Τώρα μ' αυτό το σύμφωνο τα πάντα αλλάζουν. Το ΚΚΕ δηλώνει δημόσια ότι έκανε λάθος και ότι δεν ήταν σωστές οι προηγούμενες εκτιμήσεις του και η προηγουμένη πολιτική του. Η Γαλλία και η Αγγλία δεν είναι δημοκρατικά και φιλειρηνικά έθνη, αλλά ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες που καταπιέζουν έθνη και λαοΰς. Δεν είναι οι γερμανοί και ιταλοί φασίστες που προκαλούν και επιδιώκουν τον πόλεμο, αλλά οι Αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές. Ο Μεταξάς δεν είναι πουλημένος στους Γερμανούς, αλλά στους Αγγλογάλλους και σ' αυτούς ξεπουλάει τη χώρα. Δεν είναι ο ιταλικός φασισμός που απειλεί τη χώρα, αλλά ο Μεταξάς προκαλεί τους Ιταλούς και επιδιώκει τον πόλεμο. Αυτά γράφονται στο «Μανιφέστο της Κ.Ε. του ΚΚΕ» και δημοσιεύονται στον «Ριζοσπάστη» της 2 του Μάη 1940. Υπάρχει και στα «40 Χρόνια τον ΚΚΕ» σελ. 460-466. Θα παραθέσουμε μερικά αποσπάσματα:
«Το πέρασμα της βασιλομεταξικής δικτατορίας στην υπηρεσία των Αγγλογάλλων, συντελούμενο μέσα στις συνθήκες της έντασης των σχέσεων τον με την Ιταλία σημαίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, πρόσκληση προς τους ιμπεριαλιστές να βγάλουν τα μάτια τους πάνω στα ελληνικά εδάφη... Όχι μονάχα δεν παίρνει η δικτατορία κανένα μέτρο για να ασφαλίσει την ειρήνη του λαού μας, μα με τους τυχοδιωκτισμούς προκαλεί την ιταλική εισβολή... Την ώρα αυτή βρίσκει κατάλληλη η δικτατορία για να ξεπουλήσει τη χώρα μας στους υποκινητές τον πολέμου Αγγλογάλλους. Στους Αγγλογάλλους για να μας βάζουν τους ίδιους να προκαλούμε επίθεση της Ιταλίας κατά της χώρας μας... Να γιατί η δικτατορία μας σπρώχνει συνειδητά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Να γιατί η δικτατορία πάει η ίδια να προκαλέσει ιταλική εισβολή και να μας στείλει ύστερα να σκοτωθούμε για το χατήρι των αφεντικών της...».
Και εκείνο που προτείνει το ΚΚΕ με το ίδιο αυτό «Μανιφέστο» για να σωθεί η χώρα είναι να ζητήσουμε την προστασία της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό έχουν κάνει μας λέει και άλλα κράτη και το έχουνε πετύχει. Κανείς δεν τολμάει να τα αγγίξει γιατί όλοι τρέμουν τη Σοβιετική Ένωση. Αυτό πρέπει να κάνουμε και εμείς. Να το κύριο απόσπασμα απ' αυτή τη σωτήρια για τη χώρα μας πρόταση:
«...Ποια μέτρα παίρνει σήμερα η βασιλομεταξική κυβέρνηση για να αποσοβήσει την ιταλική εισβολή την ώρα που η Ιταλία απέδειξε πως δεν τολμά να έρθει σε σύγκρουση με την ΕΣΣΔ, την ώρα που είναι πεντακάθαρο πως η συνεργασία με τα φιλειρηνικά Βαλκάνια και η βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης θα μας εξασφάλιζαν την ειρήνη και την ανεξαρτησία μας; Όχι μονάχα αντιδρά με λύσσα σε κάθε φιλειρηνική πρωτοβουλία που προέρχεται από τη Σοβιετική Ένωση. Όχι μονάχα διακόπτει και την οικονομική ακόμα επαφή με την ΕΣΣΔ την ώρα πον η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία εξασφαλίζουν την ευημερία τους προσανατολιζόμενες οικονομικά προς την πλούσια και μεγάλη αυτή χώρα...».
Αφού λοιπόν το Μανιφέστο καταγγέλλει τους Άγγλους και τους Γάλλους ιμπεριαλιστές που υποκινούν τον πόλεμο και την κυβέρνηση Μεταξά που προκαλεί τους Ιταλούς καταλήγει σ' αυτήν τη σωτήρια για την Ελλάδα πρόταση: «Να κάνουμε ότι έκαναν η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία, και σώθηκαν, να θέσουμε τον εαυτό μας υπό την προστασία της ΕΣΣΔ». Αλλά η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία όταν γραφόταν το «Μανιφέστο», είχαν ήδη προσχωρήσει στον Χίτλερ. Δεν το ήξερε αυτό το ΚΚΕ; Ασφαλώς το ήξερε, όπως το ήξερε και το ξέρει όλος ο κόσμος.
Το ΚΚΕ τότε, όπως και όλα τα Κ.Κ. του κόσμου είχε πάρει στα σοβαρά το σύμφωνο Στάλιν-Χίτλερ, είχε πιστέψει στη σταθερότητά του και στη μονιμότητα του και δεν έκανε διάκριση ανάμεσα στο ένα και στο άλλο σκέλος της συμμαχίας. Τα από χρόνια ρομποτοποιημένα μέλη του, που πάντα δίχως αντίρρηση δέχονταν όλες τις αλλαγές της πολιτικής του ΚΚΕ, αυτή τη φορά η συμμαχία με το φασισμό, τους φάνηκε κάπως παράξενη και δυσκολοχώνευτη. Αλλά μόνο για λίγο. Πολύ γρήγορα όχι μόνο πείστηκαν για την ορθότητα της πολιτικής του Στάλιν, αλλά έγιναν, λυσσαλέοι αντίπαλοι των Άγγλων και Γάλλων και ενθουσιώδεις υπερασπιστές των αδικημένων από τη μοιρασιά της λείας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο Ιταλίας και Γερμανίας. Έβρισκαν κοινά σημεία και ιδεολογική συγγένεια με το ναζιστικό κόμμα. Π.χ. και αυτό ήταν εργατικό και σοσιαλιστικό. Μιλούσαν για μια συγκυριαρχία του κόσμου από τους δυο μεγάλους άνδρες, τους πιο μεγάλους της ιστορίας, του Στάλιν και του Χίτλερ. Στίς φυλακές οι σταλινικοί κρατούμενοι ήταν γεμάτοι χαρά και ενθουσιασμό για τις νίκες των δύο συνεταίρων, της Γερμανίας και της Ρωσίας και θεωρούσαν δικές τους αυτές τις νίκες.
