...
[4] Εκτελέσθηκε τον Αύγουστο του 1948 παρά την δεύτερη έγγραφη δήλωσή του:... ότι ορκίστηκα στο κόμμα πως με το το αίμα μου
γ[›] θα ξεπλύνω το στίγμα αυτό, κατ΄εντολήν της πολιτικής ηγεσίας του ΔΣΕ και ύστερα από σοβαρή ήττα με την κατηγορία της ασύγγνωστης αμέλειας καθήκοντος στον τομέα της ευθύνης του στον Γράμμο.
[5]
..Στις αρχές του Μαρτίου 1943 έκανε την εμφάνισή της στα ορεινά του
Βοΐου και Καστοριάς και τρίτη ομάδα ενόπλων στην οποία συμπεριλαμβάνονταν και μη κομμμουνιστές έφεδροι αξιωματικοί που πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο, όπως ο Άγγελος Κιουρτσιδάκης, προϊστάμενος της Αγρονομίας Καστοριάς, ο Κωνσταντίνοις Ζήσης, νομομηχανικός Καστοριάς και ο Θεόδωρος Σιδηρόπουλος ταμειακός υπάλληλος από τη
Βροντή Βοΐου καθώς και μέλη του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, όπως ο Γεώργιος Γιαννούλης, ο Αριστοτέλης Χουτούρας (Αρριανός), ο Νικόλαος Θεοχαρόπουλος (Σκοτίδας) και ο Αντώνιος Αντωνόπουλος ή Περικλής Γραμματεύς της Περιφερειακής Επιτροπής του ΚΚΕ Καστοριάς.
[11]Μετά το επιτυχυμένο εγχείρημα της
Σιατίστης (5-6 Μαρτίου 1943) μόλις έγιναν αντιληπτές
οι προσπάθειες των Κομμουνιστών να θέσουν τις ομάδες υπό τις διαταγές και το έλεγχό τους ήρθε και η πρώτη ρήξη.
[12]Σε διάστημα μικρότερο των δύο εβδομάδων τον Απρίλιο του 1943 ο ένας μετά τον άλλο ή ομαδικά
οι μη κομμουνιστές αρχηγοί και οι άνδρες τους είτε εξολοθρεύτηκαν είτε εγκατέλειψαν τον αγώνα νικημένοι και αποσύρθηκαν. Ο Κιουρτσιδάκης και ο Ζήσης συνελήφθησαν στο
Μελάνθιο της Καστοριάς, δικάσθηκαν από ανταρτοδικείο με την κατηγορία της συνεργασίας με τον εχθρό και
εκτελέστηκαν στο
Νεστόριο. Ο Σιδηρόπουλος επικεφαλής ισχυρής δυνάμεως Ανταρτών φονεύθηκε στο χωριό του Βοϊου
Αυγερινός Κοζάνης παγιδευμένος από τις απατηλές υποσχέσεις του Αρριανού, με τον οποίο τον συνέδεε φιλία, ότι θα προσπαθούσε να εξομαλύνει τις διαφορές του με το ΕΑΜ. Ένα πρωϊ του Απριλίου δέχτηκαν σφρδρά και αιφνιδιαστικά πυρά αυτός και οι καταυλισμένοι άνδρες του. Πολλοί, μεταξύ αυτών και ο Σιδηρόπουλος,
έπεσαν χωρίς να προβάλουν αντίσταση, ενώ οι υπόλοιπο διέφυγαν και διαλύθηκαν.
[13] ^ β: Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, τόσο ο Βαφειάδης όσο και ο Γιαννούλης επιθυμούσαν να θέσουν υπό τον έλεγχο τού νεοσύστατου Γενικού Αρχηγείου του ΔΣΕ
τους Σλαβομακεδόνες Νοφίτες που δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα στο ΚΚΕ[14] το οποίο αντιμετώπιζε το δίλημμα να καταγγείλει την αυτονομιστική τους δράση και να επισύρει έτσι την οργή των Γιουγκοσλαβικών Κομμουνιστών ή να επιβάλει τη γραμμή του επί του Μακεδονικού
στους ανοικονόμητους αυτούς συναγωνιστές και να τους χρησιμοποιήσει για την προαγωγή των σκοπών του.
[15]
^ γ: Μερικές χαρακτηριστικές εγγραφές στο Ημερολόγιου του δείχνουν τις προσπάθειές του να πείσει την καθοδήγηση του κόμματος για τις προθέσεις του: Στις 21 Ιουλίου 1946
εκτέλεση 9 εθελοντών χωροφυλάκων στην
Κοτύλη Καστοριάς την ημέρα του Δημοψηφίσματος για το Πολίτευμα,
[16]στις 11 Σεπτεμβρίου και στις 16 του ιδίου μήνα
εκτέλεση του προέδρου της
Λυκόραχης [Γράμμου] και κατάσχεση της περιουσίας του προέδρου της Κοτύλης
[17] στις 31 Δεκεμβρίου
τουφεκίζουμε τον Βάγιο Σιδέρη από την
Κερασώνα[Καστοριάς] πράκτορα της Ιντέλιτζενς Σέρβις, πληροφοριοδότης,
[18] στις 15 Ιανουαρίου 1947
εκτελέσαμε τον Θεόδωρο Σινάνη
και τη γυναίκα του από το χωριό
Χρυσή,
[19] στις 21 του ιδίου μήνα
ανατινάχτηκαν δύο αυτοκίνητα στο δρόμο Τσοτύλι-Νεάπολη, τον ένα ήταν γεμάτο χωρικούς από τα χωριά που άδειαζαν και το άλλο στρατιώτες.
^ δ: Για το επεισόδιο του "43 σε έκθεσή του προς Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ (15 Δεκ.1947) ο Γεώργιος Γιαννούλης αναφέρει:..τιμωρήθηκα με κομματική μομφή και [δυσανάγνωστη λέξη], γιατί δεν κράτησα αποφαστική στάση απέναντι στην αντίδραση σε στιγμή κρίσιμη... δεν ήμουν προδότης μα ούτε σκέφτηκα έστω και προς στιγμή να ταχθώ αντιμέτωπος στο Κόμμα
[20]