Είχα συμμαθήτρια μου στο Λύκειο που έκανε έκτρωση για να δώσει πανελλήνιες και να μην χαλάσει το σίγουρο επαγγελματικό της μέλλον. Τι απέγινε; Το έφερνε βαρέως αλλά ήταν πλέον αργά. Και βαρέθηκα να ακούω γνώμες του τύπου το παιδί σε πάει πίσω σου κλείνει πόρτες βάζει φρένο σε μεγάλες καριέρες και μπλα μπλα μπλα. Το παιδί δεν είναι εμπόδιο και από την στιγμή που θα έρθει μπορεί να γίνει το καλύτερο κίνητρο να αλλάξουμε.
Δηλαδή υποστηρίζεις ότι η 17χρονη φίλη σου θα ήταν καλύτερο να τα παρατούσε όλα και να έκανε το μωρό; Ασχέτως που προφανώς δεν το ήθελε, να το έκανε με το ζόρι; Και να μην έδινε Πανελλήνιες, ίσως να μην έπαιρνε απολυτήριο Λυκείου. Το ότι η ίδια ΉΘΕΛΕ να έχει μια ευκαιρία να σπουδάσει, δεν το υπολογίζεις; Επίσης τι σημαίνει "σίγουρο επαγγελματικό μέλλον"; Ήταν μια κοπέλα 17 χρονών, όσο "σίγουρο επαγγελματικό μέλλον" και να είχε (εικάζω εννοείς ο μπαμπάς της ήταν φαρμακοποιός ή κάτι) δεν έπαυε να είναι στην αρχή της ζωής της και είναι προφανές ότι ΗΘΕΛΕ να σπουδάσει και να εργαστεί και να δημιουργήσει ευκαιρίες για τον εαυτό της και όχι να μείνει 17 χρονών με ένα μωρό, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά και πιθανότατα χωρίς τον μπαμπά του μωρού - εκτός αν θα θεωρούσες θεμιτό το να κάνουν και κανένα γάμο με το στανιό, "για να μη λέει η γειτονιά".
Εύχομαι η φίλη σου να έγινε πιο υπεύθυνη μετά την περιπέτειά της και να χρησιμοποιεί πάντα αντισύλληψη. Θα ξαναπω όμως για πολλοστή φορά, το μωρό δεν πρέπει να έρχεται με το στανιό ούτε να το βλέπετε σαν τιμωρό των πάντων. Δεν είναι ο Ζορό, είναι ένα μωρό και δεν έρχεται για να σε τιμωρήσει που ήσουν απρόσεχτος.
Επίσης, φυσικά το "έφερε βαρέως". Είναι δυνατόν να κάνεις κάτι τέτοιο, και σ' αυτή την ηλικία μάλιστα, και να μην το φέρεις βαρέως; Φυσικά στενοχωρήθηκε, πληγώθηκε, πιθανότατα θα κάνει καιρό να το ξεπεράσει. Η έκτρωση δεν είναι πανηγύρι, ούτε βόλτα, ούτε αντισυλληπτικό. Είναι λύση ανάγκης.
Λογικά εσείς δημιουργηθήκατε μόνο από ένα ωάριο ή μόνο από ένα σπερματοζωάριο. Τι μαθαίνει κανείς εδώ μέσα...
Τα υπόλοιπα που μάθαμε ήταν ότι "όλα εδώ πληρώνονται", ότι "τα μωρά είναι ευλογία", ότι "όλα θα γίνουν", ότι "κανείς δε χάνεται", ότι "να κόψεις τον κώλο σου να το γεννήσεις". Την ηθικοπλαστική, με λίγα θρησκευτικά και ευφημισμούς άλλης εποχής, σούπα τη χώνεψες και δεν είχες αντίρρηση.
Στο αναντίρρητο γεγονός ότι ΝΑΙ προερχόμαστε από ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο, τσίνισες. Λοιπόν REALITY CHECK: όσο "δεν είμαστε ωάριο και σπερματοζωάριο, αλλά είμαστε ζυγωτό", άλλο τόσο το έμβρυο στη 10η εβδομάδα κύησης είναι 3 εκατοστά μήκος και δεν έχει καν νευρικό σύστημα. Δεν ξέρουμε καν αν ένα απότομο σήκωμα απ' τον καναπέ θα το τραυματίσει ή θα τερματίσει την εγκυμοσύνη. Ή θα μιλάτε σοβαρά, ή θα λέτε αρλούμπες: δε γίνεται το φασολάκι των τριών εκατοστών να είναι "ανθρωπάκι με αισθήματα που το δολοφονείς", αλλά όταν αναφερόμαστε στο ένα βήμα πίσω (γονιμοποίηση) να βγάζετε τα πτυχία βιολογίας και να αρχίζετε τα ζυγωτά και τις κυτταρικές διαιρέσεις. Αποφασίστε. Αν το πραματάκι των 3 εκατοστών είναι άνθρωπος με αισθήματα, τότε είναι εν δυνάμει άνθρωπος με αισθήματα και το σπερματοζωάριο.
Βασικά αρκετά από μένα. Δεν έχει σημασία το τι λέτε εσείς και τι λέτε εμείς, σημασία έχει τι λέει η Ιατρική. Αν καθόμασταν και μπερδεύαμε ηθικοπλασίες, θρησκείες, νόρμες, υποκειμενικά κριτήρια με την πρόοδο της επιστήμης, τότε ακόμα θα μασάγαμε φύλλα για να αντιμετωπίσουμε τις λοιμώξεις.