Εξαρχής η συζήτηση (spinoff από το θέμα της ΧΑ δεν είναι?) έχει ξεκινήσει με λάθος βάσεις. Το ποστ του Μπαγκς βρίθει ανακριβειών, ιστορικών λαθών και νοηματικών ακροβασιών, προκειμένου να υπηρετήσει αυτό που θέλει να πει ο γράφων - και όχι αυτό που μας λέει η ιστορία.
Η ιστορία λοιπόν μας λέει ότι η γερμανική αστική τάξη ανέθρεψε και επέβαλλε (έτσι ακριβώς: ΕΠΕΒΑΛΛΕ) στο πολιτικό σκηνικό τους ναζί, διότι το deal που της πρότεινε ο Χίτλερ ήταν too good to miss.
Για να το πάμε γραμμικά: η Γερμανία δεν κέρδιζε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον έχανε πανηγυρικά. Από τη στιγμή που μπήκαν στο παιχνίδι οι Αμερικάνοι, οι Γερμανοί υποχωρούσαν σε όλα τα μέτωπα. Ναι, ήταν δυνατό να παρατείνουν αυτήν την κατάσταση για κανα χρόνο ακόμη, με τίμημα κανα δυο εκατομμύρια Γερμανούς και άλλους τόσους συμμάχους, για να φθάσουν στο αποτέλεσμα που έφθασαν: την ήττα της Γερμανίας. Το παραμύθι του dolchstoss ήταν ένα παραμύθι που εξυφάνθη από την γερμανική Δεξιά, προκειμένου να ρίξει τα βάρη για την απώλεια του πολέμου στους αριστερούς της χώρας - βρήκε ώτα ευήκοα στους βετεράνους που επέστρεψαν από το μέτωπο, οι οποίοι είχαν ο καθένας δει από 100 φίλους και γνωστούς του να σκοτώνεται στην κρεατομηχανή του Α' ΠΠ και δεν είχαν όρεξη να τους πει κάποιος ότι "χάσατε τον πόλεμο". ΠΑΡΑΜΥΘΙ. Ενα το κρατούμενο.
Μετά τον πόλεμο, οι Γερμανοί κομμουνιστές άρχισαν να προσπαθούν να πάρουν την εξουσία, όπως είχαν κάνει αντίστοιχα οι Ρώσοι. Παρά τις αρχικές τους επιτυχίες και παρά την ευρεία υποστήριξη των εργαζόμενων, οι κομμουνιστές έχασαν, διότι η αστική τάξη της Γερμανίας έχωσε χοντρό χρήμα σε αξιωματικούς που στρατολόγησαν κάμποσους βετεράνους και σχημάτισαν τα διαβόητα freikorps, που έπνιξαν την επανάσταση του spartakusbund στο αίμα των Γερμανών κομμουνιστών.
Κάπου μέσα σε αυτην την αναμπουμπούλα και καθώς συνέπεια της εθνικής ταπείνωσης, του οδυνηρού εμφυλίου και της οικονομικής δυσπραγίας, άρχισαν να ξεπετάγονται με ρυθμό πολυβόλου διάφορες ακροδεξιές κινήσεις και γκρουπούσκουλα, εμφανίστηκε και ένα μικρό κόμμα που αφότου το ανέλαβε ο Αδόλφος Χίτλερ (έμμισθος των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών - αν σας θυμίζει κάτι αυτό) μετονομάστηκε σε Nazionalsozialistisches arbeitspartei. Δηλαδή εθνικοσοσιαλιστικό εργατικό κόμμα. Βεβαίως καμία σχέση με "σοσιαλισμό" και "εργάτες" δεν είχε το κόμμα, απλώς χρησιμοποίησε τον τίτλο για να κερδίσει απογοητευμένους μικροαστούς και προλετάριους.
Το κόμμα αυτό από την πρώτη στιγμή της ίδρυσης του, χρηματοδοτούνταν από εξέχοντα μέλη της γερμανικής αστικής τάξης. Οχι πολλούς, αρχικά, αφού δεν ξεχώριζε σε τίποτε από την πληθώρα των ανάλογων κομμάτων. Ωστόσο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της μπυραρίας (για το οποίο ο Χίτλερ έκανε... μερικούς μήνες στη φυλακή! Τόσο "αντισυστημικός" ήταν κι αυτός...) άρχισε να ακόυγεται περισσότερο και μετά την ανάδειξη του Χέρμαν Γκέρινγκ σε ισχυρό παράγοντα εντός του, ο οποίος είχε διασυνδέσεις με τα κορυφαία στοιχεία της γερμανικής αστικής τάξης, άρχισε να συζητείται και στα "σαλόνια".
Σύντομα άρχισαν να συρρέουν οι χρηματοδότες. Ο Χίτλερ συναντήθηκε με τους πλουσιότερους και ισχυρότερους Γερμανούς και τους υποσχέθηκε "γη και ύδωρ" εφόσον πάρει την εξουσία. Εκατομμύρια μάρκων της εποχής (υπάρχουν αναλυτικές λίστες με τους χρηματοδότες του - όλα τα "παράσιτα" που λέει ο Μπαγκς φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις αυτής της λίστας
) βρήκαν το δρόμο τους στα ταμεία του NSDAP, το οποίο κατέστη πανίσχυρο, κέρδισε "τη μάχη των δρόμων" από το γερμανικό ΚΚ και ανέβηκε στην εκτίμηση του εκλογικού σώματος.
Σημαντική ήταν η βοήθεια της οικονομικής κρίσης, που έστρεψε πολλούς προς το NSDAP. Σύντομα οι Γερμανοί κεφαλαιοκράτες (τα "παράσιτα" που λέει ο μπαγκς) αποφάσισαν ότι μόνο ο Χίτλερ μπορεί να υπηρετήσει τα συμφέροντά τους και τον επέβαλλαν ως καγκελάριο. Τα υπόλοιπα - όπως λένε - είναι ιστορία...
Αξιοσημείωτο είναι το τι έδωσε ο Χίτλερ στους βιομήχανους:
- Χαμηλότερους μισθούς
- Απαγόρευση του συνδικαλισμού και σύλληψη ΟΛΩΝ των ενεργών συνδικαλιστών (ακόμη και πέραν των κομμουνιστών, οι οποίοι με την ανάληψη της εξουσίας από το NSDAP συνελήφθησαν ΟΛΟΙ - για πάρτη τους δημιουργήθηκαν τα τέσσερα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επειδή δε χωρούσαν στις φυλακές). Απαγόρευση της απεργίας.
- Ιδιωτικοποίηση όσων βιομηχανιών είχε εθνικοποιήσει το SPD
- Εξαιρετικά γενναιόδωρα συμβόλαια για τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας.
Με τον τρόπο αυτό "καθάρισε τα παράσιτα" ο Χίτλερ
