Αν και η υψηλή παραγωγικότητα (αποτελεσματικότητας θα έλεγα εγώ) δεν είναι καθόλου ντροπή, δεν είναι καθόλου κακό κανείς να την επιδιώκει. Ωστόσο εδώ τίθεται θέμα μηδαμινής παραγωγικότητας/αποτελεσματικότητας και ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρότινος κράζαμε όλους τους δημόσιους υπάλληλους για αυτό το θέμα, ξαφνικά αλλάξαμε;
Οι ανάγκες είναι ατέρμονες και πολλές από αυτές του μυαλού κατασκευασμένες. Η αξιοκρατία που όλοι ονειρευόμαστε για τούτο τον τόπο, δεν έχει καμία σχέση με τις ανάγκες του άξιου, περισσότερο έχει να κάνει με την υπευθυνότητα. Δόξα το θεό, ο Μαρξ πότε δεν βρήκε πραγματικά πρόσφορα έδαφος και τολμώ να πω οι "θεματοφύλακες" των κοινωνιών λειτουργούν

.
Νιώθω σαν να φοβόμαστε οτιδήποτε θυμίζει διαγωνισμό, λες και το χάσει κανείς ήρθε το τέλος του κόσμου και όχι μια τεράστια πρόκληση να γίνει ακόμη καλύτερος άνθρωπος.