Μια κοινωνία που διδάσκει τη βία.
Μια κοινωνία που μισεί τον εαυτό της, που δεν έχει τα κότσια να κοιτάξει τα μάτια της στον καθρέφτη.
Μια κοινωνία που διδάσκει την παθητικότητα και την αδιαφορία, την αποδοχή κάθε μορφής επιβολής της εξουσίας.
Μια κοινωνία που δεν έχει τίποτε να προσφέρει εκτός από την κατανάλωση ανούσιων αγαθών και που η μόνη της θεραπεία είναι το shopping therapy.
Μια κοινωνία που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάθλιψη.
Μια κοινωνία αποκομμένη από τη φύση και την ατέρμονη ροή της.
Μια κοινωνία κατασκευασμένη από τον Μαρκήσιο. Πιστέψτε με, όσοι δεν έχετε διαβάσει σχετικά, αυτοί οι τύποι ξέρουν να κάνουν τα θύματά τους να λατρεύουν το βασανισμό τους και να τον αποζητούν. Ο μαζωχισμός καλλιεργείται από τους σαδιστές και κυνικούς εξουσιαστές μας.
Μια κοινωνία που καταρρέει, σαν κάποιον που πέφτει από τον 100ο όροφο ενός κτηρίου. Πέφτει πέντε ορόφους και λέει "εντάξει, μέχρι εδώ δεν πάθαμε τίποτε" (μπορείτε να το εκλάβετε ως απάντηση σε όσους τα βρίσκουν όλα αυτά φυσιολογικά).
Μια κοινωνία παρακμής και απόγνωσης, χωρίς συναίσθημα, ωμή, που μόνο προκαλώντας πόνο στον εαυτό του μπορεί κανείς να αισθανθεί κάτι.
Μια κοινωνία unisex, όπου η ομοφυλοφιλία διδάσκεται από όλες τις μεριές, εδώ και δεκαετίες. Όπου οι ρόλοι των φύλων έχουν καταρρεύσει.
Μια κοινωνία εκμετάλλευσης, ανούσιας εργασίας, για την οποία πρέπει να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές, με χαμηλούς μισθούς και συντάξεις πείνας. Αλήθεια, πόση αισιοδοξία μπορεί κάτι τέτοιο να σου προκαλέσει; "Όταν θα φτάσουμε εμείς στα 65 θα μας εκτελούν, σκέφτονται τα παιδιά, για να μην καταρρεύσει το υποτιθέμενο ασφαλιστικό σύστημα".
Κι εμείς τι περιμένουμε είπαμε από τα παιδιά; Να μας μοιάσουν;;;
Αυτό κάνουν, μας μοιάζουν!!!