Πράγματι αγαπητέ Νικήτα, το πρώτο κομμάτι του ποστ σου ήταν γραμμένο από μένα.
Αρχική Δημοσίευση από Νικήτας:
Θυμάμαι μια φράση ... νομίζω του Nietzsche «Αυτός που δεν βάζει χαλινάρια στην καρδιά του κινδυνεύει να χάσει το κεφάλι του». Η λύση σε κάθε δίλειμμα συνήθως βρίσκεται στην υπέρβαση της αντίθεσης. Πχ άσπρο ή μαύρο; ... Απόχρωση του γκρίζου.
If you' re gonna die, die with your boots on!!
Θάνατος, είναι ναι θάνατος, όμως ποιος είναι αθάνατος;
Θα ξαναγράψω κάτι που έχω αναφέρει σε άλλο θέμα, με διαφορετική αυτή τη φορά έννοια. Κάποιος είχε ένα υπέροχο αρσενικό άλογο Mustang. Κάποιος άλλος τον ρώτησε: "Πώς κατάφερες να εξημερώσεις τούτο το περήφανο ζωντανό;" Εκείνος του αποκρίθηκε: "Δεν τον εξημέρωσα, θέλει και είναι μαζί μου". Αυτό ως ένα σχόλιο στο ζήτημα του μυαλού που πρέπει να βάλει χαλινάρια στην καρδιά, με δυσάρεστα πάντα αποτελέσματα. Δεν θα μπορούσαν τα δυο να συμβιώνουν μέσα σε μια σχέση αλληλοσεβασμού, αλληλοκατανόησης και αμοιβαίας αβρότητας; Μια συμβιωτική αντί για μια κυριαρχική σχέση; Ίσως τότε δεν κινδύνευε κανείς να χάσει το οτιδήποτε. Το μέτρο είναι κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη πολιτιστική και φιλοσοφική προσφορά του ελληνικού πολιτισμού στην ανθρωπότητα. Το μέτρο, όχι το μέτριο!
Θα ήθελα να πω ότι κατ' εμέ το γκρίζο δεν αποτελεί τη σύνθεση των αντιθέτων, αλλά μάλλον το συμβιβασμό τους. Το ασπρόμαυρο, μια χαοτική δηλαδή σύνθεση, όπου άλλοτε κυριαρχεί το Λευκό και άλλοτε το Μέλαν, σε ποσοστά που καθορίζονται από την Προσαρμογή (βλέπε θέμα
Τα Ταρώ πέρα από τη μαντική τους ιδιότητα), δηλαδή το σημείο όπου οι αντίρροπες δυνάμεις ισορροπούν και μηδενίζονται, αφού προηγουμένως συγκρουστούν. Με λίγα λόγια το γκρίζο δεν αποτελεί το μέτρο, αλλά το μέτριο.
Αρχική Δημοσίευση από Νικήτας:
Τα «στεγανά του εγώ» είναι οι συντεταγμένες του καθωσπρεπικού εαυτού μας. Τα όσα νομίζουμε για εμάς, τα όσα πιστεύουμε, τα όσα μας θεμελιώνουν και μας προσδιορίζουν. Η πρέζα «διαλύει» όλα τα δεδομένα, σε απογυμνώνει και σε σκοτώνει. Σε φέρνει αντιμέτωπο με το μηδέν. Ο μοναχός ζει κάτι κάτι ανάλογο. Εγκαταλείπει όλα τα κοινωνικά και ψυχολογικά θεμέλια της ύπαρξής του ... πεθαίνει κατά κόσμον ... και ζει εν Χριστώ. Διαλύει τη ζωή του όχι όμως σε κάποια μαύρη φλέβα αλλά στο αίμα του αναστημένου Χριστού. Γυμνός από όλα κρεμιέται μόνο από τον Θεό και ζει μόνο με Αυτόν, από Αυτόν και για Αυτόν. Η μόνη ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στον τελειωμένο πρεζάκια και στον άγιο μοναχό είναι ότι ο πρώτος τρέφεται υπαρξιακά μόο από την ηρωίνη ενώ ο μοναχός τρέφεται υπαρξιακά μόνο από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Κατά κόσμον είναι και οι δύο απόλυτα αποτυχημένοι.
Δεν ξέρω γιατί ο δρόμος της κατάργησης του εγώ πρέπει να περνά μόνο μέσα από μοναχικές πορείες. Η προσωπικότητα κατά τη γνώμη κάποιων ειδικών είναι η μεγαλύτερη φυλακή της ανθρώπινης ψυχής. Όλες οι εσωτερικές φιλοσοφικές σχολές, ανεξαρτήτως θρησκευτικής ή πολιτιστικής προέλευσης, θεωρούν την κατάργηση αυτή ως απαραίτητη προϋπόθεση για τη Θέωση ή έστω για τη Θέαση. Ωστόσο το "εγώ" μπορεί εύκολα να διαλυθεί μέσα στο "εμείς", συνεπώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Αυτό άλλωστε ήταν και το αρχικό νόημα του κοινοβιακού χριστιανισμού των πρώτων χρόνων. Πράγματι, ο Έρωτας έχει πολλά κοινά με το Θάνατο, γι' αυτό και η σύνδεση των δύο είναι έντονη στη λαϊκή παράδοση (Μ' αυτά τα χέρια σου τα δυο, σκάψε τη γης βαθιά να μπω, να μη σε βλέπω και πονώ). Είναι στ' αλήθεια ένας μικρός Θάνατος, όπου δύο ατελή και αδύναμα όντα πεθαίνουν για να γεννηθεί στη θέση τους μια ερμαφρόδιτη τετελειωμένη οντότητα, τόσο ισχυρή που κατά τη φιλοσοφική παράδοση κάνει και τους Θεούς ν΄ ανησυχούν για την εξουσία τους επάνω στους ανθρώπους.
"Γυμνός από όλα κρεμιέται μόνο από τον Θεό και ζει μόνο με Αυτόν, από Αυτόν και για Αυτόν" έγραψες, μιλώντας για το μοναχό. Πόσο εύκολα θα μπορούσαν αυτά να ειπωθούν και για τους Εραστές σε σχέση με το Θεό-Έρωτα; (βλέπε
σχετική κάρτα των Ταρώ). Θεωρώ ότι ο Έρωτας είναι μια από τις κύριες εκδηλώσεις του Θείου στο εκδηλωμένο σύμπαν (ενώ η Αγάπη μάλλον δεν είναι του κόσμου τούτου). Ο Πρωτομάστορας μας κατασκεύασε ικανούς να ερωτευόμαστε, χαράζοντας έτσι ένα από τα πολλά μονοπάτια που οδηγούν σε Αυτόν. Ας μην ξεχνούμε πως το όνομα Έρως είναι ένα από τα πολλά τετραγράμματα που περικλείουν το άφατο όνομα του Θεού, άφατο γιατί είναι αριθμός κι όχι πραγματικό όνομα.
Ο δρόμος της κατάργησης του εγώ μέσω του Έρωτα μπορεί, σε αντίθεση με τα όσα αναφέρει ο συνομιλητής για τον μοναχό αλλά και το πρεζόνι, να έχει ως αποτέλεσμα το να είναι κατά κόσμον και οι δυο απόλυτα επιτυχημένοι, αφού ο Έρωτας μας κάνει παραγωγικούς και γόνιμους, επηρεάζοντας θετικά όχι μόνο εμάς αλλά και τους γύρω μας. Άλλωστε, ποιος είπε πως για να δοθείς ανεπιφύλακτα στον Έρωτα δεν χρειάζεσαι τη χάρη του Αγίου Πνεύματος;
"Ο Έρωτας θ' ανθίσει στον Παράδεισο, ακόμη κι αν οι Εραστές καούν στην Κόλαση"...
