Φαίνεται ὅτι ἡ «Ἀραβικὴ ἄνοιξη» κτύπησε τὴν πόρτα καὶ τῆς Τουρκίας. Μία νέα «πορτοκαλὶ ἐπανάσταση» εἶναι πρὸ τῶν πυλῶν. Ἂν καὶ δὲν εἶμαι ὑποστηρικτὴς τοῦ ἰσλαμικοῦ καθεστῶτους τοῦ Ἐρντογάν (γιὰ τὴν ἀκρίβεια, κάθε καθεστὼς στὴν Τουρκία γιὰ μένα πρακτικὰ δὲν ἔχει διαφορὰ ὡς πρὸς τὴν Ἑλλάδα), θεωρῶ ὅτι ἂν πέσῃ ὁ Ἐρντογάν, τὰ πράγματα θὰ γίνουν πολὺ ἄγρια στὴν περιοχή. Ἕνα κεμαλικὸ στρατοκρατικὸ καθεστὼς θὰ εἶναι πολὺ πιὸ ἄγριο καὶ ἀπρόβλεπτο ἀπὸ ὅ,τι τὸ Ἰσλαμικὸ τοῦ Ἐρντογὰν ἔστω μὲ αὐτὸν τὸν παράλογο μεγαλοϊδεατισμὸ ποὺ τὸ διέπει. Τελείως ψυχρὰ πάντως ἂν τὸ δῶ, ὁ Ἐρντογὰν εἶχε δίκιο ποὺ ἀντέδρασε δυναμικὰ καθὼς αὐτὲς οἱ «διαμαρτυρίες» εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ προσπάθεια νὰ τὸν ῥίξουν. Οὐσιαστικὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι καρμπὸν ἀπὸ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2008 στὴν Ἑλλάδα, δὲν εἶναι καινούριο ἔργο.