Δεν ξέρω αν έχω κατάθλιψη ή οχι... Εδώ και μερικές εβδομάδες πάντως δεν νιώθω καλά. Στην αρχή είχα συμπτώματα άγχους.. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ένιωθα ένα βάρος στο στήθος κι οτι μου κοβόταν η ανάσα, συχνά με έπιανε πανικός ενώ γενικά είμαι εξαιρετικά ψύχραιμος άνθρωπος.. Έπειτα άρχισα να γίνομαι επιθετική και νευρική, εκνευριζόμουν χωρίς συγκεκριμένο λόγο. Τον τελευταίο καιρό ξαπλώνω το βράδυ να κοιμηθώ και δεν με παίρνει ο ύπνος. Αρχίζω τότε και σκέφτομαι διάφορα πράγματα που είτε με κάνουν να εκνευρίζομαι είτε να νιώθω άσχημα με τον εαυτό μου και να βάζω τα κλάματα. Χτες και σήμερα νιώθω τεράστια θλίψη. Χτες σχεδόν όλη τη μέρα έκλαιγα, με αποτέλεσμα σήμερα να δω οτι έσπασε κι ένα αγγείο στο μάτι μου. Νιώθω το κεφάλι μου να θέλει να σπάσει, μου ρχονται δάκρυα στα μάτια με το παραμικρό. Νιώθω τύψεις για το οτιδήποτε και αισθάνομαι πολύ άσχημα με τον εαυτό μου.
Και για όλα αυτά δεν υπάρχει κανένας προφανής λόγος. Δεν θεωρώ οτι μου λείπει κατι από τη ζωή μου. Δεν είχα κάποια απώλεια πρόσφατα. Δραστηριότητες που παλιότερα με ανέβαζαν, όπως το θέατρο, τώρα πια μου φαίνονται κι αυτές σαν εμπόδιο, μου δημιουργούν άγχος αντί για χαρά.
Έχω περάσει περιόδους κατάθλιψης, αλλά τότε υπήρχε λόγος, όπως επίσης τότε σκεφτόμουν έντονα τον θάνατο ενώ τώρα αυτό το ενδεχόμενο δεν υπάρχει στο μυαλό μου. Δε νιώθω οτι θέλω να τα παρατήσω, νιώθω οτι δεν μπορώ να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου, οτι δεν είμαι ικανή πλέον να το κάνω...
Δεν ξέρω πώς να βγω απ αυτή τη δίνη που με τραβάει σιγά σιγά προς τα μέσα, δεν ξέρω πώς θα ξεφύγω από αυτό. Και όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο αγχώνομαι και μου φαίνεται ακόμα πιο δύσκολο...
Αν το έχει περάσει κάποιος, ή αν μπορεί να μου πεί έναν τρόπο, όποιος κι αν είναι, για να το παλέψω, ας μου στείλει, πραγματικά, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι μόνη μου... Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας...
