Το πιο κουλο μου χει τύχει στην Κωνσταντινούπολη. Είχα πάει εκεί για μία βδομάδα και γινόταν το εξής.
Σου έφερναν το λογαριασμό μέσα σε μία δερμάτινη θηκούλα, (που έμοιαζε με τη θήκη του διπλώματος αυτοκινήτου). Την άνοιγες και έβλεπες την αποδειξούλα. Ε εκεί άφηνες και τα χρήματα και ερχόταν ο σερβιτόρος και τα έπαιρνε. Ε, που λέτε, εκεί, έχουν το εξής σύστημα. Όταν έρχεται ο σερβιτόρος να πάρει τα χρήματα, ανοίγει τη θηκούλα. Αν έχεις βάλει παραπάνω, δηλαδή του χεις βάλει και tip, τότε σου πετάει ένα "Ευχαριστώ" στα τούρκικα. Αν δεν του έχεις βγάλει, ΠΑΙΔΙΑ ΜΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ, σου κανει μία απίασια γκριμάτσα, του στυλ ότι είσαι τσιφούτης. Ουσιαστικά, σου ασκεί ψυχολογικό πόλεμο.
Ε όταν πήγαμε εμείς, μας είχε λίγο ενοχλήσει που κανείς δεν μιλούσε Αγγλικά. Μιλούσαν κάποια Ελληνικά βέβαια, όλες τις κοπέλες μας έλεγαν Μαρία, Κατερίνα κτλ. Ε προσπαθούσα να συνεννοηθώ στα Αγγλικά (δυστυχώς Τούρκικα δεν μιλάω) και ο σερβιτόρος μου έλεγε ασταμάτητα "No English!". Ε κι εμείς δεν αφήσαμε τίποτα. Καθόλου δεν το μετανιώνω..
Τώρα γενικά βρε παιδιά, εγώ λίγο διχάζομαι. Ο καλος μου αφήνει πάντα 1-2€. Εγώ στη σχολή είχα μία φίλη που δούλευε σερβιτόρα και έβγαζε πάααααααααρα πολλά λεφτά. Δηλαδή κανείς μας δεν έβγαζε τόσα. Και μας έλεγε ότι ήταν από τα φιλοδωρήματα. Δεν ξέρω, παίρνουν ήδη ένα μισθό οι σερβιτόροι, κι εμείς παίρνουμε μόνο ένα μισθό. Γιατί εκείνοι να παίρνουν φιλοδώρημα?
Πάντα αφήνω κάτι, συνήθως 50 λεπτά ή 1 Ευρώ, αλλά δεν θέλω να νιώθω ότι ΠΡΕΠΕΙ να το κάνω ή ότι είμαι τσιφούτο αν δεν το κάνω. Δεν έχουμε κάποια υποχρέωση, κι ας έχει γίνει παράδοση.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.