο, αυτο ειναι που με τρελαινει πολυ. η οικογενεια! σιγουρα θα γινει καποια στιγμη, το θελω πολυ αλλωστε


σας μπερδεψα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Sunrise]

...καθε φορα που το βλεπω στο περιβαλλον μου, το ζηλευω λιγο.
πολυ συχνα (ειδικα τον τελευταιο μηνα ) βλεπω κατι σουπερ ουαου ζευγαρια [....]

Bρε Gio που τριγυρνάς τελευταία και τα βλέπεις τόσο συχνά όλα τούτα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Iduna]

Εγώ που είμαι στην εφηβεία, δεν ονειρεύομαι τον τέλειο άντρα που θα τον παντρευτώ και τα παιδιά που θα κάνω. Τέλειο σπίτι και οικονιμικές δυνατότητες ίσως και να με απασχολούν. Αν και τα δικά μου όνειρα δεν έχουν να κάνουν με όλα αυτά. Το θέμα είναι οι βάσεις που θα έχω τώρα (κι εγώ και η κάθε κοπέλα). Δεν ξέρω πόσες γυναίκες το εκπλήρωσαν αυτό το όνειρο και δεν ξέρω αν τελικά ήταν αυτό που ήθελαν ή αν τις γεμίζει. Ίσως είχαν το αποτέλεσμα στο μυαλό τους και μόνο. Το αποτέλεσμα όμως έχει και κάποια προιόντα από πίσω του τα οποία θα ζήσουμε και πρέπει να είμαστε έτοιμες να τ' αντιμετωπίσουμε αν θέλουμε το αποτέλεσμα. Αλλά οκ ο καθένας αλλιώς ερμηνεύει την ευτυχία του και αλλιώς την χτίζει. Το παιδί, ο άντρας, το σπίτι είναι ατομικές ευτυχίες που φτιάχνουν τη ζωή μας. Η ζωή είναι η ευτυχία. Τη ζωή μας χτίζουμε μ'αυτά. Καλό είναι να κρατάμε μια σειρά προτεραιότητας στα όνειρα μας.
Ξέρω κοπέλες που σκέφτονται από τα 15 την στιγμή που θα βάλουν το νυφικό και ζωγραφίζουν τον άντρα τους. Για κάποιο λόγο τις βρίσκω μίζερες. Μην αναλογίζεσαι το μέλλον γιατί έρχεται σύντομα (Αινστάιν). Μετά θα είναι όλα στο μυαλό τους. Ίσως γι'αυτό και να φαίνονται μίζερες στα μάτια μου.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Corpse Bride]

Δεν εχω φανταστει ποτε ως παιδι τον γαμο μου, δεν ειχα ποτε το ονειρο για ευτυχισμενη οικογενεια. Ποτε δεν ειχα και το παθος να ειμαι 12 ωρες στη δουλεια μου, και αν μου συμβει να χω οικογενεια να μην εχω χρονο να τη δω.

Γνωριζω γυναικες που ζουν ως κυριες του κυριου, αλλα στο χερι της καθεμιας ειναι να μην ειναι μονο αυτο, ακομη κι αν δεν εργαζεται για καποιο διαστημα. Ειναι πολυ διαφορετικο να βλεπεις μια νοικοκυρουλα παραδομενη στην κουζινα της και το ταισμα των παιδιων της, απ'το να βλεπεις μια γυναικα που παρ'οτι δεν μπορει να εργαζεται(γιατι δεν εχει παππουδες να της κρατανε τα παιδια, γιατι δεν εχει την ανεση για μπειμπισιττερ η δεν ξερω γω τι αλλο) ψαχνεται. Ωστοσο αν και η πρωτη κατηγορια φαινεται καπως, δεν ειναι της προτιμησης μου λεω να μην πω τιποτα, γιατι δεν ξερεις τι λουζεσαι τελικα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.