Στα χρόνια που μαζί με τον σύντροφό μου ήμασταν οι μόνοι καπνιστές στην παρέα 10 φίλων που δεν κάπνιζε κανείς άλλος (ορισμένοι μάλιστα δεν ανέχονταν τον καπνό του τσιγάρου ούτε σε εξωτερικούς χώρους), ουδέποτε δώσαμε αφορμή για παρατήρηση, γιατί υπάρχει σεβασμός στο συνάνθρωπο που δεν καπνίζει. Απλώς βγαίναμε έξω τον χειμώνα (ακόμα και στα σπίτια τους όταν πηγαίναμε και μας έλεγαν δεν πειράζει και να καπνίσουμε μέσα), ενώ το καλοκαίρι σε καφετέριες και ταβέρνες, φροντίζαμε να μην καθόμαστε κοντά σε αυτούς που δεν μπορούσαν ούτε υποψία οσμής καπνού, έστω και σε ανοιχτούς χώρους.
Πλέον εδώ και ένα χρόνο το έχουμε γυρίσει στο άτμισμα (που σημαίνει οτι, κατά τη διάρκειά του, δεν παράγονται προϊόντα καύσης καπνού) και οι φίλοι μας όχι μόνο το καλοδέχτηκαν (μπορούμε να χρησιμοποιούμε το ηλεκτρονικό μας τσιγάρο βρισκόμενοι δίπλα τους, χειμώνα-καλοκαίρι), αλλά ακόμα και στους πιο φανατικούς "αντι", το- φευγαλέο στην όσφρηση- άρωμα του ατμού αρέσει.
Βέβαια δεν απενοχοποιώ εντελώς το ηλεκτρονικό τσιγάρο, αλλά σε σύγκριση με το συμβατικό, μου φαίνεται απείρως πιο αβλαβές (κατ'αρχήν είναι απαλλαγμένο από την πίσσα, που από μόνη της περιέχει μύρια καρκινογόνων ουσιών). Και έχουμε δει μεγάλη διαφορά (προς το καλύτερο εννοείται) στον οργανισμό μας.
Τώρα όποιος θέλει εντελώς καθαρό αέρα, δύσκολα θα βρει σε μια πόλη που η ατμόσφαιρά της βρίθει καυσαερίων και μικροσωματιδίων (ίσως στην κορυφή κάποιου βουνού, ξέρω γω).