Και ένα άλλο περιστατικό που θυμήθηκα τώρα αλλά τη πλήρωσε ο μικρότερος ξάδερφος μου άδικα. Είχαμε πάει στην άλλη μου τη γιαγιά για να μείνουμε όλη μέρα εκεί και να κοιμηθούμε και το βράδυ, η οποία γιαγιά είχε ένα βαζάκι γεμάτο με σοκολατάκια, που εγώ τα λιμπίστηκα. Αρπάζω το βάζο και πάω στο πίσω το μπαλκόνι σε μια γωνίτσα και τρώω σα το μοσχάρι, έρχεται και ο μικρός και με κοιτάει και του λέω άντε πάρε και εσύ και του δίνω 3-4 σοκολατάκια,και του λέω για να μη το καταλάβει η γιαγιά κρύψε τα χαρτάκια κάτω από το μαξιλάρι σου και πάει ο βλάκας και το κάνει. Μόλις τελείωσα και εγώ πάω και βάζω και τα δικά μου τα χαρτάκια κάτω από το μαξιλάρι του και πάω πλένομαι. Πως έρχεται μια φίλη της γιαγιάς για καφέ, βγάζει η γιαγιά το βαζάκι και πουθενά τα σοκολατάκια, μας φωνάζει και τους δύο στο σαλόνι, και βλέπει το μικρό μέσα στις σοκολάτες, και εγώ πεντακάθαρη τρώει της χρονιάς του και φωνάζει ότι δεν το έκανε αυτός και έφαγε πολύ λίγα, αλλά η γιαγιά που να ακούσει, στο τέλος τον πιστεύει όμως και του ζητάει και συγνώμη, εγώ εννοείται έκανα την ανήξερη..φτάνει το βράδυ πάει να μας βάλει στα κρεβάτια και βρίσκει κάτω από το μαξιλάρι του τα χαρτάκια και εκεί άρχισε και νέος γύρος με ξύλο γιατί η γιαγιά ανακάλυψε ότι και έφαγε τα σοκολατάκια, και έλεγε και ψέματα.
ΥΓ : Ο ξάδερφος μου μέχρι και σήμερα λέει την αλήθεια όταν το συζητάμε σε οικογενειακά τραπέζια, αλλά κανένας δεν τον πιστεύει